Wouter Kiel » muziek

Sebadoh live @ Vera Club Groningen (18-08-2011)

wouter — Thu, 18 Aug 2011 23:15:49 +0000

Het is onmiskenbaar de dag van de muziek in 2011. Noorderzon in Groningen is van start, er voltrekken zich drama’s op het Pukkelpop Festival in België en Lou Barlow’s legendarische band Sebadoh speelt Bakesale plus extra’s in Vera te Groningen. Die eerste twee heb ik gemist (dat is om meerdere redenen niet erg). Sebadoh zag ik dus wel live spelen in Vera. En hoe!

Sebadoh in Vera Groningen

Op Koninginnedag 2008 speelden ze ook al in deze mooie stad, en hoe magisch het ook was om één van mijn favoriete bands te zien optreden, ze stelden enigszins teleur. Ik stel me voor dat Lou Barlow die avond al een hele fles Jack Daniels op had. Vanavond leek het niet anders te zijn in het begin. Maar dat pakte toch anders uit…

Niet alleen Bakesale

Het affiche voorspelde een setlist die louter uit nummers van Bakesale zou bestaan, Dan zouden we in 40 minuten klaar zijn. Had ik ook prima gevonden, aangezien Bakesale één van mijn favoriete albums uit de jaren 90 is. Maar neen, Sebadoh speelde niet alleen Bakesale maar vulde het bijna twee uur (!) durende concert aan met kneiters van zowel Harmacy als Bubble & Scrape, mijn twee andere favoriete albums van de jaren 90. Kortom, degene die dit tikt is de happiest camper ever!

Lou en Jason wisselen af

Lou Barlow is natuurlijk first and foremost bekend van Dinosaur Jr, waar hij basgitaar speelde. Toen het botste met Dinosaur’s frontman J Mascis begon Lou samen met onder andere Jason Loewenstein zijn eigen band, Sebadoh. Sebadoh laat zich het beste omschrijven als een ensemble dat post-punk grungy popliedjes speelt die Loewenstein schreef en breekbare semi-akoestische lieve liedje van de hand van Lou Barlow. Doorgaans is de tweede categorie liedjes mijn favoriet.

Breekbaar wisselt grunge af

Zo ook vanavond. Sebadoh begint onwennig, beverig en vooral out of tune. Is Lou Barlow weer te dronken om fatsoenlijk te spelen? En als na zes nummers Loewenstein de gitaar overneemt en Barlow de basgitaar ter hand neemt weet je dat het vooral herrie wordt. Klopt. Loewenstein heeft nu eenmaal niet de genuanceerde liedjesstem die Barlow wel heeft. Ik kan me indenken dat niet-hardcore Sebadohfans dit deel hadden kunnen missen. Maar dan is het weer de beurt aan Barlow.

Bakesale en Harmacy

“This is an old song. Come to think of it, they’re all old songs” – Lou Barlow.

Het tweede deel is zeker het beste deel van het concert. Ondanks dat hun laatste plaat van 1999 is (The Sebadoh, met potentiele hitsingle Flame), klinkt Sebadoh nog even relevant als halverwege de jaren 90. Iedere contemporaine gitaarband zou apetrots zijn op klassiekers als Rebound, Magnet’s Coil, On Fire, Brand New Love, Beauty of the ride, Too Pure, Ocean en Together or Alone. Inderdaad, Bakesale meets Harmacy meets Bubble & Scrape. Vul het geheel aan met The Freed Pig en je voelt instinctief aan dat Sebadoh een oprechte influencer is. Dat ze afsluiten met het intense Willing to Wait, neergezet als een rockkneiter “grunge-style”, is tekenend voor de avond.

Sebadoh doet wat het wil

Sebadoh doet na al die jaren nog steeds waar het zin in heeft. Voor de show een halve fles Jack wegwerken? Check. Een gevoelig gitaarliedje knoeterhard ten gehore brengen? Check. Zieltjes winnen? Nah. Maar dat hoeft ook niet. Tachtig procent van het publiek zingt alle liedje sowieso mee, of het nou akoestisch is of in een extreem harde versie. Zelfs ondergetekende stond het tweede deel op twee meter van het podium. Omdat het kan. En omdat het tof is. Diep in de éénentwintigste eeuw rockt Sebadoh nog steeds. Misschien wel harder dan ooit. En het voelt goed!

NOFX live @ Lowlands Festival 2010

wouter — Wed, 10 Aug 2011 18:17:24 +0000

NOFX, altijd een lekker tussendoortje, zeker op zo’n regenachtige zomeravond. En meteen een teken dat de line up van Lowlands dit jaar niet heel spectaculair is. Want waar is de NOFX van dit jaar? Om die middelmatigheid goed te maken check je natuurlijk de volledige ruim 56 minuten pure punkpret van Lowlands Festival 2010. En dat roodharige joch van 13 op de eerste rij? Priceless!

NOFX live at Lowlands 2010

Setlist NOFX lowlands 2010

Wat spelen ze? Nou, dit:

Dinosaurs Will Die
Perfect Government
Murder the Government
Can’t Get the Stink Out
Mattersville
Leave It Alone
Eat the Meek
We Called It America
My Orphan Year
Fuck the Kids
Seeing Double at the Triple Rock
Leaving Jesusland
Linoleum
I’m Telling Tim
Franco Un-American
Radio
Creeping Out Sara
Falling in Love
Kill All The White Man

Line-up Roskilde Festival 2011

wouter — Fri, 15 Apr 2011 21:27:42 +0000

Zoals te doen gebruikelijk heeft de organisatie van Roskilde Festival niet stilgezeten. We zijn de laatste elf jaar gewend geraakt aan een fantastische line-up, met grote bands die meteen aanspreken en een hele serie kleinere acts waarvan je bij het lezen van de namen al enthousiast wordt, ook al zijn ze nieuw voor je. Dit is wat Roskilde Festival 2011 tot op heden te bieden heeft waarvan ik het de moeite van het noemen waard vindt.

Bands Roskilde Festival 2011

Arctic Monkeys
Kings of Leon
M.I.A.
PJ Harvey
The Strokes
Bad Religion (YEAH!)
Deadmau5
Killing Joke
James Blake
Weekend

En met eervolle vermelding voor Ivo Papasov & His Wedding Band uit Bulgarije, omdat dat een coole naam is.

Later ongetwijfeld meer!

Review: Mogwai live @ Paradiso Amsterdam, 15/03/2011

wouter — Thu, 17 Mar 2011 22:09:51 +0000

Sommige bands blijven maar terugkomen in je iTunes. Elke keer als ik door de lijst blader blijf ik even staan bij Mogwai. Niet altijd heb ik er zin in. Soms wil je liever wat rustigers. Onbegrijpelijk eigenlijk, want de band ontroert me al vijftien jaar. In die jaren zag ik ze drie keer live, waarvan donderdag in Paradiso te Amsterdam wederom een hoogtepunt was. Deksels, wat kan Mogwai knallen zeg! En steeds als je denkt dat het niet harder en confronterender kan, wel, dan kan het toch!Mogwaiaansismebody

Mogwai live is hard! En zuiver.

Het is werkelijk waar niet voor te stellen hoe goed deze band uit Glasgow, Schotland live speelt. Op de plaat klinken ze al loepzuiver en live wordt die zuiverheid gecombineerd met een enorme muur van geluid. Hoe dat kan? Ik heb echt geen flauw idee. Maar het grijpt me steeds weer bij de strot. Ik las het al bij andere reviews en het klopt: Mogwai ontroert! Telkens weer.

Favoriete nummers

Ondanks dat het hele oeuvre van Mogwai briljant is heb ik een aantal favoriete nummers. Ratts of the Capital, van het ongehoord goede Happy songs for happy people uit 2003 vind ik hun allerbeste track, met die heerlijke distortion en ronkend zware basslijnen. Op de voet gevolgd door het buitenaards lichtvoetige en post-apocalyptische Superheroes of BMX van EP+6 uit 2000. Die hebben ze allemaal niet gespeeld. Klinkt als een downer? Welnee, want het repertoire van Mogwai omspant zoveel moois! De encore werd afgelopen dinsdag afgesloten met de oorverdovend harde explosie die Mogwai fear Satan heet. De fluisterstille opmars naar die ontlading is zo betoverend ontroerend en als die gitaren er meesterlijk hard inklappen dan kun je niet anders dan rillend van het kippenvel genieten!

Concert Mogwai in Paradiso Amsterdam, 15/03/2011

Concert: Mogwai
Locatie: Paradiso, Amsterdam
Datum: 15/03/2011
Waardering: 9/10

Mogwai – Mogwai fear Satan

(Mogwai live @ Haldern Pop Festival 2006)

Hier de setlist

Customs – Rex: Gentle gestures

wouter — Tue, 04 May 2010 21:18:10 +0000

Zo af en toe komt er een bandje voorbij dat de moeite waard is. En heel soms slaat ‘zo af en toe’ op een Belgisch bandje. Zo ook nu. Ineens was Customs een leuk Belgisch Bandje. 3FM draaide hun hitje Rex alsof het niets was! Customs stond op de kaart. Tenminste, in Nederland. Want in België wisten ze het naturlijk al. Ik was eigenlijk meteen verkocht. En dan het grote nieuws:

Customs op het bevrijdingsfestival Groningen

Customs speelt op het Bevrijdingsfestival in Groningen! (onoverzichtelijke ruksite alert!). Dat is natuurlijk goed nieuws voor muziekliefhebbers in en rond de stad Groningen. En dus voor mij! Want ik ga morgen om kwart voor zeven fijn kijken wat deze heren kunnen on stage. Amai!

Quote van de dag

Ik liet @remivanbeekum vanmiddag tegen half zes, Rex van the Customs horen. Tegen het sluiten van de markt, zo je wilt. Collega @jaapjanfrans riep ineens vol enthousiasme: “Hey, da’s Interpol!” (Het kan ook “Hey, da’s Joy Division” geweest zijn, daar wil ik vanaf zijn). En nee, lieve lezer, natuurlijk was dat geen Interpol (of Joy Division). Want laten we eerlijk zijn, Interpol zou fenomenaal zijn als act op het Groninger Bevrijdingsfestival (en Joy Division bijzonder onwaarschijnlijk). Neen, het is Customs, Belgisch Hoop In Bange Dagen!

Customs – Rex

Dus, without further ado, I present you Customs – Rex!

(Fuckers van EMI willen niet dat ik de echte versie gebruik, vandaar deze Super Mario Brothers versie, via het immer coole Studio Brussel)

No related posts.

Unit Moebius in VPRO’s Duivelskruid: Vuige industrial acid (1996)

wouter — Sat, 20 Feb 2010 00:20:55 +0000

In de categorie “Zojuist Weer Eens Uit De Kast Getrokken”: Unit Moebius live in VPRO’s Duivelskruid, opgenomen ergens laat in 1996. In de management summary kom je termen tegen als acid, minimal, loodzwaar, fucked up, Detroit en allemachtig! Als je daar een zin mee kunt maken heb je de essentie van deze opname redelijk te pakken. Maar voor mij is het vooral de melancholie van het moment waardoor dit zo speciaal is.

VPRO’s Duivelskruid? Huh?

De eigenzinnige VPRO heeft wat mij betreft altijd voorop gelopen met toffe TV en radio. Ik bedoel, wie is er niet groot geworden met Nonni en Manni op de vroege zondagochtend in VPRO’s Villa Achterwerk. Dat dus. En in de jaren negentig checkte ik regelmatig Duivelskruid van Edwin Brienen, op de dinsdagnacht van, ik meen, twee tot drie. Wat je daar allemaal voorbij hoorde komen was ongelooflijk duister en obscuur. Ik werd getipt door een oud-klasgenoot die na de middelbare school een tijdje in de Verenigde Staten college ging doen en die me vroeg of ik hem niet af en toe een cassettebandje (jazeker!) met opnames van VPRO’s Duivelskruid kon sturen. En zo kwam het dat ik die bewuste dinsdagnacht met de vinger op de REC knop zat.

Unit Moebius? Huh?

En zo kwam het dat ik ineens tegen drie uur ‘s ochtends met een tape zat waarop ik zojuist dik vijftig minuten aan dampend vieze industrial techno had zitten opnemen (dat praat ik goed door steevast te beweren dat ik op woensdag pas om één uur het eerste college had). Begrijpen deed ik het zeker niet, daarvoor was electronische muziek nog veel te niet-cool. Let wel, in die tijd deed ik het met Weezer, Nirvana en af en toe wat gewaagder met NOFX en Bad Religion. Deze minimal acid kwam dan ook als een vreemde eet in de spreekwoordelijke bijt.

Techno: It grows on you

Unit Moebius’ waanzinnige liveding in Duivelskruid heeft een tijd lang een paar keer per jaar het cassettedeck gevonden. Later, toen het ineens mogelijk werd om bandjes op CD te branden maakte ik er een mooie CD van, met custom artwork uiteraard. En ik maar denken dat ik de enige was in Nederland die deze opnames had. Nog weer later kwam ik erachter dat Unit Moebius dit meesterwerkje zelf ook op plaat uitgebracht had onder de naam Life Mood. En toegegeven, die klinkt een stuk beter! Maar goed, zij hoefden de boel dan ook niet te converteren van een TDK SA-100, via Nero Spin Doctor en Goldwave naar mp3 en vervolgens naar CD.

Amateurism has its charm

En toch, mijn eigen opname duurt langer (het bevat de memorabele afsluitende zin van Edwin Brienen “Unit Moebius, live vanuit de Muzenstraat in Den Haag”) én is niet afgeproduceerd zodat je de uit de groef lopende naald op 25m40s gewoon hoort. Vermoedelijk zaten de heren in Den Haag tegen die tijd iets teveel te chillen waardoor deze fout, die zeker een seconde of tien duurde, onopgemerkt bleef. Ook dat is charme.

En zo af en toe pak ik deze heerlijke plaat weer eens uti de kast. Hij doet het goed in de auto, in iTunes en op de iPod. Kortom, een allrounder. En dat is een omschrijving die je vast niet vaak hoort van Unit Moebius!

Unit Moebius – Lunemex Undo-Ground EP #1

Unit Moebius – Lunemex Undo-Ground EP #1 on

No related posts.

Roskilde Festival 2010 bands: De eerste namen zijn binnen!

wouter — Wed, 09 Dec 2009 20:11:13 +0000

*** UPDATE 22 april ***

Jawel, 2009 loopt op z’n einde en dus komen de grote festivals reeds met sluiertips van namen die ze alvast hebben weten te strikken voor het program van 2010. Roskilde Festival is daarop geen uitzondering. Editie 2010 zal niet alleen goedkoper zijn dan voorgaande jaren (slechts EUR 225) maar heeft nu al een handvol heerlijke namen!

De eerste namen voor Roskilde Festival 2010

Inmiddels kunnen we de volgende much anticipated bands alvast bijschrijven:

Pavement? Bestaan die dan nog? Jazeker, en het zal voor het eerst in mijn reeds 15 jaren fan-schap zijn dat ik ze live zie! Datzelfde geldt overigens ook voor NOFX, dat loopt toch ook al zo’n 15 jaar, sinds hun geniale Punk in Drublic van 1994. Beide komen niet voor niets voor op mijn Beste platen van de jaren 90 lijst. Ziet er goed uit dus!

Ha! Temper Trap! Onze Australische vrienden komen ook langs op Roskilde 2010! In Nederland groot gemaakt door 3FM (Coen en Sander dacht ik). Wat we er behalve hun megahit Sweet Disposition van gaan maken kan ik nog niet zeggen maar het wordt vast leuk!

Them Crooked Vultures

Vorig jaar waren ze een grote hit op Lowlands en dit jaar doen ze dan ook Roskilde Festival aan: Them Crooked Vultures. Deze supergroup mer Foo Fighter Dave Grohl, Queen Of The Stone Age Josh Homme en Led Zeppelin’s John Paul Jones heeft vorig jaar menig festival onveilig gemaakt. Ik moet zeggen dat ik redelijk jaloers was op Lowlandsgangers vorig jaar en alleen al daarom kan ik deze band alleen maar toejuichen.

En oh ja, ook Motörhead is dit jaar van de partij. Ik heb helemaal niets met deze mannen maar vooruit, het is best aardig om Ace of Spades live mee te maken. En zojuist lees ik dat ook Robyn er weer is. Aardig, maar laat de organisatie haar in godsnaam niet weer in Cosmopol zetten, die tent is met een capaciteit van 6000 echt te klein gebleken voor deze dame.

“Sweet Disposition” van Temper Trap op Youtube

Meer nieuws volgt.
Check de voorlopig complete line-up op de officiële site.

Unsung Heroes: Blink 182 – Aenema of the State

wouter — Fri, 27 Nov 2009 22:47:53 +0000

Een nieuwe reeks, een nieuw geluid. Zo zou de intro van deze post kunnen klinken. En daarom klinkt -ie ook zo. Deze reeks, Unsung Heroes, handelt om bands die ooit (in de breedste zin van het woord) iets geniaals hebben gedaan. Dat kan een plaat zijn maar ook gewoon een nummer. Iets briljants, iets dat anno 2009 nog steeds werkt.

Deze keer: Blink 182 – Aenema of the State.

Punk kick start

Om de boel te kickstarten gooi ik er meteen een toffe band in: Blink 182. Verguisd in hardcore punkland, te grof voor mainstream popland en daardoor perfect voor deze reeks. In hometown Amerika zijn deze jongens mateloos populair! Daar houden ze wel van een stevige pot gitaren. In Nederland werkt het iets anders. Blink 182 is punky à la NOFX maar tegelijk ook weer corny zoals Green Day dat was in de jaren negentig. Okay, die hebben het inmiddels wel gemaakt.

Blink 182: Poep, pies en sex

Blink 182 is niet vies van poep-, plas en sexgrapjes. Vooral de plaat Dude Ranch staat er vol mee. Aenema of the State is wat voorzichtiger, en muzikaal een enorme verbetering! Zelfs #3FM draait nog regelmatig What’s My Age Again?, wat toch echt een nog grotere hit had kunnen zijn (dan denk ik aan Green Day’s oevre).

Mijn favorieten? Sowieso What’s My Age Again?, maar vooral ook Adam’s Song, All The Small Things en de intro van Don’t Leave Me. Die is tijdloos! Voor de verrijking van deze post geef ik je de video van Adam’s Song, straight of of Youtube.

Blink 182 – Adam’s Song

Suggesties worden gewaardeerd maar niet per se opgevolgd, .

NOFX live @ Lowlands Festival 2010

De beste platen van de jaren 90 – 3FM Nineties Request

wouter — Sat, 03 Oct 2009 08:30:54 +0000

Okay. 3FM waagt het om een week lang alleen maar nummers uit mijn pubertijd te draaien. Voor de leek, non-believer en 3FM-hater, Neerlands beste popstation heeft de hele week alleen maar hits en one-day-flies uit de jaren negentig gedraaid in het kader van Nineties Request. Natuurlijk zit daar een hoop rommel tussen. Want wie weet anno 2009 nog wie Nance of Two Live Crew is? Precies, niemand! (tenzij je regelmatig deel uitmaakt van een popquiz team). Het feit dat dit wederom een succes is op de werkvloer geeft vermoedelijk aan dat de werkende massa ouder wordt terwijl 3FM, ondanks alle nostalgische ondersteuning, alleen maar innoveert en nieuwe shit draait! Wel, mijn persoonlijke tegengeluid volgt hier!

Best of the nineties

Het is vrijdagavond laat, vaste prik om een kick-ass blogpost te schrijven. En deze week is dat niet moeilijk, zoals bovenstaande beschouwing duidelijk maakt. Want tja, mijn vriendinnetje ligt al lekker te slapen terwijl ik me helemaal inleef in het 3FM thema. En daarom, op dit, door mijzelf gecreëerd podium, mijn eigen Nineties top tien platen.

Pearl Jam – Ten
Want laten we eerlijk zijn. Ten was voor velen de start van de nineties, of in ieder geval van het mainstream grunge-geluid. Pearl Jam heeft het nadien bevestigd, maar nooit was het zo sterk als op Ten.
Nirvana – Nevermind
De ~~derde~~ tweede langspeler (dat mag ik zeggen, het gaat om de nineties!) van Nirvana sloeg in als een bom! Ineens wist iedereen wat Grunge was, voordat het hip werd! Ik ken verhalen van dierbaren die Polly luisterden en zich afvroegen wanneer het heftig werd. De nineties in volle glorie!
Soundgarden – Superunknown
Chris Cornell heeft allerlei successen gevierd, maar nooit klonk hij zo fijn als tijdens the golden years van de Seattle underground scene toen hij Soundgarden aanvoerde. Black Hole Sun is slechts een klein hoogtepunt, de rest van de plaat is minstens zo geniaal!
Radiohead – Pablo Honey
1993/1994 was absoluut het toppunt qua popmuziek. Zet mij in een willekeurige popquiz en laat me het jaar kiezen! Geheid dat ik ’93 of ’94 zeg! Standaard! En waarom? Omdat Radiohead’s Pablo Honey uit die tijd stamt! Wat kan mij het jaar schelen! Ik begon te puberen en dit was mijn soundtrack!
Blacktop – I Got A Baaad Feelin’ about this
Uitgeroepen tot beste plaat van 1994, volgens Vera Groningen. Rauwe rock met Mick Collins, kan ik het er mee oneens zijn?
NOFX – Punk In Drublic
Mijn eerste punkrockplaat! Het duurde drie minuten (dat staat gelijk aan drie nummers NOFX) voordat ik het snapte! Kick-ass en up-tempo punkrock volgens de Bad Religion methode: snel en strak!
Party Animals – Good Vibrations
Guilty pleasures daargelaten is dit een heel naar en slecht album! Sterker, ik heb de hele gabber-hype gemist. Toch past deze plaat in mijn top-10, al was het maar vanwege de frequentie waarmee ik dit allemaal moest aanhoren. En anno 2009 snap ik het ook wel.
Shellac – At Action Park
Tussen al dat gehamer bevond zich gelukkig ook nog deze kneiter van een “gewone rockplaat”. Dankzij een goede vriend kwam ik tijdig tot inkeer en was Shellac uiteindelijk toch nog de beste plaat op indie-gebied (dat zegt helemaal niets, en toch heel veel! Action Park geeft veel antwoorden!)
Pavement – Slanted & Enchanted
Lo-fi was begin jaren negentig helemaal de bomb! En Pavement was na Sammy de front runner! Heerlijk simpele liedjes met veel distortion en een gebroken hart. Had ik al gezegd dat dit een persoonlijke lijst zou worden?
Pennywise – Unknown Road
Hoe skate-punk wil je het hebben? Unknown Road is wat mij betreft de beste skateplaat ooit! En ik doe niet aan skaten! Pennywise wordt wel gezien als de beste punkband na NOFX, en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn! De piano-intro op Unknown Road is nimmer verbeterd!

Nineties waren goe-hoed!

Ik mis een shitload aan goede platen! Nee echt, ik loop net door bovenstaande lijst heen en ik realiseer me dat ik minstens tien bands tekort doe! Ik noem een Nada Surf, een Lagwagon, een New Bomb Turks en een Sebadoh. Al die bands komen kennelijk niet op mijn top-10 uit de nineties. En nee, daar ben ik het eigenlijk niet mee eens. Maar goed, ik probeer een tijdsbeeld te schetsen. Wellicht maak ik ooit nog een best bands ever lijst, maar dan komen de seventies ook ter sprake en is Pink Floyd de winnaar! Dus, hier doen we het voorlopig mee. Ik hoor in de reacties graag welke topper ik absoluut mis als het om de jaren 90 gaat.

No related posts.

WTF? Ik haat dit! Waarom is dit leuk? Lady Gaga – Paparazzi

wouter — Sat, 15 Aug 2009 01:20:32 +0000

Ik snap het niet. Ik heb he-le-maal niets met welke Lady dan ook. Wat? Ik vond Madonna zelfs storend. Want daar moet ik aan denken als ik Lady Gaga’s huidige hit Paparazzi hoor: Paparazzi klinkt een klein beetje als Madonna’s Material Girl maar ziet er clip-technisch voor maar liefst driekwart uit als Madonna’s Material Girl! Denk Madonna, leuk dat op met een vleugje Lady Diana en je hebt Lady Gaga’s Paparazzi.

De waarheid achter Lady Gaga

Mijn vriendin wist me te vertellen dat het concert van Lady Gaga in de Melkweg niet datgene was wat ze er van verwacht had. En niet lang nadat ik haar verteld had hoe jammer ik het voor haar vond (ze had er per slot van rekening grof geld voor betaald) dat ze een avond verpest had aan Miss Pokerface (Ma Baker!), kwam diezelfde Lady Gaga ineens met de killer hit single Paparazzi. En deksels! Wat is dit een lekker nummer!

Madonna meets Lady Diana

De trouwe lezer van dit blog weet dat ik niet geef om songteksten. In tegendeel zelfs! Maar dit kon ik niet negeren: de cynische teksten die Lady Gaga de wereld in slingert omtrent celebrities en de manier waarop je je als dusdanig dient te weren tegen opdringerige fotografen vind ik eerlijk gezegd wel treffend. Ik noemde al Madonna en Lady Diana. Wel, mix die twee, maak er een liedje-anno-2009 van en chances are dat je uitkomt op Lady Gaga’s Paparazzi. Het is wachten totdat een paparazzi uitsluitsel geeft of Lady Gaga nou daadwerkelijk een man, vrouw, of beiden is…

Lady Gaga – Paparazzi

Madonna – Material Girl

En hier ging het mis, denk ik. Popidool Madonna heeft de lat vrij hoog gelegd. Lady Gaga doet er met Paparazzi een schepje bovenop maar de boodschap blijft mijns inziens hetzelfde.

No related posts.