Wouter Kiel » vera

Sebadoh live @ Vera Club Groningen (18-08-2011)

wouter — Thu, 18 Aug 2011 23:15:49 +0000

Het is onmiskenbaar de dag van de muziek in 2011. Noorderzon in Groningen is van start, er voltrekken zich drama’s op het Pukkelpop Festival in België en Lou Barlow’s legendarische band Sebadoh speelt Bakesale plus extra’s in Vera te Groningen. Die eerste twee heb ik gemist (dat is om meerdere redenen niet erg). Sebadoh zag ik dus wel live spelen in Vera. En hoe!

Sebadoh in Vera Groningen

Op Koninginnedag 2008 speelden ze ook al in deze mooie stad, en hoe magisch het ook was om één van mijn favoriete bands te zien optreden, ze stelden enigszins teleur. Ik stel me voor dat Lou Barlow die avond al een hele fles Jack Daniels op had. Vanavond leek het niet anders te zijn in het begin. Maar dat pakte toch anders uit…

Niet alleen Bakesale

Het affiche voorspelde een setlist die louter uit nummers van Bakesale zou bestaan, Dan zouden we in 40 minuten klaar zijn. Had ik ook prima gevonden, aangezien Bakesale één van mijn favoriete albums uit de jaren 90 is. Maar neen, Sebadoh speelde niet alleen Bakesale maar vulde het bijna twee uur (!) durende concert aan met kneiters van zowel Harmacy als Bubble & Scrape, mijn twee andere favoriete albums van de jaren 90. Kortom, degene die dit tikt is de happiest camper ever!

Lou en Jason wisselen af

Lou Barlow is natuurlijk first and foremost bekend van Dinosaur Jr, waar hij basgitaar speelde. Toen het botste met Dinosaur’s frontman J Mascis begon Lou samen met onder andere Jason Loewenstein zijn eigen band, Sebadoh. Sebadoh laat zich het beste omschrijven als een ensemble dat post-punk grungy popliedjes speelt die Loewenstein schreef en breekbare semi-akoestische lieve liedje van de hand van Lou Barlow. Doorgaans is de tweede categorie liedjes mijn favoriet.

Breekbaar wisselt grunge af

Zo ook vanavond. Sebadoh begint onwennig, beverig en vooral out of tune. Is Lou Barlow weer te dronken om fatsoenlijk te spelen? En als na zes nummers Loewenstein de gitaar overneemt en Barlow de basgitaar ter hand neemt weet je dat het vooral herrie wordt. Klopt. Loewenstein heeft nu eenmaal niet de genuanceerde liedjesstem die Barlow wel heeft. Ik kan me indenken dat niet-hardcore Sebadohfans dit deel hadden kunnen missen. Maar dan is het weer de beurt aan Barlow.

Bakesale en Harmacy

“This is an old song. Come to think of it, they’re all old songs” – Lou Barlow.

Het tweede deel is zeker het beste deel van het concert. Ondanks dat hun laatste plaat van 1999 is (The Sebadoh, met potentiele hitsingle Flame), klinkt Sebadoh nog even relevant als halverwege de jaren 90. Iedere contemporaine gitaarband zou apetrots zijn op klassiekers als Rebound, Magnet’s Coil, On Fire, Brand New Love, Beauty of the ride, Too Pure, Ocean en Together or Alone. Inderdaad, Bakesale meets Harmacy meets Bubble & Scrape. Vul het geheel aan met The Freed Pig en je voelt instinctief aan dat Sebadoh een oprechte influencer is. Dat ze afsluiten met het intense Willing to Wait, neergezet als een rockkneiter “grunge-style”, is tekenend voor de avond.

Sebadoh doet wat het wil

Sebadoh doet na al die jaren nog steeds waar het zin in heeft. Voor de show een halve fles Jack wegwerken? Check. Een gevoelig gitaarliedje knoeterhard ten gehore brengen? Check. Zieltjes winnen? Nah. Maar dat hoeft ook niet. Tachtig procent van het publiek zingt alle liedje sowieso mee, of het nou akoestisch is of in een extreem harde versie. Zelfs ondergetekende stond het tweede deel op twee meter van het podium. Omdat het kan. En omdat het tof is. Diep in de éénentwintigste eeuw rockt Sebadoh nog steeds. Misschien wel harder dan ooit. En het voelt goed!

Pelican & High On Fire

wouter — Thu, 15 Nov 2007 00:26:23 +0000

Double bill @ Vera, 11/14/2007
‘t Was een doorsnee woensdagavond, halverwege november. Koud, met een spatje neerslag zo nu en dan. Zo’n avond waarop iedereen fijn thuisblijft en pizza eet, de Tros zendt vast wel iets gezelligs uit. Maar nee, er valt een hoop te beleven in de middelgrote provinciestad die Groningen nu eenmaal is. En hoe breng je voornoemde woensdagavond door? Juist, met een beste portie herrie!

Atmosferische soundscapes
Afgelopen juli zag ik, op een wonderbaarlijk vriendelijke zondagmiddag, Pelican spelen op Roskilde. We hadden een bijzonder nat en guur weekend achter de rug. De zondagmiddag bracht rust, hoop, en, tijdens een welverdiende hete kop koffie, de bezwerende klanken van het Amerikaanse gezelschap Pelican. Het mag metal heten. Het is instrumentaal. Instru-metal? Welnee, het klinkt meer als Mogwai, maar dan zonder toevoegingen én met een stevige drumset! Atmosferische soundscapes, zwaar aangezet en met welhaast bombastische afloop, dát is Pelican! Pompend, zuigend, en met een flinke dosis enthousiasme. Godspeed You Black Emperor qua intensiteit, Tool qua tempowisselingen.

No vocals, no pain
En die tempowisselingen zijn lastig. Want zit de drummer er nét naast, dan kan het wel eens verkeerd klinken. Welnu, de drummer van Pelican zat er zo nu en dan een klein beetje naast. Ik moet toegeven dat het me dat daar in Denemarken niet opviel en dat ik er een review van Pitchfork voor nodig had om me er op te wijzen, maar het is waar. De drummer, Bryan Herweg, broer van bassist Larry, kan het tempo zo af en toe niet helemaal omzetten in een geslaagd fundament. De aansluiting mist enigszins. Maar schoonheidsfoutjes daargelaten, Pelican heeft me zeker een uur weten te boeien, zoals ze dat ook op Roskilde al deden. Ondanks het afstandelijke karakter wat een instrumentale band nu eenmaal heeft, voelde ik me op m’n plaats.
Gitarist Trevor de Brauw verwoordt het heel mooi:

“…so while it’s easy to classify us with instrumental bands, we’re not instrumental by design. We just didn’t know how to put vocals in our music and for it to sound right.”

Right on! Vocalen kunnen de boel alleen maar verpesten! Why bother?

Desert hard rock
De volgende stap is wat zwaarder. Na een minuut of twintig van aanpassingen is het de beurt aan High On Fire. Deze stoner metal band uit Californië leerde ik pas kennen nadat ik Vera’s agenda had gesynchroniseerd met de mijne vanwege Pelican: “Oh, een double bill. Met High On Fire. Laat me dat maar eens horen dan!” Gelukkig ben ik sinds een half jaar helemaal into metal, dan kan een potje desert hard rock er best vanaf! Of stoner metal, welke naam je het beestje maar wilt geven.

Youtube is your friend
Ik had al wat fraaie filmpjes bekeken van de opnames van High On Fire’s laatste plaat, Death Is This Communion. En ik had al een kleine vergelijking getrokken met de Queens Of The Stone Age. Vanuit Los Angeles vijftig mijl naar het oosten en je bent op de geboortegrond van de desert metal. Hard, compromisloos, zanderig en gruizig. Maar waar QOTSA het verpakt in poppy songs gaan de mannen van High On Fire volledig los. Met een fles Bourbon in de hand slingeren ze de vuigste herrie naar je toe!

Jack Endino
Er zit een bepaalde discrepantie in de manier waarop High On Fire z’n muziek brengt. Aan de ene kant heb je het compromitterende harde geluid van Motorhead, aan de andere kant zit er iets liefs in. Ze willen graag gehoor vinden bij thrillseekers die op de snoeiharde metal afkomen, maar er sluimert ook iets van inventieve songwriting. Meer voor de liefhebbers, zonder de langharigen af te stoten. Misschien is dat de reden dat ze producer Jack Endino, bekend van Nirvana’s Bleach, gekozen hebben als mastermind voor hun laatste plaat, Death Is This Communion. De eerlijkheid van de songs straalt er vanaf. Het blijft onnoemelijk hard, maar er speelt iets van hartstocht wat ik doorgaans mis bij die keiharde stoner rommel.

Verjaardag
Deze twee bands samen hebben me een uiterst vermakelijke woensdagavond gegeven, de verjaardag van m’n moeder ook nog! Alsof het zo in de sterren geschreven stond! Bij dezen wil ik de programmeur van Vera gelukwensen met de combinatie Pelican en High On Fire. Het past bijzonder goed! Zeker in deze volgorde! Als elke woensdagavond zo was, dan zou ik geheid de donderdag vrij nemen.

Korpiklaani @ Vera Groningen

wouter — Sat, 03 Nov 2007 04:08:23 +0000

Het is altijd moeilijk om een bepaald beestje een naam te geven. In de biologie is het een kwestie van Linaeus volgen en hopen op zo min mogelijk weerstand. Met Korpiklaani is het een ander verhaal. Dit behelst termen als folk-metal, Finland-folk en humppa-metal. En erbij vermelden dat men in Finland smult van deze band is slechts de vinger leggen op het kloppende topje van de weidse ijsberg.

Korpiklaani: Folk metal
Korpiklaani komt ten tonele in een ijzersterk zeskoppig gezelschap. We hebben een drummer, een bassist, twee gitaristen, een violist en een trekzakker. Pardon, een accordeonist. En natuurlijk de dierlijke zang die je hier bij hoort te denken. Dit sextet levert plezier in pure ponden, stampmetal met een flinke vleug oy, wat in het Fins meer “hey” klinkt. Deze mannen spelen in continentaal Europa elke zaal plat! Het enthousiasme is ontembaar, het publiek smult.

Dropkick Murphys en Flogging Molly
Korpiklaani betekent zoveel als bos clan. Je krijgt daarvoor bebaarde mannen met veuls te lang haar en een ontembare energie. Het lijken van een afstandje trollen die de gitaren ter hand nemen. Denk Dropkick Murphys en Flogging Molly, vervang de punk door metal en je hebt ze! Heerlijk opzwepende Finse folk met een beste dosis herrie! En het mooiste moet nog komen…

Glimlach
Want zodra ze hun wapenen ter hand nemen verschijnt er een enorme glimlach op je gezicht! Stilstaan is er niet meer bij, je moet wel zachtkens meedeinen met de harde tonen van Korpiklaani. In Vera vanavond deden vooral kneiters als Happy Little Boozers en Beer, Beer het uitzonderlijk goed. Geen verrassing daar, derhalve. Het publiek? Gemêleerd. Late tieners die de metal juist ontdekken maar nog niet teveel gitaargeweld aandurven, vroegrijpe twintigers die overal voor gaan en kieskeurige dertigers die zulke sensaties moesten missen begin jaren negentig. Het intermezzo’tje met gabberbeats was ineens heel herkenbaar maar toch onverwachts.

Vergelijkingsmateriaal
Stel je eens voor dat je de mogelijkheid hebt om een aantal bands in een grote pot te gooien en eens stevig te roeren. Voor Korpiklaani houdt dat in, in willekeurige volgorde: een scheut Turisas, een drup Dropkick Murphys, een vleer Floggin Molly, een neutje NOFX en een flinke dosis Finse folk! En dan maar roeren. Reken maar niet dat je dit eruit krijgt! Korpiklaani staat op eenzame hoogte in dit roerige muzieklandschap.

Volbeat

wouter — Sat, 15 Sep 2007 02:14:36 +0000

Jawohl!

Woensdag 26 september, ditmaal in Vera. Ik kende Volbeat tot voor kort niet. Tot donderdag 5 juli jongstleden, 18:00 uur, om precies te zijn. Denemarken’s trots, naar het schijnt. Waar wij Hollanders met ons allen Jan Schmidt schijnen te moeten vereren, snappen die Denen wél waar het om gaat. Passie! En het betere jatwerk, natuurlijk.

Volbeat valt zo’n beetje te omschrijven als de synergie tussen Metallica en Elvis, losgelaten op een podium in de 21ste eeuw (déja vu!). Hard pompende bassen, snerende gitaren, een drumsectie waar je U tegen zegt en een stem die meer vibreert dan de gemiddelde breezah-phone.

Coole shizzle, derhalve. Check deze zeldzaam geslaagde cover dan! Op Roskilde rockten ze de hele boel bij elkaar, ik verwacht er nog een schepje bovenop in rockcity Groningen!

Go! Go! Go!

Volbeat – Guitar Gangsters & Cadillac Blood