Wouter Kiel » best ever

Best Ever #9: The Smashing Pumpkins – Mayonaise

wouter — Wed, 13 May 2009 07:04:19 +0000

Okay, ik ben er een tijdje uitgeweest. Dat kan gebeuren. Vakanties en leuke weekenden, dan blog je plots niet zoveel meer. Maar goed, ik ben een groot aanhanger van het adagium All good things come to those who wait. En dus, waarde lezer, heb ik deze keer een absolute kraker! Het zij je vergeven dat je het niet met me eens bent, dat overkomt mezelf maar al te vaak. Toch vraag ik je aandacht voor deze parel van de jaren negentig, van misschien wel één van de Belangrijkste Bands van het vorige decennium: The Smashing Pumpkins.

De Pumpkins ontwapenen vandaag met Mayonaise

Siamese Dream is ongetwijfeld een favoriet op een ieders draaitafel. Maar waar de meesten na Today en Disarm ophouden begint de pret pas echt. Ik kan me prachtige momenten in Danskroeg Storm in Groningen herinneren op het moment dat we Soma aanvroegen bij die leuke IJslandse dame. En Silverfuck klapt er ruim vijftien jaar na dato nog net zo hard in. Maar de echte liefde voor dit album schuilt wat mij betreft in Mayonaise.

Mayonaise for the masses

Regelmatig herinner ik mensen eraan dat ik nooit iets met lyrics gehad heb. Ik hoor ze simpelweg niet als tekst maar als instrument. Dus als je me nu vraagt waar Mayonaise van The Smashing Pumpkins over gaat heb ik echt geen flauw idee. Wil ik ook niet weten. Neen, volgens mij zit de schoonheid van dit nummer verstopt in de schitterende balans tussen akoestische boventonen gelardeerd met een muur van pure elektrische emotie.

With Mayonaise, and hold the distortion

Wellicht is het daarom licht ironisch dat ik juist een akoestische versie van Mayonaise op Youtube vond. Immers, hierin mis je het hele overdonderende effect van die zware gedistorte gitaren die het nummer voortstuwen. Het is vooral een heel ontwapenende uitvoering, met een lachende Billy Corgan tussendoor.

The Smashing Pumpkins – Mayonaise (acoustic version)

The Smashing Pumpkins – Mayonaise (Live at The Budokan, Tokyo, 30 juni 2000)

Dit is een full blown live versie mét heftige gitaren.

The Smashing Pumpkins – Mayonaise

En uiteraard wil ik jullie de albumversie niet onthouden. The one version to hold them all, so to speak. Als dit het niet voor je doet dan is The Smashing Pumpkins niets voor jou.

No related posts.

Best Ever #8: Green Day – Basket Case

wouter — Fri, 24 Apr 2009 20:59:05 +0000

Als kind van eind jaren tachtig, begin jaren negentig, ben ik natuurlijk besmet met die vuige punkrock die destijds uit California op ons neerdaalde. Hard, een beetje melodieus ook wel, maar vooral doordrenkt met een politieke boodschap, dát waren de nineties voor mij! Het voelt als een hele tijd terug, maar de muziek uit die periode heeft de tand des tijds met verve doorstaan! Vanavond krijgt de vroege moderne punkrock een gezicht! We presenteren:

Greenday – It’s a long view for a basket case

In die tijd, we spreken over 1994 ongeveer, streden Greenday (Green Day?) samen met The Offspring voor de titel Best Punk Song of the nineties! De scherpe lezer ziet de overeenkomsten met de strijd die enkele jaren eerder woedde in Engeland tussen Oasis en Blur. Klopt, dit was minstens zo belangrijk: wie heeft de beste song? In mijn boek heeft Greenday het gewonnen van The Offspring (hun heerlijke “All I Want” daar gelaten). Dookie was in 1994 nét even inventiever, leuker, opbeurender en spannender dan Smash.

Greenday – Basket Case

Dus, ook al had ik liever Longview in de bibliotheek van toffe nummers opgenomen (maar daar waren geen toffe clips van), presenteer ik hier Greenday’s Basket Case!

(Ik snap heel goed dat Greenday en The Offspring eigenlijk de titel “punkrock” niet mogen dragen. Dat is toch echt voorbehouden aan Bad Religion en NOFX, en misschien een beetje aan Pennywise en Lagwagon. Maar toch. Ik plaats deze Best Ever hier vanwege een gevoelskwestie. Greenday bracht het concept naar de massa en wij zijn hun daarom dankbaar. Amen!).

Best Ever #6: New Radicals – You Get What You Give

Best Ever #7: Duran Duran – Ordinary World

wouter — Fri, 17 Apr 2009 23:09:14 +0000

Als ik eerlijk ben heb ik nooit veel gehad met Duran Duran. Deze band heeft in de jaren tachtig de ene na de andere hitsingle geproduceerd, maar toch ben ik er indertijd nooit voor gevallen. Sure, ik snapte het wel. The Reflex is een absolute klassieker. En Girls On Film kent iedereen ook wel. En zo zijn er meer. Maar vooral toen, in mijn vroege puberjaren, ben ik er nooit echt voor gevallen. Dat veranderde pas begin jaren negentig…

Duran Duran: Meer dan The Reflex

In de jaren tachtig, toen ik bezig was om te beginnen met zwaar te puberen, had je muzikaal gezien een aantal usual suspects. Madonna, Michael Jackson, je kent ze wel. En dan was daar Duran Duran. Altijd een beetje een vreemde eend in de bijt, altijd wat anders dan de gevestigde orde. En met nummers als Wild Boys, met die angstaanjagende videoclip erbij, bewezen ze dat ze wel degelijk tot het establishment behoren.

Duran Duran – Beter laat dan nooit

Duran Duran had met View To A Kill natuurlijk een waanzinnige kans om een nóg groter publiek te bereiken. De ganse James Bond minnende wereldbevolking kon niet meer om Simon Le Bon en consorten heen. De integratie van het plot van de film met het nummer was welhaast perfect gevonden! En toch duurde het tot Ordinary World dat ik voor de spreekwoordelijke bijl ging. We spreken inmiddels over 1993.

Duran Duran – Ordinary World

Ordinary World kwam me afgelopen weken nog eens keihard om de oren vliegen tijdens mijn meest recente vakantie in de Verenigde Staten. Terwijl we door Napa Valley reden met een toffe Saab 900 Convertible hoorde ik het nummer voorbij komen (dat was natuurlijk geen verrassing, aangezien het mijn iPod was die aan de radio hing, en het Duran Duran’s The Greatest Hits was op de playlist). Terwijl ik langzaam wegdommelde op de achterbank hoorde ik deze zoete klanken als soundtrack voor dat magische moment. Vandaar, beste lezer, dat Duran Duran’s Ordinary World deze plek in mijn Best Ever lijst inneemt.

(Just press play, hij doet het echt!)

No related posts.

Best Ever #6: New Radicals – You Get What You Give

wouter — Fri, 27 Mar 2009 23:58:36 +0000

Ah, het werd wel eens tijd. Een best ever serie is niet compleet zonder een verplichte One Hit Wonder! En zie daar, 1999 bracht ons de New Radicals! Wat mij betreft de archetypen van de één-song-en-niets-meer stroming, briljant varen op vergane glorie, cashen op een paar piano-aanslagen, wie is Keane eigenlijk? Waar de originaliteit wellicht ver te zoeken was pakte de catchiness ons volledig in! The New Radicals! Hoe kom ik op The New Radicals?

New Radicals @ work

Deze jongens hebben al het goede van The Stone Roses genomen en er een flinke saus late nineties overheen gegoten. Het resultaat is een onweerstaanbaar popnummer waar alles in zit. Kwetsende lyrics (Courtney Love schijnt nogal pissed off geweest te zijn toen bleek dat ze in dezelfde adem genoemd werd als Marilyn Manson. Mijn vraag is dan: Wie zou zich benadeeld moeten voelen?), een onweerstaanbaar begin jaren negentig Britpoppy deuntje en kennelijk de juiste timing (The New Radicals zijn net zo Brits als Weird Al Yankovich).

Collega’s to the rescue!

Dit nummer spookt al sinds eind jaren negentig door mijn hoofd. Nooit heb ik de kennis of moeite genomen om te achterhalen wie verantwoordelijk is voor deze heerlijke one hit wonder. Tot een inmiddels ex-collega me het nieuws bracht: “Dit zijn The New Radicals met You Get What You Give!” Waarom zei die band me niets? Welnu, ze waren niet voor niets een one hit wonder! Hoe dan ook, dit nummer misstaat niet in deze onuitputtelijke lijst van toffe liedjes! You Get What You Give volstaan prima als onderdeel van deze serie! Ik krijg er zelfs een Top Gear Cool Wall gevoel van!

New Radicals – Get What You Give @ Dailymotion.com

No related posts.

Best ever #5: Foo Fighters – Learn To Fly

wouter — Fri, 20 Mar 2009 23:22:40 +0000

Naarmate je zo’n top-zoveel doortrekt voorbij een top-3 wordt het moeilijk. Ondanks dat je een zeer overtuigende nummer 4 neerzet verwacht je van jezelf toch zeker een nummer vijf die alle voorgaande edities wegblaast. Welnu, ik denk niet dat ik nummer vier kan wegblazen. Wel kan ik aangeven, en dat is ook precies mijn bedoeling geweest, wat volgens mij de nummer vijf moet zijn in de reeks van best ever tracks. Vanavond is het de beurt aan de band die niet had bestaan zonder Nirvana, zonder die akelige zelfmoord van Kurt Cobain. Vanavond is het tijd voor:

Foo Fighters – Learn To Fly: Post grunge met een byte

Dave Grohl, de gewezen drummer van Nirvana, had al menigmaal aangegeven dat hij wel in was om af en toe een Nirvana-nummer te schrijven. Kurt wilde er niet aan. De gemiddelde drummer geeft het dan op. Niet Dave Grohl! Hij wilde ooit zijn kans grijpen. En die kans kwam eerder dan hij had voorzien: Kurt maakte er een einde aan, Dave en Krist Novoselic stonden ineens alleen. Waar Krist het nog halfslachtig probeerde ging Dave volledig voor een carriere. Dave hing zijn drumstel aan de wilgen en begon zelf te zingen en gitaar te spelen. En met succes! De Foo Fighters waren geboren.

Foo Fighters debuteren bruut!

Het debuut album van de Foo Fighters sloeg in als een bom! This Is A Call brak alle records. Het nummer brak sowieso mijn record: Toen ik het nummer voor het eerst hoorde in, wat zal het geweest zijn, 1995, was ik ervan overtuigd dat we hier een winnaar te pakken hadden! En de plaat, het debuut van de Foo Fighters was werkelijk geniaal! Dit kon zich meten met Weezer’s debuut! En uiteindelijk kwamen ze in 1999 met There’s nothing left to lose, waar ook het geniale Learn To Fly op voorkwam. Learn to Fly komt wat mij betreft voor in de top tien van iedereen, al was het maar vanwege de onnavolgbare music video!

For Fighters – Learn to Fly

Foo Fighter’s Learn To Fly is een voorbeeld van text book music videos! Hilarisch, passend en tastbaar. En de track zelf is ook nog eens briljant! Dit nummer en de video mogen niet ontbreken in mijn Best Ever lijst!

Foo Fighters Learn To Fly
Geüpload door oliviafantasy

Best ever #2: The Stone Roses – Fools Gold

Best ever #4: Sonic Youth – Teenage Riot

wouter — Fri, 13 Mar 2009 19:22:57 +0000

Deze week steken we voor de Best Ever reeks de oceaan over en belanden we in het New York van eind jaren tachtig. Punk was dood, Britpop 1.0 zat nog in de luiers en Seattle was een nietszeggende stad in de noordwestelijke periferie van de Verenigde Staten. We hebben het over de post- tijd. Post-rock, post-punk, dat soort termen. En in dat allegaartje van bands bevond zich ook Sonic Youth. Dit uiterst getalenteerde en compromisloze gezelschap was al enkele jaren bezig met de wonderlijkste muzikale uitspattingen. En rond 1988 kwamen ze met een contemporain meesterwerkje:

Daydream Nation to the rescue

Daydream Nation kent een aantal hoogtepunten, zowel muzikaal als naamgevend. Om met de tweede te beginnen, het vijfde nummer van Daydream Nation gaf de naam aan het reeds ter ziele gegane maar nog steeds zwaar heersende Canadese trio Eric’s Trip. Potverdikke, wat missen we die band! En muzikaal, het ultieme hoogtepunt is natuurlijk de plaatopener, Teenage Riot! Wat een heerlijk rocknummer is dat! Een fantastische riff, een heerlijke U2-achtige zuiverheid en de ideale lengte voor een popsong (onderstaande video is korter dan de plaatversie). Alleen die titel. Daar zijn de meningen over verdeeld:

Teen Age Riot vs Teenage Riot, Google style!

Google zegt “Teenage Riot”, de hoes zegt “Teen Age Riot”. Vecht het maar uit, het is geen SEO for crying out loud! (oh, wacht…)

Sonic Youth – Teen Age Riot

Sonic Youth – Teen Age Riot – MyVideo

No related posts.

Best ever #3: Pink Floyd – Echoes

wouter — Fri, 06 Mar 2009 19:47:24 +0000

We blijven in Engeland voor de volgende Best Ever. Deze week is het de beurt aan vermoedelijk de Grootste Band Ooit: Pink Floyd. Over de geschiedenis van deze band wil ik het nu niet hebben, deze post is helemaal voor Echoes. Echoes, dat de volledige b-kant van Meddle uit 1971 beslaat, duurt maar liefst tegen de 24 minuten en voert de luisteraar langs een myriade van geluidslandschappen. Dat zal niet zelden leiden tot wisselende gemoedstoestanden. Verwachting, angst en hoop liggen deksels dicht bij elkaar! En dat is uiteraard niet onopgemerkt gebleven.

Echoes in 2001: A Space Odyssey

Het prachtige, epische Echoes is zó totaal dat de vergelijking met het slotstuk van Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssey uit 1968 niet uit kon blijven. Er zoemen theorieën rond dat Pink Floyd Echoes speciaal voor die film componeerde. En dat is te begrijpen. De sfeer past bijkans perfect en de lengte van beide stukken past hoegenaamd precies. Een definitief oordeel over deze kwestie vel ik niet. En dat wil ik ook niet. De suggestie alleen is al voldoende. En de combinatie in beeld en geluid is werkelijk fabuleus! Kippenvel gegarandeerd!

Pink Floyd – Echoes

Hoe perfect is Pink Floyd’s Echoes als soundtrack voor Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssey? Kijk, luister, en oordeel zelf!

Meer over Echoes en A Space Odyssey op Cinefantastiqueonline.com: Meddling with 2001?

Best ever #2: The Stone Roses – Fools Gold

wouter — Fri, 27 Feb 2009 20:49:58 +0000

Ah, daar zijn ze weer: The Stone Roses. En ditmaal met hun meesterwerk uit 1989: Fools Gold. En vergis je niet, dit nummer is zo goed dat er maar liefst twee versies van zijn. De eerste duurt ruim vier minuten, waar de toffe lange versie inklokt op maar liefst 9 minuten en 54 seconden. Veuls te lang voor het gemiddelde radiostation.

Fools Gold en tapes

Dit nummer had ik vroeger op een cassettebandje staan, om de zeitgeist even te benadrukken. Ik was ongeveer dertien en ik viel als een blok voor dit nummer! En telkens als ik het nu hoor beleef ik dat moment opnieuw. Ik weet zeker dat het me in een volgend leven wederom zal overkomen. Die drums en bass zijn zo vreselijk lekker! Het schijnt dat de Roses dit nummer nooit meer gespeeld hebben nadat de originele drummer de band verlaten had. Mooi, die muzikale romantiek!

The Stone Roses – Fools Gold @ Youtube.com

Fools Gold opnemen in een best songs ever lijstje is eigenlijk een no brainer. En toch wordt dit pareltje nogal eens over het hoofd gezien. Wel, nu niet meer!

Best ever #1: The Cure – A Forest

wouter — Sat, 21 Feb 2009 04:11:45 +0000

Het moge inmiddels bekend zijn dat ik eigenlijk alles wel leuk vind. Qua muziek dan. Ik luister met veel smaak naar wat de DJs van 3FM me voorschotelen. Soms is dat Katy Perry, soms is dat De Staat, en soms is het Pink. En heel soms, al ik genoeg mijn best doe, is het Weezer. Maar een top 10 allertijden, dat is nieuw voor me. Gelukkig zijn er genoeg kandidaten…

The Cure dus

Maar uiteindelijk valt één ieder terug op wat voor hem of haar belangrijk is. Voor mij is dat The Cure. Die band achtervolgt me al bijna twintig jaar. Mijn lieve zus begon ermee en ik heb het zonder morren overgenomen. Ik kan me nog bijna minuut tot minuut herinneren dat ik voor het eerst A Forest hoorde. Vanaf dat moment was het eigenlijk wel klaar. Zou er ooit een band, een nummer komen dat beter is dat The Cure’s A Forest?

The Cure – A Forest @ Youtube

Voorlopig denk ik dat dat nog niet gelukt is. A Forest is zo briljant, zo intens, zo naar, dat geen enkele band het überhaupt aandurft om eraan te tornen. Er zijn legio bands die leuke liedjes uitpoepen maar een Forest zal het nooit worden. En vergeet niet, mijn new-born favo DJ draait ‘m wel eens!

The Cure vs. The Killers: Kiss Me, Jenny, you're a friend of mine!