Wouter Kiel » nineties

Best Ever #9: The Smashing Pumpkins – Mayonaise

wouter — Wed, 13 May 2009 07:04:19 +0000

Okay, ik ben er een tijdje uitgeweest. Dat kan gebeuren. Vakanties en leuke weekenden, dan blog je plots niet zoveel meer. Maar goed, ik ben een groot aanhanger van het adagium All good things come to those who wait. En dus, waarde lezer, heb ik deze keer een absolute kraker! Het zij je vergeven dat je het niet met me eens bent, dat overkomt mezelf maar al te vaak. Toch vraag ik je aandacht voor deze parel van de jaren negentig, van misschien wel één van de Belangrijkste Bands van het vorige decennium: The Smashing Pumpkins.

De Pumpkins ontwapenen vandaag met Mayonaise

Siamese Dream is ongetwijfeld een favoriet op een ieders draaitafel. Maar waar de meesten na Today en Disarm ophouden begint de pret pas echt. Ik kan me prachtige momenten in Danskroeg Storm in Groningen herinneren op het moment dat we Soma aanvroegen bij die leuke IJslandse dame. En Silverfuck klapt er ruim vijftien jaar na dato nog net zo hard in. Maar de echte liefde voor dit album schuilt wat mij betreft in Mayonaise.

Mayonaise for the masses

Regelmatig herinner ik mensen eraan dat ik nooit iets met lyrics gehad heb. Ik hoor ze simpelweg niet als tekst maar als instrument. Dus als je me nu vraagt waar Mayonaise van The Smashing Pumpkins over gaat heb ik echt geen flauw idee. Wil ik ook niet weten. Neen, volgens mij zit de schoonheid van dit nummer verstopt in de schitterende balans tussen akoestische boventonen gelardeerd met een muur van pure elektrische emotie.

With Mayonaise, and hold the distortion

Wellicht is het daarom licht ironisch dat ik juist een akoestische versie van Mayonaise op Youtube vond. Immers, hierin mis je het hele overdonderende effect van die zware gedistorte gitaren die het nummer voortstuwen. Het is vooral een heel ontwapenende uitvoering, met een lachende Billy Corgan tussendoor.

The Smashing Pumpkins – Mayonaise (acoustic version)

The Smashing Pumpkins – Mayonaise (Live at The Budokan, Tokyo, 30 juni 2000)

Dit is een full blown live versie mét heftige gitaren.

The Smashing Pumpkins – Mayonaise

En uiteraard wil ik jullie de albumversie niet onthouden. The one version to hold them all, so to speak. Als dit het niet voor je doet dan is The Smashing Pumpkins niets voor jou.

No related posts.

Best Ever #8: Green Day – Basket Case

wouter — Fri, 24 Apr 2009 20:59:05 +0000

Als kind van eind jaren tachtig, begin jaren negentig, ben ik natuurlijk besmet met die vuige punkrock die destijds uit California op ons neerdaalde. Hard, een beetje melodieus ook wel, maar vooral doordrenkt met een politieke boodschap, dát waren de nineties voor mij! Het voelt als een hele tijd terug, maar de muziek uit die periode heeft de tand des tijds met verve doorstaan! Vanavond krijgt de vroege moderne punkrock een gezicht! We presenteren:

Greenday – It’s a long view for a basket case

In die tijd, we spreken over 1994 ongeveer, streden Greenday (Green Day?) samen met The Offspring voor de titel Best Punk Song of the nineties! De scherpe lezer ziet de overeenkomsten met de strijd die enkele jaren eerder woedde in Engeland tussen Oasis en Blur. Klopt, dit was minstens zo belangrijk: wie heeft de beste song? In mijn boek heeft Greenday het gewonnen van The Offspring (hun heerlijke “All I Want” daar gelaten). Dookie was in 1994 nét even inventiever, leuker, opbeurender en spannender dan Smash.

Greenday – Basket Case

Dus, ook al had ik liever Longview in de bibliotheek van toffe nummers opgenomen (maar daar waren geen toffe clips van), presenteer ik hier Greenday’s Basket Case!

(Ik snap heel goed dat Greenday en The Offspring eigenlijk de titel “punkrock” niet mogen dragen. Dat is toch echt voorbehouden aan Bad Religion en NOFX, en misschien een beetje aan Pennywise en Lagwagon. Maar toch. Ik plaats deze Best Ever hier vanwege een gevoelskwestie. Greenday bracht het concept naar de massa en wij zijn hun daarom dankbaar. Amen!).

Best Ever #6: New Radicals – You Get What You Give

Best Ever #6: New Radicals – You Get What You Give

wouter — Fri, 27 Mar 2009 23:58:36 +0000

Ah, het werd wel eens tijd. Een best ever serie is niet compleet zonder een verplichte One Hit Wonder! En zie daar, 1999 bracht ons de New Radicals! Wat mij betreft de archetypen van de één-song-en-niets-meer stroming, briljant varen op vergane glorie, cashen op een paar piano-aanslagen, wie is Keane eigenlijk? Waar de originaliteit wellicht ver te zoeken was pakte de catchiness ons volledig in! The New Radicals! Hoe kom ik op The New Radicals?

New Radicals @ work

Deze jongens hebben al het goede van The Stone Roses genomen en er een flinke saus late nineties overheen gegoten. Het resultaat is een onweerstaanbaar popnummer waar alles in zit. Kwetsende lyrics (Courtney Love schijnt nogal pissed off geweest te zijn toen bleek dat ze in dezelfde adem genoemd werd als Marilyn Manson. Mijn vraag is dan: Wie zou zich benadeeld moeten voelen?), een onweerstaanbaar begin jaren negentig Britpoppy deuntje en kennelijk de juiste timing (The New Radicals zijn net zo Brits als Weird Al Yankovich).

Collega’s to the rescue!

Dit nummer spookt al sinds eind jaren negentig door mijn hoofd. Nooit heb ik de kennis of moeite genomen om te achterhalen wie verantwoordelijk is voor deze heerlijke one hit wonder. Tot een inmiddels ex-collega me het nieuws bracht: “Dit zijn The New Radicals met You Get What You Give!” Waarom zei die band me niets? Welnu, ze waren niet voor niets een one hit wonder! Hoe dan ook, dit nummer misstaat niet in deze onuitputtelijke lijst van toffe liedjes! You Get What You Give volstaan prima als onderdeel van deze serie! Ik krijg er zelfs een Top Gear Cool Wall gevoel van!

New Radicals – Get What You Give @ Dailymotion.com

No related posts.