Wouter Kiel » punk

Unsung Heroes: Blink 182 – Aenema of the State

wouter — Fri, 27 Nov 2009 22:47:53 +0000

Een nieuwe reeks, een nieuw geluid. Zo zou de intro van deze post kunnen klinken. En daarom klinkt -ie ook zo. Deze reeks, Unsung Heroes, handelt om bands die ooit (in de breedste zin van het woord) iets geniaals hebben gedaan. Dat kan een plaat zijn maar ook gewoon een nummer. Iets briljants, iets dat anno 2009 nog steeds werkt.

Deze keer: Blink 182 – Aenema of the State.

Punk kick start

Om de boel te kickstarten gooi ik er meteen een toffe band in: Blink 182. Verguisd in hardcore punkland, te grof voor mainstream popland en daardoor perfect voor deze reeks. In hometown Amerika zijn deze jongens mateloos populair! Daar houden ze wel van een stevige pot gitaren. In Nederland werkt het iets anders. Blink 182 is punky à la NOFX maar tegelijk ook weer corny zoals Green Day dat was in de jaren negentig. Okay, die hebben het inmiddels wel gemaakt.

Blink 182: Poep, pies en sex

Blink 182 is niet vies van poep-, plas en sexgrapjes. Vooral de plaat Dude Ranch staat er vol mee. Aenema of the State is wat voorzichtiger, en muzikaal een enorme verbetering! Zelfs #3FM draait nog regelmatig What’s My Age Again?, wat toch echt een nog grotere hit had kunnen zijn (dan denk ik aan Green Day’s oevre).

Mijn favorieten? Sowieso What’s My Age Again?, maar vooral ook Adam’s Song, All The Small Things en de intro van Don’t Leave Me. Die is tijdloos! Voor de verrijking van deze post geef ik je de video van Adam’s Song, straight of of Youtube.

Blink 182 – Adam’s Song

Suggesties worden gewaardeerd maar niet per se opgevolgd, .

No related posts.

Best Ever #8: Green Day – Basket Case

wouter — Fri, 24 Apr 2009 20:59:05 +0000

Als kind van eind jaren tachtig, begin jaren negentig, ben ik natuurlijk besmet met die vuige punkrock die destijds uit California op ons neerdaalde. Hard, een beetje melodieus ook wel, maar vooral doordrenkt met een politieke boodschap, dát waren de nineties voor mij! Het voelt als een hele tijd terug, maar de muziek uit die periode heeft de tand des tijds met verve doorstaan! Vanavond krijgt de vroege moderne punkrock een gezicht! We presenteren:

Greenday – It’s a long view for a basket case

In die tijd, we spreken over 1994 ongeveer, streden Greenday (Green Day?) samen met The Offspring voor de titel Best Punk Song of the nineties! De scherpe lezer ziet de overeenkomsten met de strijd die enkele jaren eerder woedde in Engeland tussen Oasis en Blur. Klopt, dit was minstens zo belangrijk: wie heeft de beste song? In mijn boek heeft Greenday het gewonnen van The Offspring (hun heerlijke “All I Want” daar gelaten). Dookie was in 1994 nét even inventiever, leuker, opbeurender en spannender dan Smash.

Greenday – Basket Case

Dus, ook al had ik liever Longview in de bibliotheek van toffe nummers opgenomen (maar daar waren geen toffe clips van), presenteer ik hier Greenday’s Basket Case!

(Ik snap heel goed dat Greenday en The Offspring eigenlijk de titel “punkrock” niet mogen dragen. Dat is toch echt voorbehouden aan Bad Religion en NOFX, en misschien een beetje aan Pennywise en Lagwagon. Maar toch. Ik plaats deze Best Ever hier vanwege een gevoelskwestie. Greenday bracht het concept naar de massa en wij zijn hun daarom dankbaar. Amen!).

Best Ever #6: New Radicals – You Get What You Give

Volbeat – Guitar Gangsters & Cadillac Blood

wouter — Sat, 06 Sep 2008 01:09:08 +0000

Ah! Volbeat! Deze Deense melodycore metalband ligt me al een tijdje na aan het hart. Ze stalen de show op Roskilde 2007, ze overtuigden keihard in Vera Groningen een paar maanden later. Maar laat me beginnen met een aantal suggesties voor de titel van de volgende plaat:

Bourbon & Cigarettes
Beer & Pick up trucks
Highways & Barbeques
Shameless same & the Sarcastic pundits

Metallica op z’n Europees

Volbeat, een gezellig Deens metal gezelschap, maakt sinds 2005 om het jaar een plaat met een aantal heerlijke nummers! Het is quintessential American redneck rock ’n roll (opnieuw dubbele woordwaarde!). Logge zware gitaren, een pompende bass drum en de jankende uithalen van Elvis, maar dan modern en vooral gepast. Denk daarbij aan een zweem van Country & Western, de onmiskenbare wens om in één adem genoemd te worden met Metallica en overgiet dat geheel met een uitgebalanceerde saus van Europese precisie.

Punk en Metallica

Je zou van Volbeat zelfs kunnen zeggen dat ze hun oor te luister hebben gelegd bij de snelheid en de opwinding van de Californische skatepunk van begin jaren negentig, zoals Pennywise en Lagwagon. Maar het zal vooral de vergelijking met Metallica zijn die blijft hangen. Het is dan ook niet vreemd te horen dat ze in 2007 als support act fungeerden voor datzelfde Metallica.

Nét niet Metallica

Volbeat heeft het stigma van “net niet” opgedrukt gekregen. Het is nét geen metal, daarvoor is het absoluut te soft en te mainstream. Het is ook nét geen punk, daarvoor is het te log en te zwart. Het is nét niet Scandinavisch, daarvoor is het te Amerikaans en dus te gelikt. Kunnen we teruggrijpen naar de jaren tachtig, waarin ronkende gitaren nogal eens de charts bestormden? Wat is het dat Volbeat doet?

Volbeat en The Terminator

Volbeat zou zeker de ideale band zijn om dé song voor een nieuwe Terminator film te schrijven. Qua intensiteit komen de meeste nummers erg dicht in de buurt van Guns ’n Roses’ You Could Be Mine. Deze nieuwe Terminator moet dan ook een nóg apocalyptischer thema hebben: de hoofdrolspelers gaan gewoonweg dood. Sarah Connor? “No, she died of an overdose at a concert last September.” John Connor? “I’m sorry, he got run over by a four by four somewhere in Mississippi, drinking a whole bottle of Beam while crying over his high school sweetheart, who left him for a lawyer when she went to college, forgetting all about her home town of Shithole, Alabama and all that she loved about that peculiar way of life.”

Song over function

Zo moet je Volbeat volgens mij beschouwen. Deze band is in staat zeker veertien kneiters van rocksongs van hoog niveau te schrijven! De ellende is dat je die veertien nummers volgens contract op één plaat moet smijten. Want echt, al die songs zijn geweldig! Echter, hoor je ze alle veertien achter elkaar dan begint het al gauw een trucje te worden. Michael Poulson’s briljante Elvis imitatie blijft maar voor zó lang interessant.

Volbeat: van alles wat

Op Guitar Gangsters doen ze hun best om de luisteraar de ultieme fuck you te geven. Metal? Punk? Ska? Rockabilly? Rock ’n Roll? Kies maar! Het komt allemaal aan bod! Maar laten we eerlijk zijn, dit trucje hebben we eerder gehoord. Wat dat aangaat zou ik Rock The Rebel / Metal The Devil eerder aanraden als instapper in Volbeat’s wereld. Mocht je Volbeat willen proberen dan kan ik vooral de volgende checklist aanraden:

Check Rebel
Check Guitar Gangsters
Check Strength
Check ze live
Hot-damn!

Volbeat live: een ervaring

Deze plaat biedt wederom heerlijk materiaal om je te vermaken bij een liveshow! Echt, tracks als Back To Prom, Maybellene I Hofteholder en Find That Soul zijn absoluut aanwinsten als het gaat om de invulling van een onvergetelijke avond! Trouwens, deze kerels rocken zo hard dat ze wat mij betreft de hele show alleen Radio Girl kunnen spelen. En met deze extra ammunitie ben ik sowieso verkocht!

Tja, een nieuwe Volbeat…

Maar moet je Guitar Gangsters in huis halen? Ja, ja en mwah. Ja, als je nog nooit iets van Volbeat gehoord hebt, Ja, als je alles al hebt en je collectie compleet wilt hebben en mwah als je nog niet overtuigd bent. Oh, en mocht je Rebel al hebben en vind je dat eigenlijk al genoeg, dan zou ik het niet doen. Want hoe dan ook, Volbeat is niet voor slappelingen. Dit is wel mannenmuziek! En oh my god, als je dit live meemaakt weet je niet waar je het zoeken moet! Volbeat is dé metal act waarvan je met trots tegen je schoonouders kunt zeggen dat je erbij was en dat het onvergetelijk was!