Final Score: 8-4
Het kan ook 8-3, 7-5, 8-5, of whatever geweest zijn. De bottom line is, ik win. Let wel, het gaat hier om een zeer competitief onderonsje! Het gaat om eer, om vaardigheid, om geluk misschien wel. En vanavond was ik de gelukkigste!
Ondanks goede raad van de dame (!!!) naast ons, heb ik T. behoorlijk overtuigend in kunnen maken. Eerst met 8-ball, en daarna met 9-ball (enter de regel-kennende en zeer charmante dame op tafel twee). T. mazzelde een paar keer de zwarte bal erin, toen het moest ook, maar meer heb ik hem niet gegund. Ik was ‘on the jazz‘, zoals dat in A-Team termen heet. Geen bal was te moeilijk, bijna elke, aangekondigde, plant was raak…
En ook toen T. tips ingefluisterd kreeg van voornoemde dame van tafel twee, bleef ik maar scoren. Wat kan een potje poolen toch fijn zijn!
En dan nu tot de kern van de zaak. Want ja, zó gruwelijk je tegenstander inmaken is één ding. De dame aan wie ik dit succes te danken heb is wat mij betreft de onbezongen heldin van de avond! Dankzij haar heb ik elke bal aangevallen alsof ik iets moest bewijzen! Tegenover haar! Ik hoopte telkenmale dat zij zou kijken terwijl ik
die lastige 5-ball op een ongelooflijke manier in de corner pocket ramde!
Want potverdikke! Wat is zij mooi! Als ze bij mijn favoriete poolcentrum besloten hebben dat ze enkel nog fraaie dames de evening shifts laten draaien om mannelijke klanten binnen te halen, dan zijn ze daar zeker in geslaagd! Alleen maar om haar zou ik morgenavond zó weer gaan!
Ik had haar al meerdere keren gespot, maar toen was het nog wat kouder. Vanavond droeg ze een mooi topje en een knock-out jurk! Een jurk! Who’d ‘ve thunk it! Ze kan het zo onwaarschijnlijk goed hebben! Damn!
Ik trof haar laats bij de Jumbo. Of liever, ik zag dat ze langs fietste… Ik kwam net van m’n werk, wilde een paar biertjes halen en wat pannenkoeken voor de volgende morgen (don’t ask…). En daar was ze. Het regende. De druppels die op mij neerdaalden vond ik daarvoor nog storend. Fiets parkeren en naar binnen.
Dat dacht ik.
Tot ik haar zag.
De regen zat me plots niet meer dwars. Natte kleden waren per direct de laatsten van mijn zorgen. Ik moest haar weer zien!
En vanavond was ze er. Ze paradeerde rond in die poolhal met haar hakken. Haar fysiek bedwelmde ons allemaal. Ik kon bijna niet praten toen ik haar om nog twee biertjes vroeg. Die glimlach, dat topje, die jurk…
Meine Güte!
Als ik ooit een kans wil maken bij haar dan moet ik waarschijnlijk vier van de vijf potjes 9-ball in één beurt kunnen winnen. Of ik moet iets charmants verzinnen wat ik tegen haar kan zeggen. Ik ben bezig. Het eerste wat ik tegen haar hoop te zeggen als ik haar weer zie:
[...]
Direct gevolgd door:
[...]
En als derde pijl op mijn boog heb ik de onweerstaanbare dooddoener:
“Eh… mag ik… eh… nog twee biertjes?”
Zie je mijn probleem?
Want tja, je moet je kunnen onderscheiden…
Raxx-meisje: Ik vind je onweerstaanbaar!
Ik beloof nimmer meer boos te kijken als jij in de buurt bent! Voor jou doe ik alles!
Deze veer is speciaal voor jou. Sterker nog, ik kom ‘m zelf brengen! Als het mag…
No related posts.
