Review Roskilde 2002 [4/4]
Zondag. Traditioneel een dag van reflectie, waarop weinig echt grote namen bezocht worden. Vergis je niet, drie dagen festival zijn er al heel wat en het gebrek aan persoonlijke hygiène, gezond eten en een goede nachtrust gaat je echt niet in de koude kleren zitten. Het zweet, bier en andere ondefiniëerbare geuren maken dat je je onder elke andere omstandigheid erg ongemakkelijk zou voelen. Maar tussen 80000 soortgenoten valt dat eigenlijk niet op. En tja, al die dagjesmensen die voor sterk gereduceerde prijzen een zondagkaart halen om de laatste dag van het festival mee te pakken, daar stoor je je dan niet aan. Want je voelt je toch een klein beetje superieur ten opzichte van ‘dat volk’. Overigens werkt de organisatie wel een beetje mee door de zondag wat rustiger in te plannen dan bijvoorbeeld de zaterdag. Of dat bewust gebeurt weet ik niet, maar in mijn optiek is het zeker het geval dat de zondag gerust een chill-out dag genoemd mag worden. En, zoals ik al zei, niet ten onrechte.
’s Middags om één uur is er alweer vertier van hoog niveau: de finale van het wereldkampioenschap voetbal, Duitsland-Brazilië. Sja, dat is an sich wel een aardig affiche, maar toch geraken we op een bepaalde manier niet echt in extase. Daarnaast, 13:00 uur betekent ook om 12:00 opstaan en binnen het half uur die kant op. Twee jaar geleden hebben we de finale van het EK nog wel meegemaakt, maar de sfeer was toen niet echt vriendelijk te noemen. Grote juichende franssprekende kerels en vuilbekkende Italianen stonden toentertijd op ettelijke meters van mij vandaan, waardoor ik mij maar wijselijk als natieloos en neutraal toeschouwer opstelde. Dat wordt natuurlijk lastiger bij de ploegen van de huidige finale. Ach, ik denk niet een Duitser het mij erg kwalijk zal nemen al ik juich bij een Braziliaans doelpunt, ze zijn al verguld genoeg dat ze er toch maar weer staan. En zo zou het altijd moeten zijn. Overigens, die vier Braziliaanse uitwisselingsstudentjes die achter onze tenten hun kampement hebben opgeslagen, wie zou hun die euforie misgunnen?
Holsten?
Wij hebben echter prangender zaken om mee af te rekenen. Zo is de biervoorraad in de kofferbak van het reismobiel nog steeds niet tot slotdagachtige proporties geslonken, mede doordat drink and drive geen goed idee is in Denemarken. De boetes zijn hoe het is al torenhoog. En wees gerustgesteld, ik zou het niet eens willen. Maar goed, met een heel tree halve liters huiswaarts keren is uiteraard geen optie. Dus wordt in de middag besloten om daar eens wat aan te doen. En in de luwte van de wagens op de gigantische velden rondom het terrein is het goed koken. De laatste prefab tomatencrap gaat mee in de tas. Bij de auto aangekomen blijkt dat er al heel erg veel mensen hun biezen hebben gepakt. Het wagenpark is al aardig gedecimeerd. Natuurlijk, morgen is het maandag, en dat is voor sommige stumpers gewoon weer een werkdag. Wij daarentegen hebben nog wel even de tijd. En zodoende wordt tegen drie uur ’s middags het eerste blik bier opengetrokken. Een grote Tuborg, op een optimale festivaltemperatuur van rond de 15 graden. Zo’n kofferbak koelt nog redelijk dus. Weer een ervaring rijker. De pasta is wederom van discutabele kwaliteit, maar toch eten we door, want dat komt de maag in dit geval enkel ten goede. Goed eten is belangrijk, niet teveel verslappen nu, want morgen moet er weer gereisd worden.
Paradiso
Om 4 uur ’s middags speelt And You Will Know Us By The Trail Of Dead op yellow, maar als het tegen vieren loopt maakt geen van ons beiden aanstalten om die kant op te gaan. Ik had ze nog gezien als voorprogramma van Godspeed You Black Emperor in Paradiso eind april, en was toen niet bijzonder gecharmeerd van de kunsten van deze Texanen. Het program belooft turbulente noise-rock, maar uit ervaring weet ik dat het meer ellenlang doorgepiel is, zonder dat de noodzaak daarvan duidelijk wordt. Ik vind het kortom gewoon dodelijk saai. Neem het mij eens kwalijk dat ik ook nu niet sta te springen. Wij wachten nog tot kwart voor vijf, want daarna is green kennelijk de plek om te zijn. Nelly Furtado zal daar spelen [zondag, 17:00, green, 30/06/2002].
Frisse liedjes
Wie is Nelly Furtado nou weer. Ik heb er eigenlijk geen idee van, maar het schijnt dat ze nogal wat hitjes op haar naam heeft staan. Helaas luister ik nooit naar de radio, en dus is het niet zo gek dat deze Canadese met Zuid-Amerikaanse achtergrond mij volkomen onbekend is. Green is redelijk volgeladen als Furtado met band het podium betreedt. Dat er promotie gemaakt moet worden lijkt me wat overdreven, maar toch loopt elk bandlid met een shirt waarop de naam Nelly Furtado prijkt. Vooruit dan maar. Er is in ieder geval één reden om even te blijven hangen, want Furtado blijkt een bijzonder aantrekkelijke jongedame te zijn. Gelukkig hebben de cameramensen ter plaatse dat ook door, want ze verschijnt met grote regelmaat op de grote schermen links en rechts van het podium, waarmee de rest van de band wat vergeten wordt. Maakt niet uit lijkt ons. Overigens klinkt het allemaal ook niet eens zo onaardig. Lekker frisse lente-achtige poppy liedjes, met veel geestdrift en overgave gespeeld. De hitgevoeligheid druipt er vanaf, het overgrote deel van het publiek zingt bijkans alles mee. Ik vermaak me hier prima, zolang daar tijd voor is uiteraard. En zo blijkt maar weer dat zelfs lieve liedjes het prima doen op grote festivals. Vorig jaar was Aqua een grote publiekstrekker op de zondag, ik denk niet dat Nelly Furtado qua populariteit daarvoor onderdoet. Een mooie, zwoele Portugese balad waarbij Furtado enkel een akoestisch gitaartje hanteert onderstreept de liefheid van dit optreden nog maar eens extra, zonder dat het echt stroperig wordt. Erg leuk allemaal.
Rust
Na Furtado is het tijd om even wat rond te lopen, kopje koffie te nuttigen en gewoon maar wat indrukken op te doen. Intensief naar een band kijken is er in ieder geval niet bij. Zo pakken we wat flarden mee van Steve Earle & the Dukes op Orange, maar dat soort Americana is aan mij niet besteed. En ja, je kon erop wachten, het mondharmonicaatje wordt niet vergeten. Kennelijk vond de organisatie het wél een goede keus, ze worden niet voor niets op orange gezet.
Hoobastank
Wij lopen langzaam door naar white, alwaar Hoobastank zo gaat spelen [zondag, 18:30, white, 30/06/2002]. Ook hier heb ik nog nooit van gehoord, het programmaboekje biedt uitkomst. Melodieuze metalrock moet het zijn en dat klinkt ons als muziek in de oren. De tent zit al behoorlijk volgepakt als we arriveren. Kennelijk zijn er nogal wat mensen die dit wel zien zitten. Als er eenmaal een nummer gespeeld is blijkt dat het inderdaad om muzikaal verantwoorde rocky pop gaat. Een spetterende stage presence overigens, de bandleden springen bijkans van het podium af in al hun opwinding. De zanger kan maar niet geloven met welk een hartverwarmend enthousiasme vooral de eerste 5 rijen publiek uit het dak gaan. ‘You guys are so fantastic, thank you’, roept hij dan ook voortdurend. En het moet gezegd worden, het is een heel aardige show. Ook al zo lekker fris allemaal. Het heeft iets weg van Faith No More, Rage Against The Machine en Therapy in hun vroegere dagen. Uptempo liedjes met scherpe gitaarpartijen en knetterende drums. Dit is nou zo’n band waarvoor je naar een festival gaat, om back home eens een plaat van op te scharrelen. Enige nadeel is vaak dat het in de studio dan allemaal wel erg resoluut afgevlakt wordt, waardoor het heftige randje eraf gepolijst wordt. We zullen zien. Live is Hoobastank in ieder geval erg leuk en vooral erg goed. En dankbaar! Dat is inmiddels ook niet meer vanzelfsprekend. Je merkt dat je als publiek gewaardeerd wordt. Natuurlijk, deze jongens doen ook een beetje aan klantenbinding, maar dat neem ik ze niet kwalijk. Had ik in hun geval ook gedaan.
Stropdassen
Voordat de in mijn ogen laatste Grote Naam van deze editie van Roskilde begint, nemen wij nog even een kijkje in yellow, alwaar The Icarus Line aanstonds zal gaan spelen. Het moet hier gaan om onvervalste Californische punk, gespeeld door kerels die hun egen cameo hebben: zwarte pakken met rode stropdassen. Het klinkt wat geforceerd, maar misschien is het wel geinig. Als ze dan eenmaal, een kwartier te laat ongeveer, het podium betreden blijkt inderdaad dat ze die outfit aanhebben. Grappig inderdaad. Minder grappig is de muziek. Ik heb mij kennelijk behoorlijk laten misinformeren, want wat hier gedan wordt heeft meer weg van ongestructureerde Britse schreeuwpunk uit de jaren 70. En nee, dit is ook niet simpelweg de intro, dit doen ze de hele tijd door. Dat betekent dus een onontwarbaar kluwen van lawaai met daar overheen en doorheen en langsheen en onderdoor wat rauwe schreeuwkreten van de zanger, die als een mimespeler soms erg onverwachte bewegingen maakt. Echt janken is dit. Het lijkt erop dat het publiek dit ook niet direct verwacht had. Wij besluiten om richting orange te gaan, alwaar het slotstuk van dit jaar verwacht wordt met Garbage [zondag, 20:00, orange, 30/06/2002].
Laatste Grote Naam
Als eerste krijgen we verontschuldigingen te horen van zangeres Shirley Manson. Het blijkt dat ze de laatste dagen een verkoudheidje heeft opgelopen, want het klinkt allemaal wat schor. Dat belooft niet veel goeds. Gelukkig, ze heeft er al zingende niet veel last van. Het kan natuurlijk ook dat ze gewoon haar strot nu volkomen kapotzingt door alles te geven. Het wordt in ieder geval op prijs gesteld, zoveel is duidelijk. Garbage is nou typisch zo’n band waarvan de meeste mensen wel een paar nummers kennen, maar die nooit echt grote hits hebben gehad. OK, Queer was wel een grote, maar daarna is het toch allemaal wat bescheidener geweest. Toch hebben ze een hele stapel mooie liedjes op de plank liggen, die tijdens zo’n optreden natuurlijk van onmisbare waarde blijken. Ik noem ‘Only happy when it rains’, ‘Stupid girl en ‘Not my idea’ van hun self-titled debuut, en ‘I think I’m paranoid’ van Version 2.0. Deze liedjes worden met veel gejuich onthaald door het toch nog masaal aanwezige publiek. En zoals voor Hoobastank eerder in de avond gold, zo geld ook hier dat de band laat blijken er zin in te hebben. Zulks dubbelspel is onmisbaar voor een mooi en memorabel optreden. Ik vind het allemaal erg aardig, ook al is Garbage nooit echt mijn band geweest. Maar live is het altijd zo anders dan door de speakers thuis. Live is het bijna altijd goed. Live is bijna alles goed. Live is goed.
Bier?
Na Garbage wordt besloten om nog even naar onze stamkroeg te togen, op de parkeerplaats. Want ja, er zijn nog blikken over en daarnaast, autostoelen zitten toch wel zo heerlijk. Ze zijn in allerlei posities te stellen om je zo comfortabel mogelijk te laten zitten. Hier bij de auto komt dan ook het besluit om het Roskilde festival 2002 waardig af te sluiten met een fijne pot bier. Natuurlijk, we zouden de hele verdere avond en nacht nog van alles kunnen beleven [om half vier begint de laatste band], maar voor ons zit het er echt op. We hebben morgen nog aardig wat uurtjes in de auto voor de boeg. De terugreis verloopt in tegenstelling tot de heenreis, gedeeltelijk over water: met de veerboot van Rødby in het uiterste zuiden van Sjælland naar Puttgarden, Duitsland. In principe is het van Roskilde naar Rødby niet zo ver, misschien 180 kilometer, maar we verwachten wel dat we een aantal kilometers voor de haven al in de file komen te staan. Zo verging het ons vorig jaar in ieder geval wel, en toen zijn we ook al om 10 uur ’s ochtends vertrokken. We hopen op betere tijden.
Overpeinzingen
Editie 2002 is ons allebei bijzonder goed bevallen. Muziektechnisch qua grote namen misschien minder dan bijvoorbeeld vorig jaar of twee jaar geleden, maar wat we gezien hebben was zeker de moeite waard. De grote optredens waren wat mij betreft Rammstein, Alec Empire, Red Hot Chili Peppers en John Digweed. Grootste verrassingen dit jaar komen op naam van Nelly Furtado en
Maar bovenal hulde aan de vriendelijke mensen in Denemarken. Dan doel ik niet alleen op mensen die je de juiste trein wijzen en je op sleeptouw nemen als het tegenzit, maar ook al die duizenden vrijwilligers die er zorg voor gedragen hebben dat een festival van zulke magnitude zo soepel en professioneel kan verlopen. Ik denk, nee, ik weet zelfs zeker dat ik volgend jaar weer met net zoveel plezier in de regen, in de modder, in wat voor crap dan ook zal staan om te genieten van vier dagen lang live spektakel. En ik spreek bij deze de hoop uit dat de organisatie van Roskilde Festival niets gaat veranderen aan deze manier van werken en regelen, want het is werkelijk een groot plezier om dit mee te mogen maken.
