Wouter Kiel » 3FM

De beste platen van de jaren 90 – 3FM Nineties Request

wouter — Sat, 03 Oct 2009 08:30:54 +0000

Okay. 3FM waagt het om een week lang alleen maar nummers uit mijn pubertijd te draaien. Voor de leek, non-believer en 3FM-hater, Neerlands beste popstation heeft de hele week alleen maar hits en one-day-flies uit de jaren negentig gedraaid in het kader van Nineties Request. Natuurlijk zit daar een hoop rommel tussen. Want wie weet anno 2009 nog wie Nance of Two Live Crew is? Precies, niemand! (tenzij je regelmatig deel uitmaakt van een popquiz team). Het feit dat dit wederom een succes is op de werkvloer geeft vermoedelijk aan dat de werkende massa ouder wordt terwijl 3FM, ondanks alle nostalgische ondersteuning, alleen maar innoveert en nieuwe shit draait! Wel, mijn persoonlijke tegengeluid volgt hier!

Best of the nineties

Het is vrijdagavond laat, vaste prik om een kick-ass blogpost te schrijven. En deze week is dat niet moeilijk, zoals bovenstaande beschouwing duidelijk maakt. Want tja, mijn vriendinnetje ligt al lekker te slapen terwijl ik me helemaal inleef in het 3FM thema. En daarom, op dit, door mijzelf gecreëerd podium, mijn eigen Nineties top tien platen.

Pearl Jam – Ten
Want laten we eerlijk zijn. Ten was voor velen de start van de nineties, of in ieder geval van het mainstream grunge-geluid. Pearl Jam heeft het nadien bevestigd, maar nooit was het zo sterk als op Ten.
Nirvana – Nevermind
De ~~derde~~ tweede langspeler (dat mag ik zeggen, het gaat om de nineties!) van Nirvana sloeg in als een bom! Ineens wist iedereen wat Grunge was, voordat het hip werd! Ik ken verhalen van dierbaren die Polly luisterden en zich afvroegen wanneer het heftig werd. De nineties in volle glorie!
Soundgarden – Superunknown
Chris Cornell heeft allerlei successen gevierd, maar nooit klonk hij zo fijn als tijdens the golden years van de Seattle underground scene toen hij Soundgarden aanvoerde. Black Hole Sun is slechts een klein hoogtepunt, de rest van de plaat is minstens zo geniaal!
Radiohead – Pablo Honey
1993/1994 was absoluut het toppunt qua popmuziek. Zet mij in een willekeurige popquiz en laat me het jaar kiezen! Geheid dat ik ’93 of ’94 zeg! Standaard! En waarom? Omdat Radiohead’s Pablo Honey uit die tijd stamt! Wat kan mij het jaar schelen! Ik begon te puberen en dit was mijn soundtrack!
Blacktop – I Got A Baaad Feelin’ about this
Uitgeroepen tot beste plaat van 1994, volgens Vera Groningen. Rauwe rock met Mick Collins, kan ik het er mee oneens zijn?
NOFX – Punk In Drublic
Mijn eerste punkrockplaat! Het duurde drie minuten (dat staat gelijk aan drie nummers NOFX) voordat ik het snapte! Kick-ass en up-tempo punkrock volgens de Bad Religion methode: snel en strak!
Party Animals – Good Vibrations
Guilty pleasures daargelaten is dit een heel naar en slecht album! Sterker, ik heb de hele gabber-hype gemist. Toch past deze plaat in mijn top-10, al was het maar vanwege de frequentie waarmee ik dit allemaal moest aanhoren. En anno 2009 snap ik het ook wel.
Shellac – At Action Park
Tussen al dat gehamer bevond zich gelukkig ook nog deze kneiter van een “gewone rockplaat”. Dankzij een goede vriend kwam ik tijdig tot inkeer en was Shellac uiteindelijk toch nog de beste plaat op indie-gebied (dat zegt helemaal niets, en toch heel veel! Action Park geeft veel antwoorden!)
Pavement – Slanted & Enchanted
Lo-fi was begin jaren negentig helemaal de bomb! En Pavement was na Sammy de front runner! Heerlijk simpele liedjes met veel distortion en een gebroken hart. Had ik al gezegd dat dit een persoonlijke lijst zou worden?
Pennywise – Unknown Road
Hoe skate-punk wil je het hebben? Unknown Road is wat mij betreft de beste skateplaat ooit! En ik doe niet aan skaten! Pennywise wordt wel gezien als de beste punkband na NOFX, en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn! De piano-intro op Unknown Road is nimmer verbeterd!

Nineties waren goe-hoed!

Ik mis een shitload aan goede platen! Nee echt, ik loop net door bovenstaande lijst heen en ik realiseer me dat ik minstens tien bands tekort doe! Ik noem een Nada Surf, een Lagwagon, een New Bomb Turks en een Sebadoh. Al die bands komen kennelijk niet op mijn top-10 uit de nineties. En nee, daar ben ik het eigenlijk niet mee eens. Maar goed, ik probeer een tijdsbeeld te schetsen. Wellicht maak ik ooit nog een best bands ever lijst, maar dan komen de seventies ook ter sprake en is Pink Floyd de winnaar! Dus, hier doen we het voorlopig mee. Ik hoor in de reacties graag welke topper ik absoluut mis als het om de jaren 90 gaat.

No related posts.

WTF? Ik haat dit! Waarom is dit leuk? Lady Gaga – Paparazzi

wouter — Sat, 15 Aug 2009 01:20:32 +0000

Ik snap het niet. Ik heb he-le-maal niets met welke Lady dan ook. Wat? Ik vond Madonna zelfs storend. Want daar moet ik aan denken als ik Lady Gaga’s huidige hit Paparazzi hoor: Paparazzi klinkt een klein beetje als Madonna’s Material Girl maar ziet er clip-technisch voor maar liefst driekwart uit als Madonna’s Material Girl! Denk Madonna, leuk dat op met een vleugje Lady Diana en je hebt Lady Gaga’s Paparazzi.

De waarheid achter Lady Gaga

Mijn vriendin wist me te vertellen dat het concert van Lady Gaga in de Melkweg niet datgene was wat ze er van verwacht had. En niet lang nadat ik haar verteld had hoe jammer ik het voor haar vond (ze had er per slot van rekening grof geld voor betaald) dat ze een avond verpest had aan Miss Pokerface (Ma Baker!), kwam diezelfde Lady Gaga ineens met de killer hit single Paparazzi. En deksels! Wat is dit een lekker nummer!

Madonna meets Lady Diana

De trouwe lezer van dit blog weet dat ik niet geef om songteksten. In tegendeel zelfs! Maar dit kon ik niet negeren: de cynische teksten die Lady Gaga de wereld in slingert omtrent celebrities en de manier waarop je je als dusdanig dient te weren tegen opdringerige fotografen vind ik eerlijk gezegd wel treffend. Ik noemde al Madonna en Lady Diana. Wel, mix die twee, maak er een liedje-anno-2009 van en chances are dat je uitkomt op Lady Gaga’s Paparazzi. Het is wachten totdat een paparazzi uitsluitsel geeft of Lady Gaga nou daadwerkelijk een man, vrouw, of beiden is…

Lady Gaga – Paparazzi

Madonna – Material Girl

En hier ging het mis, denk ik. Popidool Madonna heeft de lat vrij hoog gelegd. Lady Gaga doet er met Paparazzi een schepje bovenop maar de boodschap blijft mijns inziens hetzelfde.

No related posts.

Best of 2008: Kings Of Leon – Sex On Fire

wouter — Fri, 13 Feb 2009 21:07:54 +0000

2008 leek met een sisser af te lopen. Totdat ik me realiseerde dat ik nog geen “beste numer van 2008″ had gedefinieerd. Ik begrijp dat de meeste top-zoveel lijstjes van het afgelopen jaar doorgaans rond kerst uitgepoept worden. Maar ja, rond kerst zat ik eerst in Breda en vervolgens zonder kachel. Dus vergeef me dat ik er toen niet al teveel aandacht aan heb kunnen besteden.

De aanloop naar Kings Of Leon

Waarde lezer, U heeft aan de hand van de titel van deze blog reeds kunnen concluderen dat dit relaas richting Sex on Fire van Kings Of Leon gaat. Klopt. Sex on Fire van Kings of Leon vind ik het beste nummer van 2008! En ik zal je vertellen waarom. Het is geen onbevlekte ontvangenis kan ik je vertellen, maar bear with me.

Roskilde Festival wederom als aangever

Rond maart 2008 had ik de plannen voor Roskilde Festival 2008 klaar. Ik ging met twee makkers. Beide ken ik al jaaaaren. De ene heeft me al sinds 2000 vergezeld naar dit te gekke festival. Sterker, het was zijn idee! Die andere besloot heel dapper om ons bij te staan in 2008. We noemen hem Rutger ^*. Deze Rutger had zich goed voorbereid, een groot deel van de acts had hij geluisterd, en één van de bands was zelfs aanwezig op de mp3 cd die we plachten mee te nemen.

Oh 3FM, is there ever a failure?

Dat was dus Kings Of Leon, Only by the Night. En vooral Sex On Fire sprong eruit! Let wel, we hebben het over juni/juli 2008, ver voordat dit nummer keihard de charts bestormde in Nederland. Dat gebeurde namelijk pas begin oktober 2008. Toen ik rond die tijd 3FM luisterde, toch de hofleverancier van toffe mainstream muziek, hoorde ik ineens Kings Of Leon’s Sex On Fire op de radio! Wát een topnummer!

Sex On Fire Live

En wat vertrouwd klonk dit nummer. Logisch, ze hadden het begin juli op de volledig drooggestoomde velden op Sjaelland al eens gespeeld! Wat een mooi moment was dat, de herkenning, de herinnering… Het gevoel dat je een nummer al kent maar het niet direct kunt plaatsen. Totdat je de naam hoort. En dan beginnen de radertjes te draaien. En dan realiseer je je het voorrecht dat je hebt meegemaakt. Kings Of Leon, de drie zonen van dominee Followill met nog iemand, wat een topband!

Kings Of Leon mee naar de SMX, New York

En toen kwam de reis naar New York. De Search Marketing Expo, SMX voor intimi, begin oktober 2008. Collega Siegfried is een meester in het produceren van toffe video’s. En Sex On Fire kreeg ik niet uit mijn hoofd! Na veel drammen kreeg ik het voor elkaar dat hij het nummer in de eerste aflevering van TNN monteerde. Briljanter dan dit wordt het niet. En vanaf toen was Kings Of Leon mijn nieuwe tofste band, ook al vond ik hun Only By The Night redelijk matig (met uitzondering van het eerste nummer, Closer. Wat een topnummer! Maak dat de nieuwe single alstublieft!)

Kings Of Leon – Sex On Fire

Hoe dan ook, without further ado, I present you, het beste nummer van 2008: Sex On Fire van de Kings Of Leon! (Youtube sucks, Dailymotion, thanks a bunch!)

Kings Of Leon – Sex On Fire

*Hij heet daadwerkelijk Rutger

Found it on Youtube: Koop – Come To Me

wouter — Sat, 24 Jan 2009 01:22:01 +0000

Ik hield nooit van radio. Radio was een inferieur medium als het op muziek aankwam. Natuurlijk, ze draaiden af en toe leuke plaatjes, maar als je dan een leuk nummer hoorde baalde je dat de intro en outtro volledig verpest werden door dat laffe gezwets van de resident DJ. Ik vergeleek het altijd met vroegah, toen ik nog met een taperecorder de top-40 opnam voor de televisie.

Maar sinds 3FM Serious Request is dat over. Dat moest ook wel. Ineens zat ik er tussenin! Alles werd anders. De 3FM studio werd een fijne plek om te zijn. Mavericks als Giel Beelen bleken ineens ook gewoon mensen te zijn. Sindsdien heb ik een zwak voor 3FM. En ik heb er, zoals je zult lezen, veel van opgestoken.

3FM als aangever

Toen ik me over mijn antipathie jegens radio in het algemeen had afgezet en ineens naar DJs begon te luisteren onderweg in de auto, in plaats van naar één van de zorgvuldig uitgekozen langspelers, bekroop me het gevoel dat dit best een aardige wereld was. Die gasten vullen hun uren met het draaien van leuke plaatjes, en tussendoor lullen ze er oeverloos op los tegen luisteraars, sidekicks of G.A.S.T.E.N. Misschien had ik deze aantrekkingskracht kunnen zien aankomen toen ik voor het eerst de intro van Blacktop‘s I Got A Baaad Feelin’ About This hoorde…

De invloed van 3FM DJs

Mensen die mij nieuwe muziek laten horen, voelen en beleven hebben bij mij een streepje voor. En nu, na al die spannende 3FM avonturen blijkt dat er op het Mediapark in Hilversum iemand rondloopt die mij niet alleen kan verbazen met zijn kennis over muziek in het algemeen, maar ook nog eens een heel fijn gevoel voor kneiters van hits heeft. Ik heb het natuurlijk over Gerard “ik zal kijken wat ik voor je kan doen” Ekdom. Tegenwoordig vooral bekend van de stem die Arbeidsvitaminen omkleedt en de grappenmakende wederhelft van de evenzo gevatte Michiel Veenstra bij Ekstra Weekend. Daarnaast doet hij zaterdagochtend ook nog Ekdom In De Nacht. Een multitalent derhalve.

#dom en tips

Hoe dan ook, dankzij Gerard Ekdom werd ik geconfronteerd met een waanzinnige plaat. Het is vooral jazzy, maar in de categorie “camp” werkt het ook prima. Absurd, zo lekker als dit nummer is! Ik werd er in ieder geval direct door gegrepen. En ik snap het ook meteen! In zijn biografie, standaard afgesloten met de Freak 11 voor die periode, rept Ekdom aan het einde van de hoofdstukken “Arbeidsvitaminen” en “Serious Request” over dit nummer: “Ik ruik de dennennaalden al!”, is zijn mening. Wel, kerst is nog ver weg en Koop’s Come To Me verdient meer airplay!

Koop – Come To Me

* Med dånk åån Svenska Ljud vǿr de bǽlden.

Van Velzen domineert Ekstra Weekend

wouter — Sun, 30 Nov 2008 03:54:50 +0000

Onder het motto “beter laat dan nooit” wil ik bij dezen de aandacht vestigen op de uitzending van Ekstra Weekend van begin februari 2008. De G.A.S.T. is Roel van Velzen. En potverdikke, die requests (no pun intended) schudt hij uit z’n mouw alsof het niets is! Of het nou een keyboard of Gerard Ekdom’s microfoon is, deze man snapt het allemaal! Met speciale aandacht voor Cliff Richard’s Living Doll! Michiel Veenstra, Gerard Ekdom en Roel van Velzen in een onwaarschijnlijke trio. Dat moet je zien!

Van Velzen bij Ekstra Weekend

Found it on Youtube: Koop – Come To Me