Sebadoh live @ Vera Club Groningen (18-08-2011)
Het is onmiskenbaar de dag van de muziek in 2011. Noorderzon in Groningen is van start, er voltrekken zich drama’s op het Pukkelpop Festival in België en Lou Barlow’s legendarische band Sebadoh speelt Bakesale plus extra’s in Vera te Groningen. Die eerste twee heb ik gemist (dat is om meerdere redenen niet erg). Sebadoh zag ik dus wel live spelen in Vera. En hoe!
Sebadoh in Vera Groningen
Op Koninginnedag 2008 speelden ze ook al in deze mooie stad, en hoe magisch het ook was om één van mijn favoriete bands te zien optreden, ze stelden enigszins teleur. Ik stel me voor dat Lou Barlow die avond al een hele fles Jack Daniels op had. Vanavond leek het niet anders te zijn in het begin. Maar dat pakte toch anders uit…
Niet alleen Bakesale
Het affiche voorspelde een setlist die louter uit nummers van Bakesale zou bestaan, Dan zouden we in 40 minuten klaar zijn. Had ik ook prima gevonden, aangezien Bakesale één van mijn favoriete albums uit de jaren 90 is. Maar neen, Sebadoh speelde niet alleen Bakesale maar vulde het bijna twee uur (!) durende concert aan met kneiters van zowel Harmacy als Bubble & Scrape, mijn twee andere favoriete albums van de jaren 90. Kortom, degene die dit tikt is de happiest camper ever!
Lou en Jason wisselen af
Lou Barlow is natuurlijk first and foremost bekend van Dinosaur Jr, waar hij basgitaar speelde. Toen het botste met Dinosaur’s frontman J Mascis begon Lou samen met onder andere Jason Loewenstein zijn eigen band, Sebadoh. Sebadoh laat zich het beste omschrijven als een ensemble dat post-punk grungy popliedjes speelt die Loewenstein schreef en breekbare semi-akoestische lieve liedje van de hand van Lou Barlow. Doorgaans is de tweede categorie liedjes mijn favoriet.
Breekbaar wisselt grunge af
Zo ook vanavond. Sebadoh begint onwennig, beverig en vooral out of tune. Is Lou Barlow weer te dronken om fatsoenlijk te spelen? En als na zes nummers Loewenstein de gitaar overneemt en Barlow de basgitaar ter hand neemt weet je dat het vooral herrie wordt. Klopt. Loewenstein heeft nu eenmaal niet de genuanceerde liedjesstem die Barlow wel heeft. Ik kan me indenken dat niet-hardcore Sebadohfans dit deel hadden kunnen missen. Maar dan is het weer de beurt aan Barlow.
Bakesale en Harmacy
“This is an old song. Come to think of it, they’re all old songs” – Lou Barlow.
Het tweede deel is zeker het beste deel van het concert. Ondanks dat hun laatste plaat van 1999 is (The Sebadoh, met potentiele hitsingle Flame), klinkt Sebadoh nog even relevant als halverwege de jaren 90. Iedere contemporaine gitaarband zou apetrots zijn op klassiekers als Rebound, Magnet’s Coil, On Fire, Brand New Love, Beauty of the ride, Too Pure, Ocean en Together or Alone. Inderdaad, Bakesale meets Harmacy meets Bubble & Scrape. Vul het geheel aan met The Freed Pig en je voelt instinctief aan dat Sebadoh een oprechte influencer is. Dat ze afsluiten met het intense Willing to Wait, neergezet als een rockkneiter “grunge-style”, is tekenend voor de avond.
Sebadoh doet wat het wil
Sebadoh doet na al die jaren nog steeds waar het zin in heeft. Voor de show een halve fles Jack wegwerken? Check. Een gevoelig gitaarliedje knoeterhard ten gehore brengen? Check. Zieltjes winnen? Nah. Maar dat hoeft ook niet. Tachtig procent van het publiek zingt alle liedje sowieso mee, of het nou akoestisch is of in een extreem harde versie. Zelfs ondergetekende stond het tweede deel op twee meter van het podium. Omdat het kan. En omdat het tof is. Diep in de éénentwintigste eeuw rockt Sebadoh nog steeds. Misschien wel harder dan ooit. En het voelt goed!
Related posts:
- We Are Scientists, Sebadoh en Eric's Trip in Vera *Update*
- Korpiklaani @ Vera Groningen
- Review: Mogwai live @ Paradiso Amsterdam, 15/03/2011
Resident tags: concert, sebadoh, vera, vera groningen
August 19th, 2011 at 8:11 am
Door dat verschrikkelijke eerdere concert (was dat 2008? volgens mij rond 2005-6), waarbij Lou na elk nummer een glas rode wijn naar binnen goot en dus na een kwartier al straalbezopen was, heeft het jaren geduurd voor ik weer naar Sebadoh kon luisteren. De albums blijven natuurlijk wonderschoon, maar ik zal ze nooit meer live zien – zelfs niet na zo’n positieve review. Hoewel ik dan wel weer erg benieuwd ben naar de rock-versie van ‘Willing to Wait’. YouTube-linkje?
August 19th, 2011 at 8:26 am
Ik kan het zelf natuurlijk ook even doen
http://www.youtube.com/watch?v=6DoZFu-bPJw
en
http://www.youtube.com/watch?v=zBIkSQWsq5Y