Atmosferische soundscapes
Afgelopen juli zag ik, op een wonderbaarlijk vriendelijke zondagmiddag, Pelican spelen op Roskilde. We hadden een bijzonder nat en guur weekend achter de rug. De zondagmiddag bracht rust, hoop, en, tijdens een welverdiende hete kop koffie, de bezwerende klanken van het Amerikaanse gezelschap Pelican. Het mag metal heten. Het is instrumentaal. Instru-metal? Welnee, het klinkt meer als Mogwai, maar dan zonder toevoegingen én met een stevige drumset! Atmosferische soundscapes, zwaar aangezet en met welhaast bombastische afloop, dát is Pelican! Pompend, zuigend, en met een flinke dosis enthousiasme. Godspeed You Black Emperor qua intensiteit, Tool qua tempowisselingen.

No vocals, no pain
En die tempowisselingen zijn lastig. Want zit de drummer er nét naast, dan kan het wel eens verkeerd klinken. Welnu, de drummer van Pelican zat er zo nu en dan een klein beetje naast. Ik moet toegeven dat het me dat daar in Denemarken niet opviel en dat ik er een review van Pitchfork voor nodig had om me er op te wijzen, maar het is waar. De drummer, Bryan Herweg, broer van bassist Larry, kan het tempo zo af en toe niet helemaal omzetten in een geslaagd fundament. De aansluiting mist enigszins. Maar schoonheidsfoutjes daargelaten, Pelican heeft me zeker een uur weten te boeien, zoals ze dat ook op Roskilde al deden. Ondanks het afstandelijke karakter wat een instrumentale band nu eenmaal heeft, voelde ik me op m’n plaats.
Gitarist Trevor de Brauw verwoordt het heel mooi:

“…so while it’s easy to classify us with instrumental bands, we’re not instrumental by design. We just didn’t know how to put vocals in our music and for it to sound right.”

Right on! Vocalen kunnen de boel alleen maar verpesten! Why bother?

Desert hard rock
De volgende stap is wat zwaarder. Na een minuut of twintig van aanpassingen is het de beurt aan High On Fire. Deze stoner metal band uit Californië leerde ik pas kennen nadat ik Vera’s agenda had gesynchroniseerd met de mijne vanwege Pelican: “Oh, een double bill. Met High On Fire. Laat me dat maar eens horen dan!” Gelukkig ben ik sinds een half jaar helemaal into metal, dan kan een potje desert hard rock er best vanaf! Of stoner metal, welke naam je het beestje maar wilt geven.

Youtube is your friend
Ik had al wat fraaie filmpjes bekeken van de opnames van High On Fire’s laatste plaat, Death Is This Communion. En ik had al een kleine vergelijking getrokken met de Queens Of The Stone Age. Vanuit Los Angeles vijftig mijl naar het oosten en je bent op de geboortegrond van de desert metal. Hard, compromisloos, zanderig en gruizig. Maar waar QOTSA het verpakt in poppy songs gaan de mannen van High On Fire volledig los. Met een fles Bourbon in de hand slingeren ze de vuigste herrie naar je toe!

Jack Endino
Er zit een bepaalde discrepantie in de manier waarop High On Fire z’n muziek brengt. Aan de ene kant heb je het compromitterende harde geluid van Motorhead, aan de andere kant zit er iets liefs in. Ze willen graag gehoor vinden bij thrillseekers die op de snoeiharde metal afkomen, maar er sluimert ook iets van inventieve songwriting. Meer voor de liefhebbers, zonder de langharigen af te stoten. Misschien is dat de reden dat ze producer Jack Endino, bekend van Nirvana’s Bleach, gekozen hebben als mastermind voor hun laatste plaat, Death Is This Communion. De eerlijkheid van de songs straalt er vanaf. Het blijft onnoemelijk hard, maar er speelt iets van hartstocht wat ik doorgaans mis bij die keiharde stoner rommel.

Verjaardag
Deze twee bands samen hebben me een uiterst vermakelijke woensdagavond gegeven, de verjaardag van m’n moeder ook nog! Alsof het zo in de sterren geschreven stond! Bij dezen wil ik de programmeur van Vera gelukwensen met de combinatie Pelican en High On Fire. Het past bijzonder goed! Zeker in deze volgorde! Als elke woensdagavond zo was, dan zou ik geheid de donderdag vrij nemen.

Related posts:

1. High on Fire
2. Best of 2008: Kings Of Leon – Sex On Fire

Want High On Fire is echt ongehoord hard, vet, log, jaren 80, en oh ja, onuitstaanbaar lekker! Ik zat er met QOTSA overigens niet heel ver naast, me dunkt. Het is een soort van desertmetal, in de betere riooltraditie van Unsane. Goor, druipend van faeces en motorolie, met the Prince of Darkness waarschijnlijk schuilend achter een vuilniscontainer.

Duistere klanken, zoals ze nooit eerder gehoord werden, zelfs niet in het uiterste noorden van Finland in december, vullen de ruimte. Je neemt niet meer de moeite om je mond te openen terwijl je het blikje bier aan de lippen zet. Dit is het uiterste einde van de beschaving.

En ik kan jullie, trouwe lezers, vertellen dat het er goed is. Heel goed. En warm. Maar vergeet de oordoppen niet.

Check deze Tube.

Veertien november in Vera, met het onvoorspelbare Pelican als double bill. Tjonge, wat een feest gaat dat worden!

Related posts:

1. Pelican & High On Fire
2. Best of 2008: Kings Of Leon – Sex On Fire