Customs op het bevrijdingsfestival Groningen

Customs speelt op het Bevrijdingsfestival in Groningen! (onoverzichtelijke ruksite alert!). Dat is natuurlijk goed nieuws voor muziekliefhebbers in en rond de stad Groningen. En dus voor mij! Want ik ga morgen om kwart voor zeven fijn kijken wat deze heren kunnen on stage. Amai!

Quote van de dag

Ik liet @remivanbeekum vanmiddag tegen half zes, Rex van the Customs horen. Tegen het sluiten van de markt, zo je wilt. Collega @jaapjanfrans riep ineens vol enthousiasme: “Hey, da’s Interpol!” (Het kan ook “Hey, da’s Joy Division” geweest zijn, daar wil ik vanaf zijn). En nee, lieve lezer, natuurlijk was dat geen Interpol (of Joy Division). Want laten we eerlijk zijn, Interpol zou fenomenaal zijn als act op het Groninger Bevrijdingsfestival (en Joy Division bijzonder onwaarschijnlijk). Neen, het is Customs, Belgisch Hoop In Bange Dagen!

Customs – Rex

Dus, without further ado, I present you Customs – Rex!

(Fuckers van EMI willen niet dat ik de echte versie gebruik, vandaar deze Super Mario Brothers versie, via het immer coole Studio Brussel)

No related posts.

De ventilator van een Dell Inspiron 1525 schoonmaken

Je begint met het losschroeven van de achterkant van je Inspiron 1525. Er zit een 8-tal schroefjes achterop je laptop die een paneel op z’n plek houden:

Als je die losgemaakt hebt wordt een belangrijk deel van je Inspiron blootgelegd. Waar het ons om te doen is is de koel-unit die van achterop de laptop via een koperen draad naar een plaat over je processor loopt. Deze unit schroef je ook los (vijf schroeven):

Als je dat element loshaalt kun je bij de ventilator komen, die zit achter dat rechthoekige koelelement. Bij mij was het verwijderen van de klont stof tussen het koelelement en de ingang van de ventilator voldoende:

Je kunt in deze fase ook nog lucht tegen de ventilator blazen. Doe dit wel met beleid, als de fan te hard gaat draaien kan -ie stuk, naar het schijnt.

Een schone ventilator in mijn Dell Inspiron

Het klusje duurde ongeveer vier minuten en sinds het geheel weer draait is -ie echt merkbaar stiller! En koeler uiteraard. Dus, kleine ingreep, groot plezier!

Related posts:

1. Mijn nieuwe Dell Inspiron 1525

VPRO’s Duivelskruid? Huh?

De eigenzinnige VPRO heeft wat mij betreft altijd voorop gelopen met toffe TV en radio. Ik bedoel, wie is er niet groot geworden met Nonni en Manni op de vroege zondagochtend in VPRO’s Villa Achterwerk. Dat dus. En in de jaren negentig checkte ik regelmatig Duivelskruid van Edwin Brienen, op de dinsdagnacht van, ik meen, twee tot drie. Wat je daar allemaal voorbij hoorde komen was ongelooflijk duister en obscuur. Ik werd getipt door een oud-klasgenoot die na de middelbare school een tijdje in de Verenigde Staten college ging doen en die me vroeg of ik hem niet af en toe een cassettebandje (jazeker!) met opnames van VPRO’s Duivelskruid kon sturen. En zo kwam het dat ik die bewuste dinsdagnacht met de vinger op de REC knop zat.

Unit Moebius? Huh?

En zo kwam het dat ik ineens tegen drie uur ‘s ochtends met een tape zat waarop ik zojuist dik vijftig minuten aan dampend vieze industrial techno had zitten opnemen (dat praat ik goed door steevast te beweren dat ik op woensdag pas om één uur het eerste college had). Begrijpen deed ik het zeker niet, daarvoor was electronische muziek nog veel te niet-cool. Let wel, in die tijd deed ik het met Weezer, Nirvana en af en toe wat gewaagder met NOFX en Bad Religion. Deze minimal acid kwam dan ook als een vreemde eet in de spreekwoordelijke bijt.

Techno: It grows on you

Unit Moebius’ waanzinnige liveding in Duivelskruid heeft een tijd lang een paar keer per jaar het cassettedeck gevonden. Later, toen het ineens mogelijk werd om bandjes op CD te branden maakte ik er een mooie CD van, met custom artwork uiteraard. En ik maar denken dat ik de enige was in Nederland die deze opnames had. Nog weer later kwam ik erachter dat Unit Moebius dit meesterwerkje zelf ook op plaat uitgebracht had onder de naam Life Mood. En toegegeven, die klinkt een stuk beter! Maar goed, zij hoefden de boel dan ook niet te converteren van een TDK SA-100, via Nero Spin Doctor en Goldwave naar mp3 en vervolgens naar CD.

Amateurism has its charm

En toch, mijn eigen opname duurt langer (het bevat de memorabele afsluitende zin van Edwin Brienen “Unit Moebius, live vanuit de Muzenstraat in Den Haag”) én is niet afgeproduceerd zodat je de uit de groef lopende naald op 25m40s gewoon hoort. Vermoedelijk zaten de heren in Den Haag tegen die tijd iets teveel te chillen waardoor deze fout, die zeker een seconde of tien duurde, onopgemerkt bleef. Ook dat is charme.

En zo af en toe pak ik deze heerlijke plaat weer eens uti de kast. Hij doet het goed in de auto, in iTunes en op de iPod. Kortom, een allrounder. En dat is een omschrijving die je vast niet vaak hoort van Unit Moebius!

Unit Moebius – Lunemex Undo-Ground EP #1

Unit Moebius – Lunemex Undo-Ground EP #1 on

No related posts.

Jawel, 2009 loopt op z’n einde en dus komen de grote festivals reeds met sluiertips van namen die ze alvast hebben weten te strikken voor het program van 2010. Roskilde Festival is daarop geen uitzondering. Editie 2010 zal niet alleen goedkoper zijn dan voorgaande jaren (slechts EUR 225) maar heeft nu al een handvol heerlijke namen!

De eerste namen voor Roskilde Festival 2010

Inmiddels kunnen we de volgende much anticipated bands alvast bijschrijven:

• NOFX
• Muse
• Pavement
• Temper Trap
• Motörhead
• Them Crooked Vultures
• Robyn
• Prodigy
• Gorillaz
• Prince

Pavement? Bestaan die dan nog? Jazeker, en het zal voor het eerst in mijn reeds 15 jaren fan-schap zijn dat ik ze live zie! Datzelfde geldt overigens ook voor NOFX, dat loopt toch ook al zo’n 15 jaar, sinds hun geniale Punk in Drublic van 1994. Beide komen niet voor niets voor op mijn Beste platen van de jaren 90 lijst. Ziet er goed uit dus!

Ha! Temper Trap! Onze Australische vrienden komen ook langs op Roskilde 2010! In Nederland groot gemaakt door 3FM (Coen en Sander dacht ik). Wat we er behalve hun megahit Sweet Disposition van gaan maken kan ik nog niet zeggen maar het wordt vast leuk!

Them Crooked Vultures

Vorig jaar waren ze een grote hit op Lowlands en dit jaar doen ze dan ook Roskilde Festival aan: Them Crooked Vultures. Deze supergroup mer Foo Fighter Dave Grohl, Queen Of The Stone Age Josh Homme en Led Zeppelin’s John Paul Jones heeft vorig jaar menig festival onveilig gemaakt. Ik moet zeggen dat ik redelijk jaloers was op Lowlandsgangers vorig jaar en alleen al daarom kan ik deze band alleen maar toejuichen.

En oh ja, ook Motörhead is dit jaar van de partij. Ik heb helemaal niets met deze mannen maar vooruit, het is best aardig om Ace of Spades live mee te maken. En zojuist lees ik dat ook Robyn er weer is. Aardig, maar laat de organisatie haar in godsnaam niet weer in Cosmopol zetten, die tent is met een capaciteit van 6000 echt te klein gebleken voor deze dame.

“Sweet Disposition” van Temper Trap op Youtube

Meer nieuws volgt.
Check de voorlopig complete line-up op de officiële site.

Related posts:

1. Roskilde Festival 2009 bands update
2. Roskilde Festival 2009: zon, strand en fijne muziek
3. Found it on Youtube: Fuck Buttons – Sweet Love For Planet Earth
4. Uyt den ouden doosch: Roskilde 2002
5. Roskilde 2007 (2)

Deze keer: Blink 182 – Aenema of the State.

Punk kick start

Om de boel te kickstarten gooi ik er meteen een toffe band in: Blink 182. Verguisd in hardcore punkland, te grof voor mainstream popland en daardoor perfect voor deze reeks. In hometown Amerika zijn deze jongens mateloos populair! Daar houden ze wel van een stevige pot gitaren. In Nederland werkt het iets anders. Blink 182 is punky à la NOFX maar tegelijk ook weer corny zoals Green Day dat was in de jaren negentig. Okay, die hebben het inmiddels wel gemaakt.

Blink 182: Poep, pies en sex

Blink 182 is niet vies van poep-, plas en sexgrapjes. Vooral de plaat Dude Ranch staat er vol mee. Aenema of the State is wat voorzichtiger, en muzikaal een enorme verbetering! Zelfs #3FM draait nog regelmatig What’s My Age Again?, wat toch echt een nog grotere hit had kunnen zijn (dan denk ik aan Green Day’s oevre).

Mijn favorieten? Sowieso What’s My Age Again?, maar vooral ook Adam’s Song, All The Small Things en de intro van Don’t Leave Me. Die is tijdloos! Voor de verrijking van deze post geef ik je de video van Adam’s Song, straight of of Youtube.

Blink 182 – Adam’s Song

Suggesties worden gewaardeerd maar niet per se opgevolgd, .

No related posts.

Best of the nineties

Het is vrijdagavond laat, vaste prik om een kick-ass blogpost te schrijven. En deze week is dat niet moeilijk, zoals bovenstaande beschouwing duidelijk maakt. Want tja, mijn vriendinnetje ligt al lekker te slapen terwijl ik me helemaal inleef in het 3FM thema. En daarom, op dit, door mijzelf gecreëerd podium, mijn eigen Nineties top tien platen.

1. Pearl Jam – Ten
   Want laten we eerlijk zijn. Ten was voor velen de start van de nineties, of in ieder geval van het mainstream grunge-geluid. Pearl Jam heeft het nadien bevestigd, maar nooit was het zo sterk als op Ten.
2. Nirvana – Nevermind
   De derde tweede langspeler (dat mag ik zeggen, het gaat om de nineties!) van Nirvana sloeg in als een bom! Ineens wist iedereen wat Grunge was, voordat het hip werd! Ik ken verhalen van dierbaren die Polly luisterden en zich afvroegen wanneer het heftig werd. De nineties in volle glorie!
3. Soundgarden – Superunknown
   Chris Cornell heeft allerlei successen gevierd, maar nooit klonk hij zo fijn als tijdens the golden years van de Seattle underground scene toen hij Soundgarden aanvoerde. Black Hole Sun is slechts een klein hoogtepunt, de rest van de plaat is minstens zo geniaal!
4. Radiohead – Pablo Honey
   1993/1994 was absoluut het toppunt qua popmuziek. Zet mij in een willekeurige popquiz en laat me het jaar kiezen! Geheid dat ik ’93 of ’94 zeg! Standaard! En waarom? Omdat Radiohead’s Pablo Honey uit die tijd stamt! Wat kan mij het jaar schelen! Ik begon te puberen en dit was mijn soundtrack!
5. Blacktop – I Got A Baaad Feelin’ about this
   Uitgeroepen tot beste plaat van 1994, volgens Vera Groningen. Rauwe rock met Mick Collins, kan ik het er mee oneens zijn?
6. NOFX – Punk In Drublic
   Mijn eerste punkrockplaat! Het duurde drie minuten (dat staat gelijk aan drie nummers NOFX) voordat ik het snapte! Kick-ass en up-tempo punkrock volgens de Bad Religion methode: snel en strak!
7. Party Animals – Good Vibrations
   Guilty pleasures daargelaten is dit een heel naar en slecht album! Sterker, ik heb de hele gabber-hype gemist. Toch past deze plaat in mijn top-10, al was het maar vanwege de frequentie waarmee ik dit allemaal moest aanhoren. En anno 2009 snap ik het ook wel.
8. Shellac – At Action Park
   Tussen al dat gehamer bevond zich gelukkig ook nog deze kneiter van een “gewone rockplaat”. Dankzij een goede vriend kwam ik tijdig tot inkeer en was Shellac uiteindelijk toch nog de beste plaat op indie-gebied (dat zegt helemaal niets, en toch heel veel! Action Park geeft veel antwoorden!)
9. Pavement – Slanted & Enchanted
   Lo-fi was begin jaren negentig helemaal de bomb! En Pavement was na Sammy de front runner! Heerlijk simpele liedjes met veel distortion en een gebroken hart. Had ik al gezegd dat dit een persoonlijke lijst zou worden?
10. Pennywise – Unknown Road
    Hoe skate-punk wil je het hebben? Unknown Road is wat mij betreft de beste skateplaat ooit! En ik doe niet aan skaten! Pennywise wordt wel gezien als de beste punkband na NOFX, en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn! De piano-intro op Unknown Road is nimmer verbeterd!

Nineties waren goe-hoed!

Ik mis een shitload aan goede platen! Nee echt, ik loop net door bovenstaande lijst heen en ik realiseer me dat ik minstens tien bands tekort doe! Ik noem een Nada Surf, een Lagwagon, een New Bomb Turks en een Sebadoh. Al die bands komen kennelijk niet op mijn top-10 uit de nineties. En nee, daar ben ik het eigenlijk niet mee eens. Maar goed, ik probeer een tijdsbeeld te schetsen. Wellicht maak ik ooit nog een best bands ever lijst, maar dan komen de seventies ook ter sprake en is Pink Floyd de winnaar! Dus, hier doen we het voorlopig mee. Ik hoor in de reacties graag welke topper ik absoluut mis als het om de jaren 90 gaat.

No related posts.

And let us reflect on the “disaster” and “naivety” of the city of Amsterdam by watching these numbers some Amsterdamned guy pulled out of his somewhat scientifically powered hat:

The Truth About Amsterdam, RE: Bill O’Reilly loves Amsterdam

How does Jon Stewart feel about Bill O’Reilly?

Enter Comedy Central’s The Daily Show’s Jon Stewart. Because Jon Stewart usually knows how to “fix things”, even when things don’t need fixing. We all know what he did to CNN’s Crossfire, so let’s see how Bill O’Reilly got off, sometime in 2006:

Needless to say Bill O’Reilly is talking shit, since that’s the only way he knows how to deal with things out of his control. Even Snoop Dogg hates the guy. Well, you dont want to be on Snoop Dogg’s shitlist, do you:

Still think Amsterdam’s a cesspool of filth and crime? My answer to that would be: Stay away from me! From the Netherlands! From Amsterdam! This country’s gonna kill you! The mills are gonna take your fucking right winged heads off! Stay where you are in Fox News lovin’, gun totin’, marry-your-cousin-approvin’ redneck United Stats of America! If this doesn’t apply to you, hey! welcome! There’s loads of drugs around to keep you and your family happy!
.

Related posts:

1. Jon Stewart's Daily Show en de Amerikaanse Verkiezingen
2. The Daily Show with Jon Stewart

De waarheid achter Lady Gaga

Mijn vriendin wist me te vertellen dat het concert van Lady Gaga in de Melkweg niet datgene was wat ze er van verwacht had. En niet lang nadat ik haar verteld had hoe jammer ik het voor haar vond (ze had er per slot van rekening grof geld voor betaald) dat ze een avond verpest had aan Miss Pokerface (Ma Baker!), kwam diezelfde Lady Gaga ineens met de killer hit single Paparazzi. En deksels! Wat is dit een lekker nummer!

Madonna meets Lady Diana

De trouwe lezer van dit blog weet dat ik niet geef om songteksten. In tegendeel zelfs! Maar dit kon ik niet negeren: de cynische teksten die Lady Gaga de wereld in slingert omtrent celebrities en de manier waarop je je als dusdanig dient te weren tegen opdringerige fotografen vind ik eerlijk gezegd wel treffend. Ik noemde al Madonna en Lady Diana. Wel, mix die twee, maak er een liedje-anno-2009 van en chances are dat je uitkomt op Lady Gaga’s Paparazzi. Het is wachten totdat een paparazzi uitsluitsel geeft of Lady Gaga nou daadwerkelijk een man, vrouw, of beiden is…

Lady Gaga – Paparazzi

Madonna – Material Girl

En hier ging het mis, denk ik. Popidool Madonna heeft de lat vrij hoog gelegd. Lady Gaga doet er met Paparazzi een schepje bovenop maar de boodschap blijft mijns inziens hetzelfde.

No related posts.

Maar goed, Roskilde Festival, Denemarken dus. Denk Lowlands maar dan een keer zo groot (110.000 bezoekers) en zonder al die vervelende Nederlanders. Wat je ervoor terug krijgt zijn hordes continu beschonken Scandinaviërs, maar die zijn tof! En de line up is traditioneel ook behoorlijk okay! Wat dacht je hiervan:

De sfeer op Roskilde Festival

Oasis, Coldplay, Pet Shop Boys, Faith No More en Slipknot! Naast alle toffe acts belooft Roskilde Festival elk jaar weer een fantastische atmosfeer, zowel op het campingterrein als rond de acht (8) podia. Het is vrij eenvoudig contact leggen met Niklassen, Maede’s, Kaspers en Brigitta’s. En hoewel het vervelend is dat je telkens moet uitleggen dat niet elke Nederlander standaard een zak wiet op zak heeft zijn de gesprekken vaak heel plezant.

Warm up

Roskilde Festival heeft de goede gewoonte om op de zondagochtend, voordat het festival donderdags daadwerkelijk losbarst, het campingterrein alvast open te gooien. Dit biedt je de kans om vijf dagen vóór de concerten alvast wat te acclimatiseren. Dit jaar ging dat niet helemaal goed, aangezien de hekken al op zaterdagavond platgegooid waren. Gevolg was dat we op maandagochtend rond half negen al scherp moesten zoeken naar een geschikte plek. Niet helemaal jofel, maar ja, wat doe je eraan. Overigens kun je “warm up” voor 2009 heel letterlijk nemen want deksels, wat was het warm! De heetste editie van Roskilde Festival in 33 jaar naar het schijnt! Ach, dat is altijd nog beter dan de natste ooit, de regeneditie van 2007.

De muziek

Maar uiteindelijk draait het natuurlijk om de muziek. En dat was weer prima in orde in 2009! We hebben een behoorlijke mix kunnen maken van vertrouwde namen, opkomend talent en door ons nog niet ontdekte juweeltjes. Dit waren de meest opvallende namen:

Donderdag 2 juli

• Social Distortion (**)
  Naar verluidt de grote inspiratiebron voor de meeste Californische punkrock bands, zoals NOFX en Pennywise. Mij vielen ze lichtelijk tegen, het was nogal rommelig, echt opgewonden werd ik er niet van.
• Volbeat (****)
  Al jaren vaste prik op Roskilde, dit Deense Elvis-meets-Johhny-Cash-played-by-Metallica metalgezelschap. Heerlijk hard en toch vriendelijk. Succes gegarandeerd!
• The Gaslight Anthem (****)
  Ik kende ze niet. Gelukkig hebben we de plaat The ’59 Sound helemaal grijsgedraaid tijdens de warm up. Fijne rock met een twist.
• Kanye West (*)
  Alweer een rappert op Orange. Ik ken nauwelijks iets van de beste man en ik wil dat na het zien van ongeveer 20 minuten van zijn optreden graag zo houden. Slechte reviews van de kenners ook.
• Trentemoller (***)
  Nogmaals Deensche Trotsch. En terecht! Fijne electro/techno/minimal plaatjesdraaier, die Deen! Hoewel hij ook wel eens van de knoppen af mag blijven en de muziek het werk mag laten doen.

Vrijdag 3 juli

• Faith No More (***)
  Behoorlijk strakke set van deze veertigers, met een aardige cover van Lady Gaga’s Pokerface!
• Nick Cave & The Bad Seeds (-)
  Pfff. Kan die man niet gewoon stoppen met touren?
• Down (**)
  Harde metalrock supergroup rond Pantera’s Phil Anselmo. Op plaat klinkt
  het heerlijk, live in de Arena is het toch echt te hard, zeker zonder oordoppen!
• The Mars Volta (*)
  Veel van verwacht maar het kwam absoluut niet uit de verf in de Arena. De lage tonen ontbraken volledig en ze konden hun ritme maar niet vinden. Jammer.
• Oasis (*****)
  Nóg beter dan verwacht! Waanzinnig goed optreden van de enfants terribles Gallagher uit Liverpool! Met een heerlijke sfeer onder de 50.000+ rond Orange. Beste concert van Roskilde 2009!
• La Coka Nostra (***)
  Gangsta rap zoals het hoort, zegt het program. Met leden van onder andere House Of Pain bleek dit gezelschap behoorlijk te kunnen knallen! Niet voor tere zieltjes.
• Nine Inch Nails (****)
  Door velen gezien als de beste act van ’09. En ja, het was behoorlijk goed! Trent Reznor liet zien waarom NIN’s industrial nog steeds op grote hoogten staat!
• Röyksopp (**)
  Aardige clubshow met een gastoptreden van Robyn en het onwaarschijnlijk catchy Eple. Maar man, wat was het druk rond de Arena!

Zaterdag 4 juli

• Elbow (***)
  Heerlijk, als je als band een meezinger als Grounds For Divorce hebt! Dat vindt het publiek leuk! Staartje meegepikt en het was best okay! Wel vond ik zanger Guy Garvey lichtelijk voorgangerstrekjes vertonen.
• Lil Wayne Gogol Bordello (**)
  Lil Wayne was van de trap gevallen of zoekgeraakt tussen de koffers op Kopenhagen International Airport, whatever. We kregen er Gogol Bordello voor terug. Leuke en opzwepende zigeunerpunk uit Amerika, maar een half uur is mij echt te lang.
• Lily Allen (***)
  Heel aardige liveshow van deze zangeres die geen blad voor de mond neemt. En haar grote hits werden uiteraard luidkeels meegezongen!
• Slipknot (**)
  Ach, het ziet er leuk uit op het podium. Maar muzikaal is het toch niet helemaal briljant. Een kwartiertje is voldoende.
• Deichkind (****)
  De Duitse Jeugd van Tegenwoordig! Maar dan met kekke outfits en gigantische inflatables op het podium! Bijzonder meeslepend en energiek, dit Hamburgse hip-hop gezelschap!
• Pet Shop Boys (**)
  Tja, een alarm was wel handig geweest. De tweede keer voor mij op Roskilde festival en wederom lichtelijk teleurstellend. Leuke hitjes maar ik miste de passie.
• Deadmau5 (****1/2)
  Superstrakke techno van de Canadees met de Grote Oren! Een fijn uurtje stuiteren in Cosmopol, op een vrij laat tijdstip. Eye-opener van het jaar.

Zondag 5 juli

• Eagles of Death Metal (*)
  Wie?
• White Lies (**)
  Leuke show op een veel te vol Odeon. Dat deed Interpol in het verleden toch beter
• Madness (**)
  Jongens, het is nu echt leuk geweest. Dan kun je zoveel toffe hits hebben en die nog aardig live kunnen spelen, enough is enough. Dus, nooit meer doen!
• Yeah Yeah Yeahs (*)
  Waarom zit er geen lijn in de muziek van dit hippe trio New Yorkers? Klinkt echt niet helemaal jofel. Dit hebben we eerder en veel beter gehoord van Blonde Redhead!
• Coldplay (****)
  Zo, dat is niet gek! Goed georkestreerde show met een fraaie tribute aan Michael Jackson: Billy Jean akoestisch, midden tussen het publiek! Qua show het beste, maar het is helaas niet helemaal mijn ding. Toch, chapeau!

Naschrift

Ik vermoed dat we er volgend jaar weer zullen zijn. Na negen keer begint zo’n evenement toch een beetje een jaarlijks terugkerend ritueel te worden. Maar wellicht gaan we nog een stapje hoger. Glastonbury misschien?

Extra’s

Bekijk mijn Roskilde Festival 2009 Photos.
De officiële Roskilde Festival site (Engels)

Related posts:

1. Roskilde Festival 2009 bands update
2. Roskilde Festival 2010 bands: De eerste namen zijn binnen!
3. Uyt den ouden doosch: Roskilde 2002
4. Roskilde 2007 (2)
5. Roskilde 2008: Radiohead

De Pumpkins ontwapenen vandaag met Mayonaise

Siamese Dream is ongetwijfeld een favoriet op een ieders draaitafel. Maar waar de meesten na Today en Disarm ophouden begint de pret pas echt. Ik kan me prachtige momenten in Danskroeg Storm in Groningen herinneren op het moment dat we Soma aanvroegen bij die leuke IJslandse dame. En Silverfuck klapt er ruim vijftien jaar na dato nog net zo hard in. Maar de echte liefde voor dit album schuilt wat mij betreft in Mayonaise.

Mayonaise for the masses

Regelmatig herinner ik mensen eraan dat ik nooit iets met lyrics gehad heb. Ik hoor ze simpelweg niet als tekst maar als instrument. Dus als je me nu vraagt waar Mayonaise van The Smashing Pumpkins over gaat heb ik echt geen flauw idee. Wil ik ook niet weten. Neen, volgens mij zit de schoonheid van dit nummer verstopt in de schitterende balans tussen akoestische boventonen gelardeerd met een muur van pure elektrische emotie.

With Mayonaise, and hold the distortion

Wellicht is het daarom licht ironisch dat ik juist een akoestische versie van Mayonaise op Youtube vond. Immers, hierin mis je het hele overdonderende effect van die zware gedistorte gitaren die het nummer voortstuwen. Het is vooral een heel ontwapenende uitvoering, met een lachende Billy Corgan tussendoor.

The Smashing Pumpkins – Mayonaise (acoustic version)

The Smashing Pumpkins – Mayonaise (Live at The Budokan, Tokyo, 30 juni 2000)

Dit is een full blown live versie mét heftige gitaren.

The Smashing Pumpkins – Mayonaise

En uiteraard wil ik jullie de albumversie niet onthouden. The one version to hold them all, so to speak. Als dit het niet voor je doet dan is The Smashing Pumpkins niets voor jou.

No related posts.