Maar goed, Roskilde Festival, Denemarken dus. Denk Lowlands maar dan een keer zo groot (110.000 bezoekers) en zonder al die vervelende Nederlanders. Wat je ervoor terug krijgt zijn hordes continu beschonken Scandinaviërs, maar die zijn tof! En de line up is traditioneel ook behoorlijk okay! Wat dacht je hiervan:

De sfeer op Roskilde Festival

Oasis, Coldplay, Pet Shop Boys, Faith No More en Slipknot! Naast alle toffe acts belooft Roskilde Festival elk jaar weer een fantastische atmosfeer, zowel op het campingterrein als rond de acht (8) podia. Het is vrij eenvoudig contact leggen met Niklassen, Maede’s, Kaspers en Brigitta’s. En hoewel het vervelend is dat je telkens moet uitleggen dat niet elke Nederlander standaard een zak wiet op zak heeft zijn de gesprekken vaak heel plezant.

Warm up

Roskilde Festival heeft de goede gewoonte om op de zondagochtend, voordat het festival donderdags daadwerkelijk losbarst, het campingterrein alvast open te gooien. Dit biedt je de kans om vijf dagen vóór de concerten alvast wat te acclimatiseren. Dit jaar ging dat niet helemaal goed, aangezien de hekken al op zaterdagavond platgegooid waren. Gevolg was dat we op maandagochtend rond half negen al scherp moesten zoeken naar een geschikte plek. Niet helemaal jofel, maar ja, wat doe je eraan. Overigens kun je “warm up” voor 2009 heel letterlijk nemen want deksels, wat was het warm! De heetste editie van Roskilde Festival in 33 jaar naar het schijnt! Ach, dat is altijd nog beter dan de natste ooit, de regeneditie van 2007.

De muziek

Maar uiteindelijk draait het natuurlijk om de muziek. En dat was weer prima in orde in 2009! We hebben een behoorlijke mix kunnen maken van vertrouwde namen, opkomend talent en door ons nog niet ontdekte juweeltjes. Dit waren de meest opvallende namen:

Donderdag 2 juli

• Social Distortion (**)
  Naar verluidt de grote inspiratiebron voor de meeste Californische punkrock bands, zoals NOFX en Pennywise. Mij vielen ze lichtelijk tegen, het was nogal rommelig, echt opgewonden werd ik er niet van.
• Volbeat (****)
  Al jaren vaste prik op Roskilde, dit Deense Elvis-meets-Johhny-Cash-played-by-Metallica metalgezelschap. Heerlijk hard en toch vriendelijk. Succes gegarandeerd!
• The Gaslight Anthem (****)
  Ik kende ze niet. Gelukkig hebben we de plaat The ’59 Sound helemaal grijsgedraaid tijdens de warm up. Fijne rock met een twist.
• Kanye West (*)
  Alweer een rappert op Orange. Ik ken nauwelijks iets van de beste man en ik wil dat na het zien van ongeveer 20 minuten van zijn optreden graag zo houden. Slechte reviews van de kenners ook.
• Trentemoller (***)
  Nogmaals Deensche Trotsch. En terecht! Fijne electro/techno/minimal plaatjesdraaier, die Deen! Hoewel hij ook wel eens van de knoppen af mag blijven en de muziek het werk mag laten doen.

Vrijdag 3 juli

• Faith No More (***)
  Behoorlijk strakke set van deze veertigers, met een aardige cover van Lady Gaga’s Pokerface!
• Nick Cave & The Bad Seeds (-)
  Pfff. Kan die man niet gewoon stoppen met touren?
• Down (**)
  Harde metalrock supergroup rond Pantera’s Phil Anselmo. Op plaat klinkt
  het heerlijk, live in de Arena is het toch echt te hard, zeker zonder oordoppen!
• The Mars Volta (*)
  Veel van verwacht maar het kwam absoluut niet uit de verf in de Arena. De lage tonen ontbraken volledig en ze konden hun ritme maar niet vinden. Jammer.
• Oasis (*****)
  Nóg beter dan verwacht! Waanzinnig goed optreden van de enfants terribles Gallagher uit Liverpool! Met een heerlijke sfeer onder de 50.000+ rond Orange. Beste concert van Roskilde 2009!
• La Coka Nostra (***)
  Gangsta rap zoals het hoort, zegt het program. Met leden van onder andere House Of Pain bleek dit gezelschap behoorlijk te kunnen knallen! Niet voor tere zieltjes.
• Nine Inch Nails (****)
  Door velen gezien als de beste act van ’09. En ja, het was behoorlijk goed! Trent Reznor liet zien waarom NIN’s industrial nog steeds op grote hoogten staat!
• Röyksopp (**)
  Aardige clubshow met een gastoptreden van Robyn en het onwaarschijnlijk catchy Eple. Maar man, wat was het druk rond de Arena!

Zaterdag 4 juli

• Elbow (***)
  Heerlijk, als je als band een meezinger als Grounds For Divorce hebt! Dat vindt het publiek leuk! Staartje meegepikt en het was best okay! Wel vond ik zanger Guy Garvey lichtelijk voorgangerstrekjes vertonen.
• Lil Wayne Gogol Bordello (**)
  Lil Wayne was van de trap gevallen of zoekgeraakt tussen de koffers op Kopenhagen International Airport, whatever. We kregen er Gogol Bordello voor terug. Leuke en opzwepende zigeunerpunk uit Amerika, maar een half uur is mij echt te lang.
• Lily Allen (***)
  Heel aardige liveshow van deze zangeres die geen blad voor de mond neemt. En haar grote hits werden uiteraard luidkeels meegezongen!
• Slipknot (**)
  Ach, het ziet er leuk uit op het podium. Maar muzikaal is het toch niet helemaal briljant. Een kwartiertje is voldoende.
• Deichkind (****)
  De Duitse Jeugd van Tegenwoordig! Maar dan met kekke outfits en gigantische inflatables op het podium! Bijzonder meeslepend en energiek, dit Hamburgse hip-hop gezelschap!
• Pet Shop Boys (**)
  Tja, een alarm was wel handig geweest. De tweede keer voor mij op Roskilde festival en wederom lichtelijk teleurstellend. Leuke hitjes maar ik miste de passie.
• Deadmau5 (****1/2)
  Superstrakke techno van de Canadees met de Grote Oren! Een fijn uurtje stuiteren in Cosmopol, op een vrij laat tijdstip. Eye-opener van het jaar.

Zondag 5 juli

• Eagles of Death Metal (*)
  Wie?
• White Lies (**)
  Leuke show op een veel te vol Odeon. Dat deed Interpol in het verleden toch beter
• Madness (**)
  Jongens, het is nu echt leuk geweest. Dan kun je zoveel toffe hits hebben en die nog aardig live kunnen spelen, enough is enough. Dus, nooit meer doen!
• Yeah Yeah Yeahs (*)
  Waarom zit er geen lijn in de muziek van dit hippe trio New Yorkers? Klinkt echt niet helemaal jofel. Dit hebben we eerder en veel beter gehoord van Blonde Redhead!
• Coldplay (****)
  Zo, dat is niet gek! Goed georkestreerde show met een fraaie tribute aan Michael Jackson: Billy Jean akoestisch, midden tussen het publiek! Qua show het beste, maar het is helaas niet helemaal mijn ding. Toch, chapeau!

Naschrift

Ik vermoed dat we er volgend jaar weer zullen zijn. Na negen keer begint zo’n evenement toch een beetje een jaarlijks terugkerend ritueel te worden. Maar wellicht gaan we nog een stapje hoger. Glastonbury misschien?

Extra’s

Bekijk mijn Roskilde Festival 2009 Photos.
De officiële Roskilde Festival site (Engels)

Related posts:

1. Roskilde Festival 2009 bands update
2. Roskilde Festival 2010 bands: De eerste namen zijn binnen!
3. Uyt den ouden doosch: Roskilde 2002
4. Roskilde 2007 (2)
5. Roskilde 2008: Radiohead

Global Metal – De politieke boodschap

Het belangrijkste verschil met A Headbangers’ Journey is de soms wat zwaar aangezette politieke boodschap die Sam Dunn laat doorsijpelen in Global Metal. Aan het woord komen Indonesische metalheads die vertellen over hoe het was toen Soeharto aftrad en de boel in de fik vloog tijdens een Metallica concert, Israelisch langharig tuig dat vertelt over hoe de drie Grote Godsdiensten verzameld zijn in Jerusalem en welk effect dat heeft op de mentaliteit en een Amerikaans-Chinese headbanger die verhaalt over de censuur in “zijn” land.

Global Metal vs. A Headbanger’s Journey

Ik vind Sam Dunn’s tweede poging tot een metal documentaire minder spannend en overtuigend dan zijn eerste. Waar Journey meer in de metal scene ging en uitlegde hoe de verschillende stromingen ontstaan zijn gaat Global Metal op de politieke tour: wat heeft metal betekend voor deze arme landen? En daarom valt deze documentaire me enigszins tegen. Niettemin is het een aardige manier om de zaterdagavond door te komen, ook al lijkt Google Video me een aantal minuten footage te onthouden…

Sam Dunn’s Global Metal

Related posts:

1. Metal: A Headbanger’s Journey

Een dik uur geleden werd ik weer wakker. En niets kon mijn lichaam ervan overtuigen meteen weer in slaap te vallen. Dus kies ik er dan maar voor om het internet af te struinen naar interessante sites, foto’s en video’s. En één van de ontdekkingen van vannacht is een waanzinnige beach side club remix van Energy 52′s klassieker Café Del Mar.

Energy 52 – Café Del Mar (Nalin & Kane remix)

Ik kende deze remix al van een onnavolgbare set die DJ Tiesto eens gaf in Club Space in Miami, in 2002. En natuurlijk kende ik het nummer van veel eerder. 1993 om precies te zijn, zo leerde Wikipedia me.

Café del Arrr!

Bij de eerste luisterbeurt doet dit nummer vooral denken aan die saaie houseparties van begin jaren negentig. Leuke beat, geinig deuntje maar voornamelijk vrij slap. Een beetje piraat speelt het, meer is het niet. Klopt. In ’93 was het een bescheiden hitje. Waarschijnlijk zijn er platen te krijgen waar Café Del Mar tezamen met Jones & Stephenson’s The First Rebirth op te vinden is. We hebben het immers over dezelfde tijd. In dat licht bezien is Energy 52′s beste en enige wapenfeit nogal corny. Hoe verklaar je dan het succes van deze vier minuten? Er zijn meer dan veertig remixen uitgebracht! Dat zal toch niet voor niets zijn?

Trance, de nieuwe New Wave

Totdat trance ineens furore maakte. Dat zal begin 21′ste eeuw geweest zijn. Ik denk dat de commerciele oorsprong ligt in de vlakkere sets van Innercity ’99, waar Tiesto ook deel van uitmaakte. In die tijd kregen we schreeuwend goede remixen zoals die van Beethoven´s vijfde, A Clockwork Orange Theme, voor de kiezen.

DJ Tiesto – Theme from Clockwork Orange

Trance als statement

Helaas, ik heb de trancemuziek zoals die floreerde begin 2000 niet meegemaakt. En die tijd komt vermoedelijk ook niet meer terug. Trance zal waarschijnlijk de geschiedenis ingaan als een kortstondige opleving van een massa die muziek lekker vindt zoals het toen was: orchestraal, melodieus en nieuw. Electronische muziek nowadays is veel breder, veel meer cross-over dan het was. En ik kan het nauwelijks bijbenen…

Vergane glorie

Een track als Energy 52′s Café Del Mar wordt over een paar jaar zeker niet meer gedraaid op de radio. Sterker nog, je hoort ‘m nu niet eens meer. Tenzij je een telefoontje pleegt naar 3FM’s Dance Classics op de vrijdagavond, dan kun je nog succes hebben. Maar verder? Energy 52 is dood, Tiesto en consorten halen enkel nog megahits door zangeressen van Goth metal bands te vragen voor een samenwerking. Hun tijdperk lijkt ten einde te komen.

Jammer, maar waar

En dat vind ik, liefhebber van Noordse metal, Engelse Indie, Duitse Techno en Amerikaanse lo-fi erg jammer. Het betekent voor mij een versmalling van het muzikale landschap. Waar ik vroeger koketteerde met The Cure, Pavement en al die nieuwe Britse bandjes leerde ik begin 2002 de trance kennen. Maar ik heb niemand kunnen meeslepen in mijn enthousiasme; al die performers presteren tegenwoordig niets meer. Jammer.

Related posts:

1. Found it on Youtube: The White Stripes – Seven Nation Army (Chris Liebing Remix)

• Bourbon & Cigarettes
• Beer & Pick up trucks
• Highways & Barbeques
• Shameless same & the Sarcastic pundits

Metallica op z’n Europees

Volbeat, een gezellig Deens metal gezelschap, maakt sinds 2005 om het jaar een plaat met een aantal heerlijke nummers! Het is quintessential American redneck rock ’n roll (opnieuw dubbele woordwaarde!). Logge zware gitaren, een pompende bass drum en de jankende uithalen van Elvis, maar dan modern en vooral gepast. Denk daarbij aan een zweem van Country & Western, de onmiskenbare wens om in één adem genoemd te worden met Metallica en overgiet dat geheel met een uitgebalanceerde saus van Europese precisie.

Punk en Metallica

Je zou van Volbeat zelfs kunnen zeggen dat ze hun oor te luister hebben gelegd bij de snelheid en de opwinding van de Californische skatepunk van begin jaren negentig, zoals Pennywise en Lagwagon. Maar het zal vooral de vergelijking met Metallica zijn die blijft hangen. Het is dan ook niet vreemd te horen dat ze in 2007 als support act fungeerden voor datzelfde Metallica.

Nét niet Metallica

Volbeat heeft het stigma van “net niet” opgedrukt gekregen. Het is nét geen metal, daarvoor is het absoluut te soft en te mainstream. Het is ook nét geen punk, daarvoor is het te log en te zwart. Het is nét niet Scandinavisch, daarvoor is het te Amerikaans en dus te gelikt. Kunnen we teruggrijpen naar de jaren tachtig, waarin ronkende gitaren nogal eens de charts bestormden? Wat is het dat Volbeat doet?

Volbeat en The Terminator

Volbeat zou zeker de ideale band zijn om dé song voor een nieuwe Terminator film te schrijven. Qua intensiteit komen de meeste nummers erg dicht in de buurt van Guns ’n Roses’ You Could Be Mine. Deze nieuwe Terminator moet dan ook een nóg apocalyptischer thema hebben: de hoofdrolspelers gaan gewoonweg dood. Sarah Connor? “No, she died of an overdose at a concert last September.” John Connor? “I’m sorry, he got run over by a four by four somewhere in Mississippi, drinking a whole bottle of Beam while crying over his high school sweetheart, who left him for a lawyer when she went to college, forgetting all about her home town of Shithole, Alabama and all that she loved about that peculiar way of life.”

Song over function

Zo moet je Volbeat volgens mij beschouwen. Deze band is in staat zeker veertien kneiters van rocksongs van hoog niveau te schrijven! De ellende is dat je die veertien nummers volgens contract op één plaat moet smijten. Want echt, al die songs zijn geweldig! Echter, hoor je ze alle veertien achter elkaar dan begint het al gauw een trucje te worden. Michael Poulson’s briljante Elvis imitatie blijft maar voor zó lang interessant.

Volbeat: van alles wat

Op Guitar Gangsters doen ze hun best om de luisteraar de ultieme fuck you te geven. Metal? Punk? Ska? Rockabilly? Rock ’n Roll? Kies maar! Het komt allemaal aan bod! Maar laten we eerlijk zijn, dit trucje hebben we eerder gehoord. Wat dat aangaat zou ik Rock The Rebel / Metal The Devil eerder aanraden als instapper in Volbeat’s wereld. Mocht je Volbeat willen proberen dan kan ik vooral de volgende checklist aanraden:

• Check Rebel
• Check Guitar Gangsters
• Check Strength
• Check ze live
• Hot-damn!

Volbeat live: een ervaring

Deze plaat biedt wederom heerlijk materiaal om je te vermaken bij een liveshow! Echt, tracks als Back To Prom, Maybellene I Hofteholder en Find That Soul zijn absoluut aanwinsten als het gaat om de invulling van een onvergetelijke avond! Trouwens, deze kerels rocken zo hard dat ze wat mij betreft de hele show alleen Radio Girl kunnen spelen. En met deze extra ammunitie ben ik sowieso verkocht!

Tja, een nieuwe Volbeat…

Maar moet je Guitar Gangsters in huis halen? Ja, ja en mwah. Ja, als je nog nooit iets van Volbeat gehoord hebt, Ja, als je alles al hebt en je collectie compleet wilt hebben en mwah als je nog niet overtuigd bent. Oh, en mocht je Rebel al hebben en vind je dat eigenlijk al genoeg, dan zou ik het niet doen. Want hoe dan ook, Volbeat is niet voor slappelingen. Dit is wel mannenmuziek! En oh my god, als je dit live meemaakt weet je niet waar je het zoeken moet! Volbeat is dé metal act waarvan je met trots tegen je schoonouders kunt zeggen dat je erbij was en dat het onvergetelijk was!

• Volbeat – Radio Girl on YouTube
• Volbeat – The Garden’s Tale on YouTube
• Volbeat @ Allmusic.com

Related posts:

1. Volbeat
2. Roskilde Festival 2009: zon, strand en fijne muziek

Korpiklaani: Folk metal
Korpiklaani komt ten tonele in een ijzersterk zeskoppig gezelschap. We hebben een drummer, een bassist, twee gitaristen, een violist en een trekzakker. Pardon, een accordeonist. En natuurlijk de dierlijke zang die je hier bij hoort te denken. Dit sextet levert plezier in pure ponden, stampmetal met een flinke vleug oy, wat in het Fins meer “hey” klinkt. Deze mannen spelen in continentaal Europa elke zaal plat! Het enthousiasme is ontembaar, het publiek smult.

Dropkick Murphys en Flogging Molly
Korpiklaani betekent zoveel als bos clan. Je krijgt daarvoor bebaarde mannen met veuls te lang haar en een ontembare energie. Het lijken van een afstandje trollen die de gitaren ter hand nemen. Denk Dropkick Murphys en Flogging Molly, vervang de punk door metal en je hebt ze! Heerlijk opzwepende Finse folk met een beste dosis herrie! En het mooiste moet nog komen…

Glimlach
Want zodra ze hun wapenen ter hand nemen verschijnt er een enorme glimlach op je gezicht! Stilstaan is er niet meer bij, je moet wel zachtkens meedeinen met de harde tonen van Korpiklaani. In Vera vanavond deden vooral kneiters als Happy Little Boozers en Beer, Beer het uitzonderlijk goed. Geen verrassing daar, derhalve. Het publiek? Gemêleerd. Late tieners die de metal juist ontdekken maar nog niet teveel gitaargeweld aandurven, vroegrijpe twintigers die overal voor gaan en kieskeurige dertigers die zulke sensaties moesten missen begin jaren negentig. Het intermezzo’tje met gabberbeats was ineens heel herkenbaar maar toch onverwachts.

Vergelijkingsmateriaal
Stel je eens voor dat je de mogelijkheid hebt om een aantal bands in een grote pot te gooien en eens stevig te roeren. Voor Korpiklaani houdt dat in, in willekeurige volgorde: een scheut Turisas, een drup Dropkick Murphys, een vleer Floggin Molly, een neutje NOFX en een flinke dosis Finse folk! En dan maar roeren. Reken maar niet dat je dit eruit krijgt! Korpiklaani staat op eenzame hoogte in dit roerige muzieklandschap.

Related posts:

1. Global Metal – A Headbanger's Journey part two
2. We Are Scientists, Sebadoh en Eric's Trip in Vera *Update*

Want High On Fire is echt ongehoord hard, vet, log, jaren 80, en oh ja, onuitstaanbaar lekker! Ik zat er met QOTSA overigens niet heel ver naast, me dunkt. Het is een soort van desertmetal, in de betere riooltraditie van Unsane. Goor, druipend van faeces en motorolie, met the Prince of Darkness waarschijnlijk schuilend achter een vuilniscontainer.

Duistere klanken, zoals ze nooit eerder gehoord werden, zelfs niet in het uiterste noorden van Finland in december, vullen de ruimte. Je neemt niet meer de moeite om je mond te openen terwijl je het blikje bier aan de lippen zet. Dit is het uiterste einde van de beschaving.

En ik kan jullie, trouwe lezers, vertellen dat het er goed is. Heel goed. En warm. Maar vergeet de oordoppen niet.

Check deze Tube.

Veertien november in Vera, met het onvoorspelbare Pelican als double bill. Tjonge, wat een feest gaat dat worden!

Related posts:

1. Pelican & High On Fire
2. Best of 2008: Kings Of Leon – Sex On Fire