De ventilator van een Dell Inspiron 1525 schoonmaken

Je begint met het losschroeven van de achterkant van je Inspiron 1525. Er zit een 8-tal schroefjes achterop je laptop die een paneel op z’n plek houden:

Als je die losgemaakt hebt wordt een belangrijk deel van je Inspiron blootgelegd. Waar het ons om te doen is is de koel-unit die van achterop de laptop via een koperen draad naar een plaat over je processor loopt. Deze unit schroef je ook los (vijf schroeven):

Als je dat element loshaalt kun je bij de ventilator komen, die zit achter dat rechthoekige koelelement. Bij mij was het verwijderen van de klont stof tussen het koelelement en de ingang van de ventilator voldoende:

Je kunt in deze fase ook nog lucht tegen de ventilator blazen. Doe dit wel met beleid, als de fan te hard gaat draaien kan -ie stuk, naar het schijnt.

Een schone ventilator in mijn Dell Inspiron

Het klusje duurde ongeveer vier minuten en sinds het geheel weer draait is -ie echt merkbaar stiller! En koeler uiteraard. Dus, kleine ingreep, groot plezier!

Related posts:

1. Mijn nieuwe Dell Inspiron 1525

Hoe dan ook, de voorbereidingen zijn natuurlijk in volle gang. De vliegtickets zijn geboekt, het hotel is gereserveerd en de perskaarten liggen klaar. Verder probeer ik Siegfried ervan te weerhouden teveel National Geographic te kijken. Hij heeft iets met vliegen en wil zich nogal eens opwinden over Air Crash Investigation. Ik ken meer mensen die dat doen. Volgens mij is dat programma als een pijnlijke kies: je wilt er eigenlijk vanaf blijven maar toch zoek je die hemeltergend storende plek telkenmale op.

SMX, meet my new Vista!

Ik doe eigenlijk hetzelfde. Ik besloot deze week dat mijn laptop aan een nieuwe Windows Vista toe was. Toegegeven, ik ben in het verleden een behoorlijk stevig pleitbezorger geweest voor Windows XP op een Dell Inspiron 1525 in plaats van dat vervloekte Windows Vista. Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik al een tijdje weer aan de Vista ben. Iets met betere Wifi ondersteuning.

Guilty Pleasures

Samengevat spreken we van een onvervalste Guilty Pleasure: wat die zere kies is voor een notoire tandartsbezoeker, wat een intercontinentale vlucht is voor een hypochondrische, zwartkijkende (is dat een pleonasme?) National Geographic Channel adept is het installeren van Windows, in welke vorm dan ook, voor mij. Ik twitterde vanavond al hoe snel het kan gaan. Maar dan begint de ellende. Eerst vertrouw je Microsoft je volledige toewijding toe door alle voor jouw Windowsversie beschikbare updates te installeren (minstens een uur!). Dan zoek je heel het internet af naar geschikte video- en audiodrivers. Vervolgens begint je pas echt met het customizen. Total Commander, Winamp, Notepad++, the list goes on and on and on…

Fasen in Windows-installaties

Voor de meeschrijvers onder ons, ik zit in fase vier. Ik sta op het punt mijn trouwe Inspiron opnieuw op te starten zodat alle updates, zowel onzichtbaar als erg in-your-face, correct geinitialiseerd kunnen worden. Op deze momenten verlang ik wel naar de serene rust die Applegebruikers over zich hebben. Ik krijg immer te horen dat een update van hun OS het welbekende fluitje van een cent is, een breeze die de bomen van Central Park lichtjes likt alvorens in no-time een kant en klaar werkstation af te leveren. Tja, dat is zó niet-Windows…

Windows en pleasure?

Misschien is dát wel de pleasure part in het installeren van Windows: je bent je vreselijk bewust van de moeite die je erin stopt zodat het systeem exact doet wat je wilt, zodat je alle gewenste tools voorhanden hebt. Maar eigenlijk ben ik inmiddels te oud voor al die opwinding. Eigenlijk zou ik het liefst een laptop hebben met een Microsoft OS die na een klein half uur precies doet wat ik ervan verwacht. Zonder daar zelf een volledig geslipstreamde Vista installatie CD voor te hoeven maken.

Bourgondisch Windows installeren op een Inspiron

Voor nu laaf ik me aan een fijn glas Umbrische Chardonnay in combinatie met een cheapskate cognac van Duitse Makelij (en nee, dan mág het wat mij betreft geen cognac meer heten) een stimulerende Dunhill en Wintersun‘s Death And The Healing op m’n HTC Diamond, alvorens ik mijn Dell opnieuw de sporen geef om alsjeblieft maar zonder morren opnieuw op te starten.

Trouwens, ik zit over ruim een week in New York, wat heb ik te klagen?

Related posts:

1. Mijn nieuwe Dell Inspiron 1525
2. Ah, New York! Een overview van een week SMX East en The Big Apple

Wat ik me afvraag is of dit aan te vechten is. Ik bedoel, een Gaint? “Nee edelachtbare, ik bezit geen Gaint. Ik kan derhalve onder ede verklaren dat ik op dat tijdstip niet op een Gaint over de busbaan reed.” Case closed, €35 uitgespaard. Die moron van een agent moet wel

• blind
• dyslectisch
• dom
• lui
• all of the above

zijn. Zou dit werken?

No related posts.

Mario Karts meets Quake 2

Zo zou de tagline van de film van vanavond eruit kunnen zien. Vol met drama, vol goede bedoelingen, en vooral vol met gebroken verwachtingen. De setting: een team uitje. Zeven capabele organic search consultants, waarvan vier het memorabele afdelingsuitje van mei 2007 nog meegemaakt hebben, trekken ten strijde (het zwaar gedevalueerde en door yours truly gewonnen ad-hoc geregelde Quake 2 toernooitje gaf kennelijk niet voldoende blijk van kunde). Zes man, één vrouw. Let the games begin!

When nightmares go sour

Uiteraard hadden we bij de korte vrijdagmiddagborrel tegen de overwegend mannelijke collega’s gezegd dat we dit varkentje wel zouden wassen. “Nee, natuurlijk gaat de enige vrouw in het gezelschap ons niet aftroeven!”, zeiden wij vol bravoure en met een hoop vertrouwen. “Desnoods rijden we drie rijen dik over de baan, om haar maar niet te laten winnen!” Want stel je voor! Iets met eer, en mannelijkheid, en testosteron, vermoed ik.

The verdict

Welnu, we zijn afgedroogd. Ingemaakt. Alle hoeken van het prachtige Spa Francorchamps van Euro Kartracing Groningen heeft ze ons laten zien. Twee heats, en in allebei liet ze ons ruim vier-tiende achter zich. Ik had het lef om de tweede heat toch nog met de tweede tijd te eindigen. Best of the rest. Neen, best of the guys! Geen medailles, geen bloemen, geen champagne. Alle credits gaan naar Annelies, zij heeft vanavond kristalhelder laten zien dat zij absoluut de beste go-karter van het team is.

Excuses, there´s always excuses

Uiteraard was mijn tweede sessie met kart nummer 29 al een stuk opbeurender dan de eerste heat, waarin ik het met de dramatisch lopende nummer 25 moest doen. Annelies had beide keren nummer 35. En ik wil niets suggereren, maar ik vermoed dat de combinatie kart nummer 35 en haar superieur lage gewicht haar best wat voordeel heeft opgeleverd op deze bochtige baan, met die killer-brug aan het eind. En daar komt bij, ik moet het hier opbiechten, ze weet wel hoe zo´n kart een bocht in moet slingeren!

Dit gaan we nog een tijd lang moeten aanhoren, ben ik bang…

No related posts.

Goedkoper dus

Want wat zijn de cijfers? Voor €19,95 per maand krijg je een theoretische downloadsnelheid van 20 Mbit. Theoretisch, omdat er nogal wat overhead kan optreden. Afstand tot de telefooncentrale, de kwaliteit van de bekabeling, dat soort werk. Tien tot vijftien procent overhead is geen uitzondering. Goed, dan blijft er van de 20 Mbit nog steeds 17 over. Voor de meeschrijvers, dat is ruim 16.600 Kbit, oftewel 2.07 keiharde megabytes per seconde (voor wat het waard is, een 3.5 inch floppy kan 1,4 MB bevatten). De upload bedraagt 1 Mbit, dus maximaal 128 KB per seconde. Daarmee positioneert Telfort zich qua prijs aan de absolute onderkant van de breedbandmarkt. Alleen Alice biedt dezelfde specificaties nóg goedkoper aan. Het scheelt een schamele stuiver per maand (het levert wel een hoop extra eye candy op in de commercial).

De werkelijke cijfers

Uiteraard is het altijd de vraag of je deze snelheden ook maar bij benadering haalt. Vol goede moed pakte ik het Telfortpakketje gisteravond uit. Wat me als eerste opviel waren de afmetingen van het modem. Deze jongen meet maar liefst 16 bij 24 centimeters. Dat is bijna A4 formaat! Niet iets wat je in het zicht zet derhalve. Maar goed, waar gaat het nou eigenlijk om. Prestaties, baby! De installatie verliep zonder problemen, plug and play. Eerst met een netwerkkabel connecten, dan WiFi aan de loop trappen. Verbinden met het draadloze netwerk, geen centje pijn. Fijn!

Mijn Telfort Internet speedtesten

Maar de echte waarde blijkt pas als je een fijne speedtest hebt gedaan. Daarvoor ging ik maar eens buurten bij www.speedtest.net, die met die leuke Flash interface. Kies de dichtsbijzijnde stad en gáán met de spreekwoordelijke banaan. En dan de teleurstelling. 8063 om 931 kbits bij de eerste test. Hmmm, dat is niet wat ik ervan verwachtte. Ik mis een factor tweeënhalf ergens. Is dat niet wat veel van het goede? Okay, ik betaalde jarenlang bijna vijftig euro in de maand voor 8 Mbit bij een andere provider, maar toch. Dit is dan wel veel goedkoper, maar niet per sé veel leuker. En nu? Bellen dan maar? Uitleg vragen? Of doe ik iets verkeerd?

LAN of WLAN?

Ineens kreeg ik het lumineuze idee om de WiFi adapter uit te schakelen en de Dell Inspiron maar eens rechtstreeks met een cat 5 netwerkkabel in het modem te steken. Ik bedoel, hè, je weet maar nooit. Het resultaat was verbluffend:

16.454 kilobits per seconde! Weet je hoe dicht dat bij die 16.600 kilobits uit de tweede alinea ligt? Dat scheelt een angstaanjagend nauwkeurige 9 promille! (okay, ik weet dat ik met die overhead van 15 procent redelijk gegokt heb, maar dan nog). Jullie snappen dat ik zowel enorme opluchting als een lichte frustratie voelde. Opluchting omdat het Telfort abonnement wel degelijk snel is. Retesnel zelfs! Mijn hemel! En frustratie omdat mijn laptop via de Wireless verbinding bij lange na de maximale snelheid niet haalt.

Waarom je met WiFi zoveel snelheid inlevert

Dat zou ik wel eens willen weten. En vervolgens, wat doe ik eraan? Ligt het aan de drivers? Kan Windows XP deze snelheden niet aan? Aan de wireless capaciteiten van de Zyxel ligt het in ieder geval niet, ik heb het geprobeerd met een tweede wireless apparaat, een Speedtouch modem, ingericht als access point, met bewezen draadloze kudos. En ook daarmee haalde ik precies dezelfde snelheden, tegen de 8 Mbit. Het lijkt er dus op dat als ik echt hevig wil downloaden en die 2MB per seconde wil halen, dat ik dan gewoon een kabel in de laptop moet prikken. Kan best, maar het is wat wrang.

Telfort Internet: Goedkoper en inderdaad leuker!

De conclusie moet hoe dan ook luiden dat ik erg tevreden ben over dit Telfort Internet abonnement. De snelheden waar ze me lekker mee gemaakt hebben zijn, de overhead in ogenschouw genomen, niet gelogen! Twee propvolle megs per seconde is een waanzinnig fijne downloadsnelheid, waar ik mijn honger naar Daily Show afleveringen adequaat mee kan stillen. Ik hoop nu nog van harte dat iemand me kan vertellen waarom de snelheden met een draadloos netwerk zo achterblijven bij de prestaties van het bekabelde alternatief. Dus, kom maar door met die tips!

Voor de volledigheid

• Mb = Megabit = 1.024 Kilobit = 1.048.576 bits
• Kb = Kbit = Kilobit = 1.024 bits
• MB = MegaByte = 8 Megabit
• KB = KiloByte = 8 Kilobit

*Update*

OMG! Nadat ik per ongeluk mijn Windows XP lichtelijk in de soep had laten draaien besloot ik die glimmende Dell Windows Vista CD maar weer eens uit de kast te trekken. De installatie verliep wederom redelijk foutloos. En toen probeerde ik de speedtest nogmaals:

Inderdaad! Ineens trekt mijn Inspiron via WiFi 14,5 Mbit per seconde binnen! Sjonge! Dus het lag tóch aan de XP driver voor de draadloze interface. Goed, dat mysterie is ook weer opgelost. Ik denk dat ik Vista maar gewoon laat staan, .

No related posts.

Wát een fijn apparaat! Wát een sjieke laptop! Het beeldscherm is werkelijk fantastisch! Kneitertje scherp, met die ongrijpbare Dell TrueLife™ technologie. Als het scherm zwart is dan lijkt het alsof je in een spiegel aan het staren bent, maar zodra de vertrouwde Windows omgeving gestart is… om je vingers bij af te likken! Zo crisp and clear! Heerlijk!

Ik zie er nu alweer tegenop om me achter mijn Samsung SyncMaster 940BN te moeten zetten, en vervolgens teleurgesteld te moeten vaststellen dat dat dure scherm toch niet zo fraai aanschouwbaar is als deze.

En dan de andere interials. De Intel® T5450 Core™2 Duo snort er bijkans geruisloos lustig op los. Tweemaal 1.66 Ghz, mobiel!, wie had dat drie jaar geleden kunnen bevroeden? Ik heb die fooking Vista (verderop meer) op de “don’t-slow-me-down” klassieke Windows settings gezet. Samen met de 2048 MB (daar kun je een heel besturingssysteem in laden!!!) verzorgt deze processor ruim voldoende kracht om alles wat ik wil tijdig en zonder morren klaar te stomen.

De grafische chip? Mwah, die schijn wat zwak te zijn, een eenvoudige Intel X3100. Maar laten we wel wezen, ik ben niet van plan om op een laptop (1280×800) poeierzware games te spelen. Dus ik heb het vertrouwen dat ik me met deze grafische oplossing prima zal redden.

En de rest? Ach, nothing to get hung about. 160Gb SATA, een 8x DVD rewrite ding, bluetooth, GEEN webcam (met opzet), een lekker kleurtje, en Vista. Oh ja, Vista…

Meine Güte, Windows Vista! Wat een hel is dat zeg!
Ik had vanmiddag tegen kwart voor twee een dame van UPS voor de deur met de doos waarin this baby zat. Om tien voor twee moest ik al voor de eerste keer toestemming geven om de Windows Verkenner te starten (“Weet U zeker dat U dit programma wilt starten?”). Nu gebruik ik uiteraard Total Commander voor mijn welverdiende bestandsbeheer, maar toch.

De bemoeizucht van Vista kwam me al na vijf minuten de strot uit! “Wilt U dit programma uitvoeren?”, “Weet U zeker dat U de Firewall wilt uitschakelen?” Driewerf JA! Anders had ik het niet gedaan. Helaas komt Vista niet met een 1337-stand…

Enfin, vervolgens wilde ik mijn draadloze netwerk op. Mijn eigen draadoze netwerk. Naam? Check. WPA-PSK code? Check. Invoeren? Check. Werkt het? Nuh-uh! Darn! Hetzelfde probleem had een vriendin toen ze haar Vista-driven Acer op dit netwerk wilde inpluggen. Kennelijk snapt Vista het principe van een beveiligde WPA-PSK sleutel niet.

Ik was in alle staten. Een laptop koop je omdat je dan overal in huis kunt genieten draadloze connectiviteit. Ik weigerde om er een netwerkkabel in te drukken. En dus besloot ik in al mijn wijsheid dat ik gewoon Windows XP erop wilde. Maar ja, dat ging mis. XP herkende de harde schijf niet. “Ligt vast aan Vista”, besloot ik wijselijk. Dus moest die hele partitie eraf. En aangezien dit mirakelse apparaat geen floppy drive heeft, vond ik dat een Ubuntu live CD dat wel voor mij kon oplossen.

Booten, de Partition Manager opdracht geven om de Vista partitie te killen en klaar. Neen dus. XP vond überhaupt geen schijf. SATA, I should’ve known better… Dus toen kon ik de Dell rescue disk gebruiken om opnieuw dat verfoeide Vista te installeren. En uiteraard moest ik ineens alle grafische drivers ook weer installeren.

Welnu, ik typ dit in Vista, in een geheel op mijn oude XP installatie gelijkende omgeving. Geen fratsen, dat schijnt te schelen. Het voelt alsof ik in XP aan het werk ben. Mijn Firefox doet precies wat ik verwacht, de shortcuts werken. Misschien is Vista nog helemaal zo erg niet. Ik geef het een kans (duh! Ik heb geen keus!). Wellicht mik ik er op den duur nog een Ubuntu installatie bij op, wie weet. Maar voorlopig ga ik me wel redden met dit wanproduct van Microsoft, straight from Seattle.

Je moest een weten hoe fijn dit bordje tikt. De toetsaanslag is zo fijn, zo gemoedelijk. Elke bedoelde aanraking levert de juiste letter op. Ik zeg Adieu! tegen tikfouten, dat gaat me met dit mirakelse appaaat niet meer gebeuren!

Specificaties

Ik heb met Astra32 de specificaties van de Inspiron 1525 gelift (met dank aan de tip van Bart). ‘t Is wel een demo versie maar met een beetje knippen en plakken in Photoshop heb ik dit er van gemaakt.

Related posts:

1. Guilty pleasures, New York, SMX en Windows Vista
2. Hoe maak je een Dell Inspiron 1525 ventilator schoon?

Krijg ik zomaar een hippe Boynq Cubite kado! En niet zomaar eentje, neen, eentje mét Google logo!

No related posts.

Ondanks goede raad van de dame (!!!) naast ons, heb ik T. behoorlijk overtuigend in kunnen maken. Eerst met 8-ball, en daarna met 9-ball (enter de regel-kennende en zeer charmante dame op tafel twee). T. mazzelde een paar keer de zwarte bal erin, toen het moest ook, maar meer heb ik hem niet gegund. Ik was ‘on the jazz‘, zoals dat in A-Team termen heet. Geen bal was te moeilijk, bijna elke, aangekondigde, plant was raak…

En ook toen T. tips ingefluisterd kreeg van voornoemde dame van tafel twee, bleef ik maar scoren. Wat kan een potje poolen toch fijn zijn!

En dan nu tot de kern van de zaak. Want ja, zó gruwelijk je tegenstander inmaken is één ding. De dame aan wie ik dit succes te danken heb is wat mij betreft de onbezongen heldin van de avond! Dankzij haar heb ik elke bal aangevallen alsof ik iets moest bewijzen! Tegenover haar! Ik hoopte telkenmale dat zij zou kijken terwijl ik
die lastige 5-ball op een ongelooflijke manier in de corner pocket ramde!

Want potverdikke! Wat is zij mooi! Als ze bij mijn favoriete poolcentrum besloten hebben dat ze enkel nog fraaie dames de evening shifts laten draaien om mannelijke klanten binnen te halen, dan zijn ze daar zeker in geslaagd! Alleen maar om haar zou ik morgenavond zó weer gaan!

Ik had haar al meerdere keren gespot, maar toen was het nog wat kouder. Vanavond droeg ze een mooi topje en een knock-out jurk! Een jurk! Who’d ‘ve thunk it! Ze kan het zo onwaarschijnlijk goed hebben! Damn!

Ik trof haar laats bij de Jumbo. Of liever, ik zag dat ze langs fietste… Ik kwam net van m’n werk, wilde een paar biertjes halen en wat pannenkoeken voor de volgende morgen (don’t ask…). En daar was ze. Het regende. De druppels die op mij neerdaalden vond ik daarvoor nog storend. Fiets parkeren en naar binnen.

Dat dacht ik.

Tot ik haar zag.
De regen zat me plots niet meer dwars. Natte kleden waren per direct de laatsten van mijn zorgen. Ik moest haar weer zien!

En vanavond was ze er. Ze paradeerde rond in die poolhal met haar hakken. Haar fysiek bedwelmde ons allemaal. Ik kon bijna niet praten toen ik haar om nog twee biertjes vroeg. Die glimlach, dat topje, die jurk…

Meine Güte!

Als ik ooit een kans wil maken bij haar dan moet ik waarschijnlijk vier van de vijf potjes 9-ball in één beurt kunnen winnen. Of ik moet iets charmants verzinnen wat ik tegen haar kan zeggen. Ik ben bezig. Het eerste wat ik tegen haar hoop te zeggen als ik haar weer zie:

[...]

Direct gevolgd door:

[...]

En als derde pijl op mijn boog heb ik de onweerstaanbare dooddoener:

“Eh… mag ik… eh… nog twee biertjes?”

Zie je mijn probleem?

Want tja, je moet je kunnen onderscheiden…

Raxx-meisje: Ik vind je onweerstaanbaar!
Ik beloof nimmer meer boos te kijken als jij in de buurt bent! Voor jou doe ik alles!

Deze veer is speciaal voor jou. Sterker nog, ik kom ‘m zelf brengen! Als het mag…

No related posts.