Roskilde 2007: Oeps!
Ja, oeps ja.
Ik met m’n grote mond. Ik zou wel weer een kneiter van een review schrijven. Van Roskilde. Editie 07 dit keer. Net als toen in 2001, dat minstens acht a-viertjes tellend prozaïsch meesterwerkje dat ongetwijfeld een Pulitzer had kunnen scoren…
Slechts één avond ongebreidelde fantasie, dat was er tot op heden. De aanloop en dag één. Zover was ik. Zover *ben* ik. Meer komt er voorlopig niet uit. En dan steekt die gewraakte overpeinzing de kop weer op: heeft het nog zin? Voor de eigen naslagwerken wellicht wel. Maar voor de analen der popgeschiedenis? Ik heb zo mijn twijfels…
Misschien is het beter als ik hier en nu alvast een waanzinnig gesnoeide versie presenteer. Dat neemt ongetwijfeld iets van het schuldgevoel jegens mezelf weg. Hoe treurig! Maar goed, ik ben ook maar een mens, n’est-ce pas? Volgend jaar neem ik een laptop mee…
Goed, in vogelvlucht dan. Volbeat op donderdag was geniaal! Elvis-metal op z’n Metallica’s. Deense trots, naar ik mag hopen. En eind september nogmaals live te aanschouwen alhier in ons aller Vera club. Melodieuze niet-heel-harde metal. Daarna The Killers. Weggeregend op Orange. Slagregens, afgewisseld met hoosbuien. Drama. Helaas. Maar houzee, de tent was nog droog…
Vrijdags In Flames, waar ik net kennis van genomen had een week of drie eerder. Vette sheit! Metal, maar dan ‘hypermelodieus’, op z’n top-40′s, type Korn, maar dan wél goed. En hard! Tof! Staartje My Chemical Romance meegepakt. Minuutje of twintig. Wat lijkt die zanger veel op Leo DiCaprio zeg! ‘t Was, naar verwachting, bomvol met tieners. Diegene die de excessieve regen van donderdag hadden overleefd, that is. Viel me niets tegen. Strakke show, goed geluid in de Arena. Daarna de Beastie Boys. Much anticipated en ze stelden wat mij betreft niet teleur. Geweldige show, energiek en pakkend. Afsluitend Nephew. Wederom Deens. Harde disco, zegmaar. In stemmig wit…
Zaterdags knallen met de Flaming Lips. In 2000 waren zij de Grote Troosters, na dat debacle met PJ. Ditmaal op het grote podium, en het swong de pan uit! Mooi ingetogen met scherpe maatschappijkritiek, hossend en feestend naar het volgende nummer. Van alles wat. Overtuigend. Om tien uur was er de Franse herrie van Gojira. Té hard, zelfs voor mijn geoefende oren. Ze bliezen de Arena bijkans op! Terug op Orange troffen we The Who. Geroemd door velen, herkend door de rest van ons CSI-kijkend volk. Maar na twee liedjes geloofden we het wel. Chow-time. En rond middernacht was het DJ Tiesto, op de restanten van het door Gojira vernielde podium in de Arena. Even een stief uurtje, want het was rap naar The Red Hot Chili Peppers. Naar een deceptie. De John Fruscianti show, zonder al te veel pit. Geluid kut, geen energie, slap gepingel, de Grote Teleurstelling van 2007. Dat was in 01 toch wel beter. Gelukkig konden we de schade inhalen bij het laatste uurtje Tiesto. Heerlijk stampend de zaterdagnacht in…
De zondag vangt aan met een stel cocky youngsters uit Sheffield (of Birmingham, of Newcastle, of Liverpool… Maakt het uit?). De Arctic Monkeys betreden Orange. Ik liep er in eerste instantie niet heel warm voor maar ik moet toegeven dat het wel opzwepend, vertrouwd en vooral Brits klonk. “Aangenaam kennis te maken, ïk ben een kritische muziekliefhebber die zich de Stone Roses anno 1990 nog kan herinneren. Dus vóór de Eerste Britpophype die dankzij Oasis en Blur vorm kreeg. Voegen jullie daar iets aan toe? Nee? Maakt niet uit, het klinkt leuk! Bedankt!” Leuke set, eerlijk. En, zoals ik al zei, vooral heel Brits…
Daarna is het tijd voor een bak organisch verantwoorde koffie voor veel te veel Deense Kronen. En met Pelican op de achtergrond. Dat checkten we uit. Het bleek non-vocale-trance-metal te zijn. Gecertificeerd übertof! Mogwai met een zweem Unwound, gelardeerd met wat pompende Metallica. Een aanrader, derhalve. Wat mij betreft dé ontdekking van 2007. Daarna is het Muse op het grote Orange. Potverdikke! Ik kende maar een tweetal liedjes van hun maar de rest mag er klaarblijkelijk ook zijn! Goed hoor! Strak, zonder al te glammy te worden. Pop zoals het dezer jaren bedoeld is. Stadiumrock jaagt mij doorgaans weg, maar dit viel me enorm mee…
Vervolgens een snippet Laurent Garnier. We laven ons vooral aan zijn interpretatie van Blur’s Song 2. Heerlijk geïncorporeerd in de hele dampende clubset, die waarschijnlijk anderhalf uur lang boeiend was. Hebben we grotendeels gemist natuurlijk. Prioriteiten. Die soms verkeerd uitpakken. Zo ook met Basement Jaxx Wederom een teleurstelling, albeit van een andere magnitude. Want ik verwachtte er sowieso niet al te veel van. Al die zangeressen deden me de das om…
Nachillen in de lounge is er niet bij. De boel is zondagavond tegen elven al dicht. De opruimcrew is reeds druk in de weer. Dan maar de laatste drankjes slachten bij de tent. Gezellig met de buren (Denen, Zweden en Skandinaviërs) naborrelen. MP3-speler op Turisas, en maar feesten. Nu ja, de volgende dag wacht ons de volgende etappe. Die naar, en vooral dóór, Duitsland. Bestemming Zuid-Bayern. To Munchen and beyond! Sfeer proeven in de Bayrische Alpen. Bijkomen, de geur kwijtraken, normale mensen tegenkomen, schnitzels eten…
Zoiets was het, die week Roskilde. Kernwoorden: Regen, spannende nieuwe bands, water, teleurstellende pepers, nattigheid, Pelican, sterke verhalen, hoosbuien en opluchting. Mwah, dat wordt in 2008 beter! Met hopelijk Bad Religion, Tool, Metallica, The Cure, wederom In Flames, NOFX en wat mij betreft The Smashing Pumpkins…
Zo. De oplettende lezer heeft de interpunctie reeds ontleed. Ik eindig elke alinea met drie puntjes (…). Niets opzet, gewoon een tets (test). Voegt het iets toe? Is het gewenst? Ik merk het wel…
‘k Zou er bijna mee afsluiten. Maar stijlbreuk is minstens zo belangrijk! Derhalve.
Related posts:
September 6th, 2008 at 2:09 am
[...] Deze Deense melodycore metalband ligt me al een tijdje na aan het hart. Ze stalen de show op Roskilde 2007, ze overtuigden keihard in Vera Groningen een paar maanden later. Maar laat me beginnen met een [...]
July 14th, 2009 at 8:25 am
[...] Roskilde Festival heeft de goede gewoonte om op de zondagochtend, voordat het festival donderdags daadwerkelijk losbarst, het campingterrein alvast open te gooien. Dit biedt je de kans om vijf dagen vóór de concerten alvast wat te acclimatiseren. Dit jaar ging dat niet helemaal goed, aangezien de hekken al op zaterdagavond platgegooid waren. Gevolg was dat we op maandagochtend rond half negen al scherp moesten zoeken naar een geschikte plek. Niet helemaal jofel, maar ja, wat doe je eraan. Overigens kun je “warm up” voor 2009 heel letterlijk nemen want deksels, wat was het warm! De heetste editie van Roskilde Festival in 33 jaar naar het schijnt! Ach, dat is altijd nog beter dan de natste ooit, de regeneditie van 2007. [...]