And let us reflect on the “disaster” and “naivety” of the city of Amsterdam by watching these numbers some Amsterdamned guy pulled out of his somewhat scientifically powered hat:

The Truth About Amsterdam, RE: Bill O’Reilly loves Amsterdam

How does Jon Stewart feel about Bill O’Reilly?

Enter Comedy Central’s The Daily Show’s Jon Stewart. Because Jon Stewart usually knows how to “fix things”, even when things don’t need fixing. We all know what he did to CNN’s Crossfire, so let’s see how Bill O’Reilly got off, sometime in 2006:

Needless to say Bill O’Reilly is talking shit, since that’s the only way he knows how to deal with things out of his control. Even Snoop Dogg hates the guy. Well, you dont want to be on Snoop Dogg’s shitlist, do you:

Still think Amsterdam’s a cesspool of filth and crime? My answer to that would be: Stay away from me! From the Netherlands! From Amsterdam! This country’s gonna kill you! The mills are gonna take your fucking right winged heads off! Stay where you are in Fox News lovin’, gun totin’, marry-your-cousin-approvin’ redneck United Stats of America! If this doesn’t apply to you, hey! welcome! There’s loads of drugs around to keep you and your family happy!
.

Related posts:

1. Jon Stewart's Daily Show en de Amerikaanse Verkiezingen
2. The Daily Show with Jon Stewart

Als een gewone Taipan niet dodelijk genoeg is

De Fierce Snake wordt ook wel de Inland Taipan genoemd, de giftigste landslang ter wereld. En uiteraard komt dit monster alleen in Australië voor, net als negen van de tien giftigste slangen ter wereld! Waarom al die Europeanen zo graag naar het kleinste continent cum grootste eiland ter wereld vertrekken is me dan ook een raadsel. Want we hebben het nog niet eens gehad over dodelijke spinnen, nare kwallen, krokodillen en accenten (G’day mate!).

De Inland Taipan en andere Deadly Australians @ Joost

De fascinatie voor deze beesten kreeg ik via een goede vriend. Deze documentaire kwam zomaar in mijn mailbox vallen. Gratis en voor niets. ‘t Is geen Steve Irwin, maar zeker de moeite waard!

No related posts.

Gelukkig heeft The Daily Show met Jon Stewart nooit versaagd en werden we getrakteerd op fraaie televisie. In de uitzending op maandag, vlak vóór de verkiezingen dus, doet Jon Stewart op een geniale manier een relativerende gouverneur en Action Hero Arnold Schwarzenegger:

Jon Stewart does Schwarzenegger on The Daily Show from wouter kiel on Vimeo.

Op Election Night presenteerden John Stewart en spin-off The Colbert Report’s Steven Colbert een heerlijke duoshow, integraal te zien op thedailyshow.com. Heerlijk!

Related posts:

1. The Daily Show with Jon Stewart
2. Bill O'Reilly does Amsterdam, Jon Stewart does Bill O'Reilly. #en

• Bekijk deze documentaire op Youtube
• Google: Behind the scenes op VPRO Tegenlicht
• Meer over de Orwelliaanse zinspeling

No related posts.

Lekker gek doen

In werkelijkheid zag het verschijnsel massatoerisme het levenslicht al in de jaren zestig. Tegen die tijd verdienden we dusdanig veel dat we elders onze zuurverdiende centen wilde uitgeven. Auto’s werden common goods en zelfs het vliegtuig was een optie! Het duurde dan ook niet lang of we zaten met ons allen opeengepakt in een appartementencomplex of op een camping aan de Middellandse zee. “Gezellig, lekker gek doen samen”, en vooral “gelukkig kan ik hier gewoon Nederlands praten!”.

Brood en spelen

Maar de oorsprong van massatoerisme moeten we niet zoeken in de wens om er eens lekker uit te zijn met ons allen. Neen, het concept komt van, wie anders, onze buren in het Oosten. Al in de jaren dertig was het de kopstukken van het Nationaal Socialisme bekend dat je een sterk volk vooral sterk in de watten moet leggen voor een week of twee per jaar. Vergelijk het met het oude Romeinse adagium “Brood en spelen”. Dat werkte prima!

Prora: Een verzetje

Welnu, dat is precies wat Adolf Hitler in gedachten had: een plek in Duitsland waar alle (ja, alle) Duitse arbeiders konden recreëren voor twee weken, vergezeld van 19.998 andere Duitse Arbeiter. Ontspanning en propaganda, dat was de gouden combinatie. En zo ontstond Prora, een monsterlijk groot vakantieoord voor 20.000 ware patriotten die wel een verzetje konden gebruiken. De realisatie was in handen van de mentaal gemankeerde Robert Ley, die voor dit project een Keulse enclave bijeen riep, waaronder de Rijnlandse architect Clemens Klotz. Deze Robert Ley kwam namelijk uit, je raadt het al, Keulen.

Uitzicht op de Oostzee

Het idee was om een zes kilometer lang appartementencomplex uit de grond te stampen op het eiland Rügen, in de baai Prorer Wiek, in het Noord-Oosten van Duitsland, aan de Oostzee. Hier zouden die 20.000 Duitsers van hun welverdiende twee weken vakantie kunnen genieten, onder de bezielende leiding van een leger gemotiveerde Nationaal-Socialisten. Kamers van 2,5 bij 4,75 meter, twee bedden, een gedeelde wasgelegenheid op de gang. En alles met uitzicht op de Oostzee.

“Na de oorlog…”

De oplevering van dit monsterproject werd steeds maar weer uitgesteld. En dat is een probleem, als je je realiseert dat we spreken over eind jaren dertig, terwijl diezelfde Duitsers op 1 september 1939 besloten om Polen binnen te vallen en daarmee de Tweede Wereldoorlog te ontketenen. Er waren domweg geen grondstoffen meer, om maar te zwijgen van mankracht, waardoor het hele project stilviel. “Na de oorlog gaan we verder”, moeten de nazi’s gedacht hebben. Uiteraard zou deze oorlog maximaal een paar maanden kosten, niet veel meer.

Gewonde soldaten en marconisten

De realiteit is bekend. Bijna zes jaren later moest Duitsland zijn meerdere erkennen in een geallieerde overmacht. Duitsland was zwaar verslagen. En de eens zo veelbelovende vakantiemachine die Prora heette had geen functie meer. Geen enkele badgast heeft zijn intrek kunnen nemen in de matig gebouwde kamers. Geen partijbons heeft een vurige toespraak kunnen houden in de immens grote groepszalen. Die delen die klaar waren hebben enkel gewonde soldaten en marconisten in opleiding gezien. De Russen hebben na de oorlog geprobeerd het geheel op te blazen met dynamiet. Zelfs dat was zonder succes.

Massatoerisme avant la lettre

Wat blijft is een uitgestrekt bouwwerk waar eens duizenden werklieden bezig waren een aards paradijs te scheppen voor alle true believers. Massatoerisme avant la lettre, misschien wel te vergelijken met de eindeloze rijen appartementencomplexen in Spanje, Turkije en Griekenland. Maar daar waar die laatsten geen politieke lading met zich meebrengen blijft Prora, op Rügen, een symbool van de megalomane regelneverij die de Duitse Nationaal-Socialisten, zo weten we nu, kenmerkt.

Vakantiefabriek

Wat overblijft is een ontzield bouwwerk, alleen machtig vanwege de grootse plannen die eraan ten grondslag lagen. Deze betonnen vlakte probeert iets duidelijk te maken: ook al kan een ideologie sterven, haar monumenten leven eeuwig voort. En daarin schuilt de echte waarheid. Het Nationaal-Socialisme kon domweg niet blijven bestaan, net zomin als Prora, de gigantische vakantiefabriek die de menselijke brandstof moest leveren voor een makkelijke oorlog.

Freude am Leben

Wat overblijft is het massatoerisme. En wat hebben we ermee gedaan? Aanschouw anno 2008, waar tienduizenden jonge gezinnen zich twee weken laven aan zon, zee en strand, aan nauwkeurig georganiseerde bijeenkomsten in een gemeenschappelijke ruimte, waar Freude am Leben hoog in het vaandel staat, waar eenieder na twee weken mentaal en fysiek gesterkt huiswaarts keert en zich braaf kwijt aan de taken die hem of haar opgelegd zijn door baas of overheid, wat maar van toepassing is.

We’ve come a long way, baby!

Bekijk de documentaire over Prora op uitzendinggemist.nl.

Kennelijk heeft Uitzendinggemist.nl de documentaire offline gehaald. Jammer.

Prora, Rügen op Vimeo, dankzij Thomas Karlsson

Prora – Kraft durch Freude from Thomas Karlsson on Vimeo.

No related posts.

En toch, de premisse was helemaal niet zo slecht. Als uitgangspunt had BNN gekozen om een eigen Nederlandse versie te maken van Comedy Central’s The Daily Show, gepresenteerd door Jon Stewart. Een half uur durende show waarin het nieuws op sarcastische en scherpe wijze aan de kaak wordt gesteld. Maar waar The Daily Show triomfeert ging het bij BNN helemaal mis. Nederlanders snappen dit niet. En de eindredactie bij BNN al helemaal niet.

The Daily Show boulevard

The Daily Show combineert de dagelijkse berichtgeving met een flinke dosis relativering en ironie. Heeft een Amerikaanse gouverneur wederom een dubieus avontuur geleefd met een call girl? Jon Stewart zit er bovenop! Maakt president Bush zich opnieuw belachelijk? Het team van The Daily Show biedt een sarcastisch perspectief. Met vaste medewerkers als John Oliver, Jason Jones, Samantha Bee, Rob Riggle, Larry Wilmore, John Hodgman en Aasif Mandvi kun je erop vertrouwen dat elke uitglijder van welke hoogwaardigheidsbekleder dan ook tot in detail wordt belicht.

Jon Stewart sinks Crossfire

Het favoriete slachtoffer van The Daily Show zijn echter de 24 hours news networks als CNN en Fox. De manier waarop de berichtgeving vaak in het absurde wordt gebracht biedt Jon Stewart genoeg ammunitie om hilarische commentaren te leveren op serieus bedoelde segmenten. Berucht is het interview van Stewart met CNN’s Crossfire, waarin de presentatoren Tucker Carlson en Paul Begala op gruwelijke wijze aan het journalistieke kruis werden genageld: “It’s not so much that [Crossfire]‘s bad, as it’s hurting America [...] Stop, stop, stop, stop hurting America.“. Kort daarna werd Crossfire gecancelled.

Jon Stewart op CNN’s Crossfire

Bron van nieuws

De hele geschiedenis met Crossfire maakt duidelijk welke macht Jon Stewart heeft. Het Amerikaanse publiek lijkt genoeg te hebben van zelfingenomen journalisten die het zich makkelijk maken. En hoewel het uiteraard te verdedigen valt dat overal tegenaan schoppen niet de moeilijkste weg is om je gelijk te krijgen, recent onderzoek heeft aangetoond dat een groot deel van de jongere Amerikanen (we noemen de cohorten 20-30 jaar) een groot deel van hun dagelijkse nieuws via shows als Jon Stewart’s The Daily Show krijgt. Inclusief al het sarcasme wat daar bij komt kijken.

The Daily Oscars

De populariteit van Jon Stewart blijft niet beperkt tot zijn eigen Daily Show. Afgelopen jaar presenteerde hij voor de tweede keer de Oscar uitreiking. Het moge duidelijk zijn dat Jon Stewart naast een begenadigd nieuwsshow host ook een uitermate getalenteerde stand up comedian is. Het mag geen verrassing zijn dat zijn repertoire vooral gericht is op de actualiteit. In die hoedanigheid en zonder kuise bliepjes geeft hij doorgaans een wervelende monoloog weg die kan wedijveren met die van grootheden als Bill Hicks en Henry Rollins.

America The Book

The Daily Show heeft meerdere spin offs gecreëerd. Zo is daar The Colbert Report met Stephen Colbert, ook op Comedy Central, waarin een republikeinse Stephen Colbert nogal wat verwarring zaait, en het hilarische America (The Book): A Citizen’s Guide to Democracy Inaction. Dat boekwerk, gepresenteerd als glossy schoolboek, staat vol met rake opmerkingen en “historical inaccuracies” omtrent de Amerikaanse geschiedenis en is alleen daarom al een absolute aanrader. Het hele team van The Daily Show heeft eraan meegewerkt, het leest als een feature length Daily Show aflevering in print.

The Daily Show op Latebyte.nl

In Nederland is The Daily Show te zien op CNN als enigszins gemankeerde Global Edition. Als je de volle weelde van deze briljante show wilt voelen raad ik aan om een account te openen op Latebyte.nl. Daar vind je, met een dag vertraging, de laatste afleveringen van The Daily Show als torrent. Blijf op de hoogte! Volg de Daily Show met Jon Stewart!

Smart bombs, really stupid children

Jon Stewart bij David Letterman, februari 1996

Jon Stewart opening monologue @ The Oscars 2008

Related posts:

1. Jon Stewart's Daily Show en de Amerikaanse Verkiezingen
2. Bill O'Reilly does Amsterdam, Jon Stewart does Bill O'Reilly. #en

Vanavond heb ik dé hype van 2008 gezien: Cloverfield. Dit is nou typisch zo’n film die je zeker een week door het hoofd blijft spoken. Telkens als ik vanaf nu naar een maanverlichte hemel staar, verwacht ik iets monsterlijks de kop om het hoekje steken. Deze winderige, herfstige omstandigheden verhevigen de sensatie die je ervaart tijdens de 80 minuten in het pluche van je favoriete bioscoop.

Het verhaal moge bekend zijn. Bob vertrekt naar Japan, zijn vrienden houden een afscheidsfeestje en Hud (Hudson, leuke woordgrap) mag iedereen een interviewtje afnemen. Leuk voor Bob, als-ie in het land van de rijzende zon z’n thuis mist. Maar Bob heeft nog unfinished business, al weet hij dat op dat moment nog niet. Hoe dan ook, plotsklaps worden de sluizen van de hel opengegooid.

Unfinished business

Manhattan wordt zwaar onder vuur genomen, door iets. Evacueren, het lijkt logisch. Maar onze protagonisten moeten eerst de unfinished business van Bob het hoofd bieden. Slim? Nee. Noodzakelijk? Tuurlijk! En ondanks dat het gezelschap langzaamaan uitdunt, blijven de overlevenden steevast doorgaan.

Blair Witch ontmoet Starship Troopers

Cloverfield is angstaanjagend bibberig geschoten. In Amerika vond men een waarschuwing tegen motion sickness zelfs gepast. Als je The Blair Witch Project al slecht trok, dan ga je hier ook niet blij van worden. Maar ik kan je verzekeren dat je nu, in tegenstelling tot Blair Witch, wel degelijk overdonderd gaat zijn door het grafisch geweld! Een vette knipoog richting Paul Verhoeven’s meesterwerk Starship Troopers is wat dat aangaat wel op z’n plaats.

The movie you love to hate

Cloverfield zal vermoedelijk de boeken ingaan als the movie you love to hate. Het is hip om dit niet cool te vinden, om hier heel artistiekerig tegenaan te schoppen. Ik zal dat dan ook niet doen. Want ik heb genoten! De continue dreiging, de bizarre schaal waarop alles plaatsvindt, het lef dat de makers hadden om dit te maken, niets dan lof! En hoe ik er over een week ook over zal denken, ik zit nu nog met een glimlach op m’n gezicht terug te denken aan dit spektakel.

Cloverfield goodies

Cloverfield Official website
Cloverfield @ IMDB
Cloverfield trailer
The making of Cloverfield part 1
The making of Cloverfield part 2

No related posts.

Niet waar. Er is een uitzondering. Iemand die telkens om z’n eigen grapje mag lachen. En het grapje is eigenlijk helemaal niet leuk. Sterker, het is niet eens een grapje. En toch, telkens als de borstel wordt uitgeklopt, luister ik met groot genoegen naar Bob Ross: “And beat the devil out of it”.

Bob Ross. Fenomeen van beroep. Met de meest onwaarschijnlijke instrumenten tovert hij keer op keer de prachtigste schilderijen uit zijn canvas. Geef de beste man een spatel, twee grote borstels, een palet en 25 minuten en je hebt een waar Meesterwerk. Lardeer het geheel met wat onvergetelijke quotes en je hebt het recept voor succes:

• Maybe, maybe, in our world…
• We don’t make mistakes, we have happy accidents.
• Let’s give this tree a friend. Trees need friends too, you know.
• Shoot.
• I talk too much.
• We take our little roll of paint…
• Just grab, and pull. Grab, and pull.

Ik heb een dvd vol met Bob Ross afleveringen. Een stuk of 20. En laatst heb ik, op een koude winterdag, die dvd aangezet. Lekker op de bank heb ik van 4 uur ’s middags tot zeker 10 uur ’s avonds geweldig genoten van zijn zalvend zachte stem. Het is de beste manier van onthaasten die ik me kan indenken.

Helaas is Bob Ross ons veel te vroeg ontvallen. Hij stierf op 52 jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker.

Bob Ross. De coolste afro ooit.

Bob Ross incorporated
The Joy Of Painting op tv.com

No related posts.